Σπιρτόκουτο

…Και τελικά πραγματοποιήθηκε η συνάντηση κορυφής!

Me, an205, phantom_pad.

Είχαμε πολλούς μήνες να βρεθούμε τα 3 μας.

Αράξαμε στους καναπέδες, είδαμε συναυλία στην tv..γελάσαμε, συζητήσαμε για τον manager (ποιος είπε ότι είμαστε καλά παιδιά;)… ωραία πράγματα ρε παιδί μου.

Αν και το καλύτερο μου το φύλαξαν για το τέλος!

Ταινία..

Γ: Κάτι πρέπει να δεις εσύ γιατί σε έχουμε αφήσει πίσω.

Θ: Εεεε… τώρα που το έπιασες θα το δούμε όλο.

Γ: (Χαχα) Οκ… θα το δούμε.

Θ: Αστάρτη σβήσε απ’ το κινητό σου τηλέφωνα που δεν θα έπρεπε να έχεις. Και κλείσ’ το! Γιάννη βάλε ρε ένα φοτάκι (όπου (φ) βάλε (π)… είς μνήμην του προηγούμενου χειμώνα!).

Α: Δεν θέλω συναισθηματικές μαλακίες με φοτάκια.

Θ: Όχι ρε, μόνο συναισθηματικό δεν θα δούμε!

Αν ήξερα τι θα ακολουθήσει σίγουρα θα προτιμούσα τη συναισθηματική μαλακία.

Οικονομίδης είπαν… ελληνική παραγωγή… το σπιρτόκουτο…

(καμία μούφα θα είναι, σκέφτηκα, αλλά μούφα και σπίτι του Γιάννη, δύσκολα).

Σσσσσσς… αρχίζει…

Και άρχισε…

Στο πρώτο 3λεπτο ήθελα να δείρω τον πρωταγωνιστή.. θα χαλαρώσει, είπα.. δεν μπορεί. Στο πρώτο τέταρτο ένιωθα μια ακατανίκητη επιθυμία να σπάσω κάτι… Κι έρχεται η κατάλληλη ατάκα την κατάλληλη στιγμή.

Θ: Ρε μαλάκα.. μας εμπιστεύεσαι στο δωμάτιο με τα ποτήρια; (Ο Γιάννης εχει συλλογή ποτηριών).

Γ: Χαχαχα… δεν θα’ σαι καλά!

Εντωμεταξύ όσο περνούσε η ώρα εγώ φόρτωνα. Η ρακί έσταζε στο ποτήρι και αυτό που έβλεπα με προκαλούσε. Με προκαλούσε πολύ!

Τα παιδιά την είχαν ξαναδεί την ταινία, κι έτσι τα σχόλια μας ενδιάμεσα με κρατούσαν στην πραγματικότητα.

Κατά τη διάρκεια της προβολής, φυσούσα-ξεφυσούσα αλλά παρ’όλα αυτά ήθελα να την δώ όλη!

Δεν πίστευα ότι θα μπορούσε να με επηρεάσει τόσο.

1,5 ώρα μετά περίπου επιτέλους τελείωσε. Ένιωθα απίστευτη ένταση μέσα μου!

Ο Θωμάς με χτυπάει στον ώμο και γελάει…

Α: Άσε με ρε παιδί μου να ηρεμήσω λίγο.

Θ: Έλα ρε… χτύπα με!

Ε, εντάξει… εκτονώθηκα λιγάκι. Όχι όσο θα ήθελα βέβαια ;)

Γ: Την έχω δεί 4-5 φορές.

Α: Τιιιιι??? Δεν θα την άντεχα ούτε 2^η!

Με επηρέασε περισσότερο απ’ οσο πίστευα.. απ’ οσο περίμενα.

Νεύρα.. πολλά νεύρα κι ένα περίεργο πάθος να πλακώσω κάποιον στο ξύλο.

Κι όχι τίποτα άλλο… 1.60 άνθρωπος με ποιόν να τα βάλω?

Δεν με παίρνει!

Στα extras γίνεται το εξής σκηνικό.

Προσπαθούν οι ηθοποιοί να βγάλουν μια σκηνή. Υπάρχει μεγάλη ένταση. Ο σκηνοθέτης δίνει το σήμα να ξεκινήσουν. Αρχίζουν να φωνάζουν και σε κάποια φάση ο ένας απ τους δύο λέει μια ατάκα που δεν είναι στο σενάριο :

Ηθοποιός: Θα τσακωθούμε!

Σκηνοθέτης (απορημένος) : Με ποιόν?

Ηθοποιός : Με όλους!

Σκέψου!

Αν βρεθεί στο δρόμο σου αξίζει να την δείς. Δοκιμάζει όρια.

Φρόντισε με όποιον την δείς να μην έχεις ίχνος απωθημένων.

Ξέρεις τι εύκολα που γίνονται παρεξηγήσεις στις μέρες μας?

Για πλάκα!

Δεν έχει ούτε μία σκηνή βίας (εκτός από ένα ανεπαίσθητο χαστούκι) κι όμως ξυπνάει άγρια ένστικτα!

Αυτά. Και τώρα πάω να πλακώσω το αφεντικό στο ξύλο! Grrrrrrrr!!

Mate?.. :(

Ορμώμενη από post ενός κολλητού, κι επειδή απ’ τη στιγμή που το διάβασα χάθηκαν όλες οι υπόλοιπες σκέψεις, θα γράψω για αυτό.

Τι γίνεται λοιπόν όταν εκεί που έχεις πειστεί πως έχεις βρει πλέον όλες σου τις ισορροπίες έρχονται τα πάνω – κάτω;

Τι γίνεται όταν πιάνεις ξαφνικά τον εαυτό σου να ταλαντεύεται στα θέλω και τα πρέπει, στα real και τα δήθεν, στο “είσθε” και στο “φαίνεσθε” ;

Ξέρεις ποιος είσαι… σίγουρα ξέρεις. Αλλά δεν αφήνεις αυτόν τον πραγματικό εαυτό να κάνει την εμφάνισή του γιατί προφανώς φοβάσαι πως δεν θα αρέσει.

Φόβος.. μην έχεις την ψευδαίσθηση πως είναι αποκλειστικό σου συναίσθημα. Το ότι δεν εξωτερικεύεται, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει σε όλους μας.

Οι αλλαγές γύρω σου σε τρομάζουν. Κυρίως οι αλλαγές που γίνονται μέσα σου. Γυρνάς με τον νου πίσω στον χρόνο… λύκειο.. ποιος νοιαζόταν τότε;

Ας έλεγαν ότι ήθελαν, ας έδειχναν με το δάχτυλο. Απάθεια και αδιαφορία. Το ίδιο εισέπρατταν κάθε φορά.

Καφές στο tropical και “κάτι απογεύματα με καφέ και τσιγάρο”… στιγμές ανεκτίμητες.

Και τώρα; Κάναμε τις επιλογές μας και προχωράμε. Δεν είναι κι άσχημα. Οκ, άλλα σχέδια, άλλα όνειρα είχαμε στα 16 μας. Τα ιδανικά έμειναν στη σφαίρα της φαντασίας και εμείς προχωρήσαμε στην πραγματικότητα. Πέρασε μια 7ετία… αλίμονο να είχαμε μείνει στα ίδια.

Αλλάζουμε… έτσι έχουν τα πράγματα σε αυτές τις ηλικίες.

Άλλαξες, ναι… το μόνο μου παράπονο είναι ότι σε έχω χάσει. Α, κι ακόμη ένα… όταν μου λες για PR θέλω να σου χώσω σφαλιάρα!

Κι ας ξέρω βαθιά μέσα μου γιατί γίνονται όλα αυτά. Κι ας σε δικαιολογώ ΚΑΘΕ φορά που μου λες ότι δεν έχεις χρόνο.

Ενθουσιαζόμαστε, πέφτουμε με τα μούτρα, ερωτευόμαστε κάθε βράδυ κι ένα διαφορετικό μπάζο, χάνουμε τον εαυτό μας για να τον βρούμε ξανά λίγο παρακάτω, τα λέμε στα όρθια στο photo play κι επιμένουμε να αναβάλλουμε ένα meeting στον Γιάννη, σαν τον παλιό καλό καιρό.

…αλλά τελικά… ότι μας δένει στα παλιά είναι οι κακές συνήθειες.

Smile ρε… :)

Βράδυ Σαββάτου

Στο τηλέφωνο…

- Ελα ρε..τι κάνεις;

- Βαριέμαι.

- Ψήνεσαι να βγούμε για ένα ποτάκι.

- Πωωω.. τώρα βαριέμαι πιο πολύ.

- Θα βγάλεις ρίζες μες στο σπίτι! Πάμε για ένα ποτάκι, χαλαρά. Θα δούμε κόσμο…και ΤΙ κόσμο! άντε σήκω κι ετοιμάσου!

- Απορώ με την όρεξή σου…

- Θα σου έρθει κι εσένα στη πορεία.

- Βαριέμαι ρε σου λέω!

- Σε περιμένω σε μια ωρίτσα σπίτι μου, να φύγουμε μαζί.

- ΒΑΡΙΕΕΕΕΜΑΙ ΝΑ ΒΓΩΩΩ ΡΕ ΒΛΗΜΑ!! ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ;

- Α, πολύ ωραία.. σε αφήνω να ετοιμαστώ κι εγώ και τα λέμε σε μια ώρα.

- Δεν πας καλά εσύ!

- Μην με στήσεις.

- Άι παράτα με ρε σαλεμένο!

- Κι εμένα μου έχεις λείψει. Άντε κλείσε δεν θα προλάβω.

- Χέσε με!

Μια ώρα μετά…στο σπίτι…

(κουδούνι)

- Το ήξερα πως θα’ρθεις! :) Τι ομορφιές είναι αυτές;

- Άσε το γλείψιμο … μου το χρωστάς αυτό.

- Τίποτα δεν σου χρωστάω… εγώ για σένα το έκανα. Να βγείς λίγο απ’ την τρύπα σου.

- Γιατί ρε; Ενοχλώ κανέναν;

- Εμένα!.. Ελα, βαριέμαι να τσακωθούμε τώρα. Θα βάλω μια ρακί για ζέσταμα και ξεκινάμε σε λίγο.

Σφηνάκια ρακί..1,2,3,4,5,6,7….

- Τώρα θες να βγούμε;

- Καλά ρε… εσύ δεν με έπρηξες να βγούμε;

- Εγώ ε;

- Για να δώ τα μούτρα σου στολίστηκα σαν τον μαλάκα;

- Όχι;

- Όχι βέβαια!

- : (

- Άσε τις μαλακίες!

- Με πληγώνεις…

- Με πείθεις…

- Αντε, σήκω… ας σου κάνω τη χάρη!

- Εσύ μου κάνεις χάρη;

- Εσύ δεν θέλεις να βγούμε;

- Ε, ρε που έχω μπλέξει!!!

(Δεν βγήκαμε...χικ!)

Όχι πάλι αυτός!!

Το ξυπνητήρι και πάλι χτύπησε στις 07.45…

Αυτό το πρωινό όμως ήταν διαφορετικό. Δεν ήταν σαν τα άλλα. Ήταν σαν να το ήξερα από χθες πως θα έρθει. Κοιμήθηκα ανήσυχα. Βαθιά μέσα μου τον περίμενα. Κι ας ευχόμουν πως είναι κι αυτό άλλη μια ιστορία που συνηθίζω να κατασκευάζω στο μυαλό μου. Έπεσα έξω αυτή τη φορά. Δεν ήταν φαντασία… ήταν προαίσθημα. Ήταν πραγματικότητα… και ήταν ήδη εκεί.

Άνοιξα τα μάτια μου δειλά το πρωί. Δεν ήθελα να τον αντιμετωπίσω. Δεν ήμουν έτοιμη. Είχα τόσα πράγματα να κάνω κι αυτός θα με κρατούσε πίσω. Το ήξερα. Κάθε φορά που έρχεται νιώθω τον εαυτό μου να μην μπορεί να λειτουργήσει.

Εντάξει, το παραδέχομαι… είμαι αδύναμη μπροστά του. Η ύπαρξη του στη ζωή μου με πονάει και με αποσυντονίζει. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε τίποτα… σκέφτομαι μόνο εκείνον. Δεν το θέλω… απλά συμβαίνει.

Κι όμως, κάθε φορά που έρχεται ποτέ δεν κάνω κάτι για να τον διώξω. Ούτε καν τότε που δάκρυσα στα κρυφά απ’ τον πόνο της παρουσίας του. Ήταν πολλές οι φορές που μου προσφέρθηκε βοήθεια από γονείς και φίλους για να τον αναγκάσω να φύγει. Κι όμως δεν την δέχτηκα. Ίσως φταίει η πεποίθησή μου στο ότι μια κατάσταση για να τελειώσει πρέπει να κάνει τον κύκλο της.

Όσο κι αν πονάει, όσο κι αν πληγώνει… θα πρέπει να το υπομείνω, να φανώ δυνατή.

Πάει καιρός απ’ την τελευταία φορά που με είχε επισκεφθεί. Πολύς καιρός. Ήμουν ήρεμη, ήσυχη. Τον είχα σχεδόν ξεχάσει. Δεν υπήρχε πια για μένα.

Κι ήρθε αυτό το πρωινό να μου υπενθυμίσει πως τίποτα δεν έχει τελειώσει… πως όλα είναι εδώ. Για ακόμα μια φορά εδώ. Για ακόμα μια φορά θα πρέπει να τον αντιμετωπίσω μόνη.

ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΣ ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟΣ!!!