Feliz Navidad!

Φτάσαμε λοιπόν μια μέρα πριν τα Χριστούγεννα.
Πολύ διαφορετικά απο αυτά που έχω συνηθίσει ώς τώρα.
Άλλη χώρα, άλλα ήθη κι άλλα έθιμα.
Και ξεκινάω...




1. Υπάρχουν Χριστούγεννα χωρίς το "laaaast Chriiiiistmaaas i gaaaave you my heaaaaart..."?
Kι όμως υπάρχουν! Και μάλιστα είναι πολύ καλύτερα.
Ξυπνάς το πρωί, ανοίγεις ραδιόφωνο, και ακούς τα ωραιότατα ακαταλαβίστικα Ισπανικά τραγουδάκια. Περπατάς στην Χριστουγεννιάτικη αγορά και απ τα μικρόφωνα άκους παραδοσιακά χριστουγεννιάτικα ισπανικά κομματακια. Και πάλι ακαταλαβίστικα βέβαια αλλά δεν έχει καμία σημασία. Τουλάχιστον όχι αρνητική.
Πόσοι δεν το έχουν ακούσει ούτε μια φορά φέτος?
Εμ...γι αυτό το κάνω τόσο μεγάλο θέμα!


2. Χριστούγεννα χωρίς χριστουγεννιάτικο δέντρο γίνονται?
Γινονται!Εδώ δεν στολίζουν ούτε δεντράκια, ούτε καραβάκια, ούτε τίποτα.
Γενικά η πόλη δεν είναι και πολύ του στολίσματος και του υπερβολικού και πολύχρωμου λαμπακίου. 2 λαμπάκια στον κεντρικό δρόμο, άλλα 2 στον καθεδρικό ναό κι αυτό είναι όλοΠερπατώντας στην πόλη ας πούμε, για να καταλάβεις οτι είναι Χριστούγεννα πρέπει να είσαι τυχερός και να πέσεις σε κανένα φωτεινο "Bon Nadal" (=Καλά Χριστούγεννα στα Καταλανικά).
Είμαι υπέρ αυτής της διακριτικότητας. Πολύ φωτάκι και λαμπάκι στη Ελλάδα. Σώνει ντε!

3.Κάλαντα? Ααα κάλαντα no!
Προφανώς,αυτό που τα παιδάκια πάνε απο πόρτα σε πόρτα και τραγουδάνε, γίνεται μόνο στη Ελλάδα. Η αλήθεια είναι οτι αυτό είναι το καλύτερό μου και ίσως απο τα λίγα πράγματα που θα ήθελα να γίνεται κι εδώ. Μίλησα με τη μαμά το πρωί και ακουγα απο την άλλη ακρη του ακουστικού παιδάκια να τραγουδάνε...ε, και να...ήταν η πρώτη και η μοναδική στιγμή που νοστάλγησα τα περσινά Χριστούγεννα.

Και το καλύτερο...το κράτησα για το τέλος!

4. Οπως είπα και πρίν δεντράκι δεν στολίζουν. Στα σπίτια τους βάζουν διάφορες χριστουγεννιάτικες φιγούρες. Ξερεις...τον Χριστούλη στη φάτνη, τους μάγους, τα προβατάκια




και αυτό!!






Θα αναρωτιέσαι λοιπόν εσύ (και με το δίκιο σου) αθώε αναγνώστη τι είναι αυτό. Αυτό είναι ένα κωλαράκι και απο κάτω του ένα σκατουλάκι.
Είναι ένα άνθρωπάκι που κάνει την ανάγκη του.
Τι δουλειά λοιπόν μπορεί να έχει αυτό μέσα στη φάτνη?
Εξέφρασα την ίδια απορία με εσένα, και μου είπαν πως στα παλιά τα χρόνια, τα Χριστούγεννα οι αγρότες (σχεδόν όλοι ήταν αγρότες), έχεζαν στα χωράφια τους, κι αυτό γινόταν κοπριά και κατ'επέκταση το έδαφος πρόσφορο για μια καλύτερη σοδιά.
Το πήραν λοιπόν εδώ αυτό το έθιμο και χαρίζουν ο ένας στον άλλο τέτοια ανθρωπάκια που τελικά συμβολίζουν την καλή τύχη!

Κι αυτά βέβαια βγαίνουν σε διάφορες versions οπως:



Ασπρα παιδάκια









Μαύρα παιδάκια









Μεγαλύτερα παιδάκια












Και οι μπαμπάδες τους!








ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ! :)

Buena vida!

Βγήκαμε με τον συγκάτοικο απ’ το μετρό και αρχίσαμε να κατευθυνόμαστε προς τη σχολή.
09.15 έδειξε το μεγάλο ρολόι στην πλατεία.
5 λεπτά περπάτημα και φτάσαμε.Κοντοστάθηκα για λίγο στις σκάλες.

- Αντε πάμε! Αργήσαμε πάλι.
- Μπα..εγώ λέω να μην έρθω το πρώτο 2ωρο.
Πήγαινε εσύ. Θα τα πούμε στο διάλειμμα.

Νύσταζα τόσο που φοβήθηκα πως θα με έπαιρνε ο ύπνος αν έμπαινα για μάθημα. Κι έτσι επέλεξα να μπώ στο διπλανό καφέ που σκοτώνουμε το 20λεπτο διαλειμμά μας.

-Buenos diaz Matina! Que tale?
-Muy bien! Y tu?
-Bien, bien…
-Café solo?
-Si, por favour.

Ήπια τον απαραίτητο πρωινό καφέ κι άρχισα να περπατάω στους δρόμους ακόμα μιας πολύβουης ευρωπαϊκής πόλης.

Ένιωθα μια ψύχρα να περνάει ολα τα υφάσματα που σκέπαζαν το σώμα μου. Απο τις λίγες φορές που με άφησε αδιάφορη.

Τα βήματά μου ήταν αργά, όπως αρμόζει σε κάθε περίπατο που σέβεται τον εαυτό του.
Ίσως αυτό ακριβώς να ήταν η αιτία που παρατηρώντας τους ανθρώπους είχα την αίσθηση πως κινούνταν σε ρυθμό fast forward. Ίσως και όχι.
Έφτασα στον μεγάλο πεζόδρομο. Εκεί που κοιτάζοντας προς τη θάλασσα, βλέπεις τόσο πολύ κόσμο που φαίνεται αδιανόητο να καταφέρεις να περάσεις ανάμεσά τους για να φτάσεις επιτέλους στο γαλάζιο. Δεν με ένοιαξε και πολύ γιατί σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι.
Κι αυτό το ταξίδι φαίνεται πως είναι μακρύ..πολύ μακρύ. Ευτυχώς.
Κάθησα σε ένα παγκάκι να παρατηρήσω την κατάσταση. Αυτό είναι στ'αλήθεια "παγκάκι"...υποκοριστικό..
Γιατί τα φτιάχνουν έτσι εδώ? Είναι μόνο για έναν και με σίδερο στο πλάι.
Για σιγουριά...έτσι δεν θα μπορεί κανείς να κάτσει μαζί με κάποιον άλλο. χεχε! Μάλλον επειδή μόνο κάτι παππούδες ισπανοί αράζουν σε αυτά τα παγκάκια.
Με βόλεψε για να πώ την αλήθεια. Δεν μου αρέσει να με αποσπούν οταν σκέφτομαι.

Στο remote control είχε κολλήσει το κουμπί fast forward.
Παρατηρούσα την εξέλιξη τριών γενεών. Μπορεί και τεσσάρων.

Το ξέρω πως κάθε ηλικία έχει τη δική της ομορφιά, αλλά θα προτιμούσα να παραμείνω στην ομορφιά των 25. Δεν χρειάζομαι άλλη, είμαι καλυμμένη..ευχαριστώ.

Είδα κι ένα ζευγάρι γύρω στα 60 να φιλιέται.Πολύ ωραία εικόνα! Γιατί οι άνθρωποι μετά απο κάποια ηλικία φοβούνται ή ντρέπονται να έκφραστούν τρυφερά δημόσια? Ποιός ξέρει...

Ούτε καν νέοι το κάνουν. Ζήτημα είναι να είδα 4-5 παρόμοιες εικόνες, έναν μήνα που είμαι εδώ.

Σηκώθηκα, αποφασισμένη να χάσω τη μοναδικότητά μου και να γίνω ένα με την μάζα.

- Adios guapa chica!

- Adios! :)

Αυτό, που οι παππούδες ακόμη χαιρετούν αγνώστους στο δρόμο, ήταν πάντα το καλύτερό μου. Άσε που χρειάζεται για να σπάει λίγο την μονοτονία της πολυφημισμένης αποξένωσης.

Περπάτησα και ζεστάθηκα αρκετά.
Έβαλα τη ρόζ ζακέτα μου, στον πράσινο σάκο μου και συνέχισα.

Αν είχε στόμα αυτός ο δρόμος σίγουρα θα αναστέναζε. Φαντάζομαι έχει υποδεχθεί παππούτσια όλων των χρωμάτων και όλων των ειδών. Κάθε αξιοπρεπής τουρίστας και ντόπιος περνάει τουλάχιστον μια φορά την ημέρα απο την Ramblas.Εδώ έχει τα πάντα...ανθοπωλεία σε κάθε 10 μέτρα, ζωγράφους, μικροπωλητές, μικρές αγορές,κιθαρίστες, και πάρα πολλούς ακόμη που βγάζουν τα προς το ζήν, μεταμφιεζόμενοι οτι βάζει το μυαλό σου.

Ένα τερααααααααστιο meeting point της Ευρώπης!


Ακόμη θυμάμαι την μέρα που περπατούσα αμέριμνη και πέρασα μπροστά απ' τον ψαλιδοχέρη. Είχε μαζευτεί κόσμος γύρω του και ήμουν τόσο αφηρημένη που ούτε καν το πρόσεξα. Νόμιζα πως ήταν η γνωστή κίνηση της Ramblas. Μόλις τον πλησίασα έκανε ένα "χρατς-χρατς" με τα ψαλίδια του και κόντεψα να πάθω συγκοπή. Ναι, εντάξει...κι όλοι γελούσαν μαζί μου. Ορίστε, το είπα!

Είδα για χιλιοστή φορά το shopping therapy σε όλο του το μεγαλείο, αναρωτήθηκα για χιλιοστή φορά πιο ακριβώς μπορεί να είναι το συναίσθημα ικανοποίησης οταν βγαίνεις απο ένα μαγαζί κουβαλώντας σαράντα δύο σακούλες, παραδέχτηκα για χιλιοστή φορά το θαύμα της πλύσης εγκεφάλου και χώθηκα σε ένα στενό.

Μα ναι...αυτό είναι το συναίσθημα ικανοποίησης..πως δεν το σκέφτηκα νωρίτερα? Να βλέπεις πως υπάρχουν εγκέφαλοι που είναι ανεπίδεκτοι πλύσεως! Απςςς...έτοιμο το tip της ημέρας!

Είναι καλύτερα στα στενά δρομάκια. Πάντα ήταν. Σκέψου μόνο πως εκεί δεν χωράνε πολλές σακούλες. Τα βλέπεις?

Στη Βαρκελώνη όμως πρέπει να επιλέξεις το σωστό. Υπάρχουν κάποια που μπορεί να σε ξεγελάσουν. Δεν είναι τόσο στενά όσο φαίνονται.Με τον καιρό τα έμαθα. Κι ακόμη μαθαίνω.

Αυτό που διάλεξα οδηγεί σε μια ήσυχη μικρή πλατεία. Χεχε...τους ξέφυγα!

Πήρα ακόμη έναν cafe solo απ'το γωνιακό σαντουιτσάδικο και άραξα να απολαύσω τον ισχνό ήλιο.

Buena vida!

Berlin-Barcelona!

Hola! Que tale?
Φτάσαμε λοιπόν στη Βαρκελώνη, αλλά πρώτα λίγα λόγια για το Βερολίνο.
Δυστυχώς μείναμε μόνο 3 μέρες. Και λέω δυστυχώς γιατί δεν ήταν αρκετές οπως φάνηκε.
Η πόλη είναι πραγματικά η απόδειξη του γιατί δεν πρέπει κατ'ανάγκη μια πόλη να σημαίνει κάτι άσχημο.
Περπατήσαμε στο κέντρο, μέσα στην καρδιά του Βερολίνου, και..δεν είχε ΠΟΥΘΕΝΑ κίνηση.
Ούτε κόρνες, ούτε καυσαέριο...ούτε τίποτα!
Είχε τεράστια πάρκα με πράσινο, ποτάμια. Φύση μέσα στην πόλη.
Οι άνθρωποι εκεί είναι τέλεια οργανωμένοι.
Κάτι είχα υπ'όψην μου.Γερμανοί είναι αυτοί.
Το σκεφτόμουν κι έλεγα "έλα μωρέ, ξενέρωτοι..ολα τόσο τέλεια πια? Καταντάει βαρετό".
Tελικά τώρα που βρέθηκα εκεί, κατάλαβα πόσο θετικό είναι για μια πόλη να ξέρει να οργανώνεται τόσο καλά.



Είναι αυτή εικόνα πόλης?
Οχι, πείτε μου...είναι?




Το Βερολίνο είναι φτιαγμένο απο νέους και ιδανικό για νέους.
Περπατούσαμε συνεχώς αλλά καθε μέρα γινόταν κάτι μαγικό.
Μετα τις 6 το απόγευμα οι δρόμοι γεμιζαν με κόσμο. Μόλις έπεφτε ο ήλιος ήταν σαν κάποιος να έδινε το σύνθημα κι όλοι ξεχύνονταν.Μουσικές, ζογκλέρ,φώτα..κρύο..πολύ κρύο!
Και ο κόσμος, πολύ φιλικός και εξυπηρετικός.
Πραγματικά η πόλη είναι σαν βγαλμένη απο παραμύθι.
Μετά απο 3 μέρες εκεί, αποφάσισα πως θα ήθελα να περάσω κι εκεί ένα τρίμηνο.
Δεν ξέρω πότε ακριβώς, αλλά σίγουρα κάποια στιγμή θα το κάνω!(τώρα που πήρα φόρα!)

Κι ύστερα...φτάσαμε στη Βαρκελώνη...
Τις πρώτες μέρες ψάχναμε για σπίτι. Μείναμε σε hostel 2 βράδια, και για καλή μας τύχη ένας φίλος φίλου μας φιλοξένησε για 4 ακόμη μέρες
.Η αλήθεια είναι οτι σε κάποια φάση είχα αρχίσει να απελπίζομαι.Μέχρι που σκέφτηκα να γυρίσουμε Βερολίνο και να μείνουμε εκεί. Στη Βαρκελώνη είναι πολύ δύσκολο να νοικιάσεις σπίτι μόνος.Συνήθως παίζει συγκατοίκηση.Και ολα τα δωμάτια που είδαμε ή ήταν περίεργοι οι συγκάτοικοι ή ήταν πολύ ακριβά (500 ευρώ το μήνα μόνο για ένα δωμάτιο σε σπίτι!) ή απαγορευόταν το κάπνισμα (έχουμε και αδυναμίες, τι να κάνουμε?) ή όλο κάτι τέτοια συνέβαιναν.
Μακάρι να είχα φωτογραφία οταν φεύγαμε απο κάποιο δωμάτιο που είχαμε κλείσει να δούμε.
Η απογοήτευση σε όλο της το μεγαλείο.
Με τα πολλά βρήκαμε έναν φίλο απο Σαντορίνη που μόλις έιχε έρθει κι εκείνος και μας είπε οτι στο σπίτι που μένει άδειασε ένα δωμάτιο. Οι επόμενοι που το νοίκιασαν, είμασταν εμείς!

Δεν είχε τύχει ποτέ να συγκατοικήσω με πολλά άτομα. Κι ούτε μου άρεσε η ιδέα.
Τώρα που έιμαστε 4 μέσα στο σπίτι και έχουμε τόσο καλή συνεννόηση....αναθεωρώ.
Πρίν φύγω, η καλύτερη μου φίλη είχε μια περιπέτεια και μου είχε πεί..."οτι κι αν συμβεί, να σκέφτεσαι θετικά. Μην τα παρατήσεις, μην κάνεις πίσω. Θα δείς που με τον καιρό όλα θα γίνουν όπως τα θέλεις".
Είχε δίκιο τελικά, αν και τις πρώτες μέρες είχα τις αμφιβολλίες μου.

Τελικά η Βαρκελώνη, αν και πολύ κοσμοπολίτικη, είναι όμορφη πόλη.
Στους δρόμους της μπορείς να γνωρίσεις κόσμο απο όλα τα μέρη της γής. Κι όλη είναι στην ίδια φάση. Ερχονται για λίγους μήνες.

Αυτή τη βδομάδα ξεκινάω και μαθήματα Ισπανικών. Ολα καλά κι ωραία, αλλά αν μιλούσαν και κανένα αγγλικό, θα ήταν ακόμη καλύτερα.
Εδώ, αν δεν ξέρεις Ισπανικά, δεν μπορείς να κινηθείς.
Δεν πειράζει..καλή ευκαιρία είναι.

Το μεγάλο ταξίδι!

Τέρμα τα ψέμματα!
Ήνηκεν η ώρα.
Βαλίτσα έτοιμη, εισητήρια έτοιμα, για ένα ταξίδι κυριολεκτικά στο άγνωστο.
Το μόνο γνωστό είναι ο προορισμός.Ολα τα υπόλοιπα...βλέποντας και κάνοντας.


Αύριο αναχωρώ για Αθήνα και την Τετάρτη για Βερολίνο. Κάνουμε μια στάση για 3 μέρες και μετά φύγαμε για Βαρκελώνη.
Εκεί λέω να περάσω αυτόν τον χειμώνα.
Το είχα στο νού μου καιρό τώρα αυτό το πλάνο αλλά ώς γνήσια ελληνίδα τίποτα δεν οργάνωσα.
Το να πάρω την απόφαση μάλλον μου ήταν αρκετό.
Βήμα πρώτο- έβγαλα τα εισητήρια απο τον Ιούλιο αλλά πάλι είχα τους ενδοιασμούς μου για το αν κάνω το σωστό.

Μαμά-μπαμπάς-αδελφή είχαν κάνει κόμα για να κάνουν αυτούς τους ενδοιασμούς να λειτουργήσουν ανασταλτικά στην αποφασή μου.
Μαμά : να δώ ποιος θα σε φροντίζει εκεί που θα πάς.Ποιος θα σου μαγειρεύει που δεν έμαθες ούτε αυγό να βράζεις! Ξανασκέψου το.Μόνο αυτό έχω να σου πώ. (Ψέμα! είπε πολλά ακόμη!)
Μπαμπάς : Καλά, θα αφήσεις την δουλειά σου, την οικογένεια σου, τους φίλους σου, για να πας εκεί και να κάνεις τι? Ξανασκέψου το.Μόνο αυτό έχω να σου πώ. (Ψέμα! είπε πολλά ακόμη!)
Αδελφή : Έχεις χαζέψει τελείως? 25 έφτασες, κι ακόμη να μεγαλώσεις! Ξανασκέψου το.Μόνο αυτό έχω να σου πώ. (Ψέμα! είπε πολλά ακόμη!)
Τελικά τα γονίδια στην οικογένειά μου, είναι πολύ δυνατά. Δεν εξηγείται διαφορετικά.

Βήμα δεύτερο- παραιτήθηκα απ' τη δουλειά. Το μπουρου μπουρου συνεχίστηκε. Χάθηκε μια μάχη, αλλά οχι και ο πόλεμος. Κάπως έτσι υποθέτω σκέφτηκαν.
Αντεξα! Δεν έπεσε το τείχος!

Τώρα που τα πράγματα πια έφτασαν στη τελικά ευθεία το πήραν απόφαση και μου εύχονται να περάσω καλά, να ντύνομαι ζεστά, να τρώω, να προσέχω, να παίρνω κανένα τηλέφωνο,να μην κυκλοφορώ τα βράδια μόνη να,να,να...

Μάζευα τα πράγματά μου σήμερα. Θα λείψω 6 μήνες, τι μπορεί να ΜΗΝ χρειαστώ απ'ολα αυτά? Οσο λιγότερα είναι δυνατό.Οσο λιγότερα είναι δυνατό.Οσο λιγότερα είναι δυνατό.
Νομίζω οτι πήρα μόνο τα απολύτως απαραίτητα. Οτι έχω ξεχάσει θα το θυμηθώ στο αεροδρόμιο. Αυτό συμβαίνει με μαθηματική ακρίβεια ως γνωστό!

Το στάδιο της ελαφράς μελαγχολίας, αύριο στο πλοίο ( με ξέρω πια!).
Τουλάχιστον εξαλείφθηκαν όλοι εκείνοι οι ενδοιασμοί που είχα.
Είμαι πλέον σίγουρη και για το οτι θέλω να το κάνω αυτό το ταξίδι και για το οτι θα περάσω καλά τελικά. Think possitive πάντα.

Χαιρετώ λοιπόν και νεότερα απο τας Ισπανίας.
Adios!

Το ταξίδι

Οι διακοπές ήταν απαραίτητες. Ολιγοήμερες αλλά ιδανικές, αφού μετά απο ένα καλοκαίρι δουλειάς σε κοσμοπολίτικο νησί, ένα χωριό στο βουνό αποτέλεσε τον τέλειο προορισμό.


Φτάσαμε στην Βερενίκη.Το τελευταίο χωριό του νομού Ιωαννίνων.
Καφές το πρωί στην αυλή με τη γιαγιά.


Η ζακέτα απαραίτητη, μιας και ο χειμώνας φτάνει νωρίτερα στα βουνά. Μιλάμε για κρύο..πολύ κρύο.
(Νησιώτισα είμαι, δεν αντέχω σε χαμηλές θερμοκρασίες!).






Και τα βράδια στο τζάκι.
Είπαμε...πολύ κρύο!











Α, θα πάμε βόλτα?
Για δες τι ψηλά δέντρα!
Έχει πολλά τέτοια εδώ. Και πόσο πράσινο..πω πωωω...







Τι εννοείς θα ανέβουμε στο βουνό?
Εκεί πάνω?
Πάνω πάνω?
Ναι..το βλέπω το ελατοδάσος, αλλά είναι τωρα απαραίτητο να πάμε ως εκεί? Αφού φαίνεται κι απο δώ.
Καλά...πάμε..ναι,ναι...αντέχω....(φφφφφ)






Το ελατοδάσος...(φφφφφφφ) φτάσαμε.
Άξιζε τον κόπο τελικά.
Πολύ πυκνό και πανέμορφο.
Με τα βίας περνούσαν οι ακτίνες του ήλιου.
Κάτσε τώρα να ξεκουραστούμε (κανένα 2ωράκι :)




Ωχ...! μια χελώνα στην αυλή...αλήθεια...τρέξε να δείς!
Ναι καλέ μου...έχω ξαναδεί χελώνα. (Εχμ...πολύ παλιά μάλλον).






Ηλιοβασίλεμα στον Αχέροντα.

Το νερό ήταν στους -200 βαθμούς Κελσίου...ή έτσι μου φάνηκε.
Πάντως τα πόδια τα βούτηξα...για μισό δευτερόλεπτο.






Ωχ!..ένα φίδι!
Με τον πηλό που έχει το ποτάμι φτιάχνεις οτι θές.
Πήραμε και μαζί μας. Αλλά τον ξεχάσαμε στο χωριό.
Οποία έκπληξης!




Είναι ανάγκη να φύγουμε?
Εντάξει αλλά μια στάση στη λίμνη των Ιωαννίνων.
It's a deal!







Φαίνεται σαν να έχουν πετάξει πράσινη μπογιά στη λίμνη, αλλά αυτό είναι το φυσικό της χρώμα.
Είδαμε και νερόφιδο και πάπιες.
Τέλεια...






Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς γυρίσαμε πίσω.
Για λίγο...
Έν αναμονή του επόμενου ταξιδιού...του μεγάλου!

Τς τς τς...

Ηταν μεγάλη η αποχή απ'το σπόρ.
Δεν θα αρχίσω να γράφω τα του καλοκαιριού.Ανεπίκαιρα πια, οσο να πείς.
Βουτιές κάναμε -ε, οχι απο ψηλά
κόσμο γνωρίσαμε - απ'ολες τις φυλές του πλανήτη
πολύ δουλέψαμε - αλλά τα καταφέραμε
ηλιοκαήκαμε - το τέλειο μαύρισμα φέτος
καλά περάσαμε...κι αυτά.

Απ'οτι είδα κόσμος άνοιξε καινούρια μπλόγκς και ειδικά κόσμος του νησιού.
Ευχάριστο. Το θετικό του διαδικτύου είναι οτι ο ίδιος επιλέγεις ποιον θα διαβάσεις, κι έτσι μπορείς να αποφύγεις κακοπροαίρετους ανθρώπους. Μερικοί έχουν ταλέντο στο να υποδύονται τέτοιους ρόλους, και φοβού όσους δεν υποδύονται αλλά είναι στ' αλήθεια τέτοιοι.

Οι απειλές και οι βαρυσήμαντες δηλώσεις μέσω διαδικτύου, μπορούν μόνο γέλιο να μου προκαλέσουν. Πέρα απο αυτό με αφήνουν παγερά αδιάφορη.
Και σκέφτομαι...μα καλά, μέσω του μπλόγκ?
Αλλά προφανώς ο εύκολος τρόπος είναι και ο πιο βολικός. Ας είναι. Ακόμη κι έτσι πλάκα έχει.Μια γελοία κατάσταση απαιτεί και γελοίους ανθρώπους. Κι απο τέτοιους άλλο τίποτα.

Μου κάνει εντύπωση μόνο πως μερικοί φτιάχνουν στο κεφάλι τους μια φανταστική ιστοριουλα, την λένε κάμποσες φορές στον εαυτό τους, την πιστεύουν, κι ύστερα την θεωρούν δεδομένη.

Θέλω να πώ πως πάρα το νεαρό της ηλικίας μου, ως τώρα έχω μάθει πως οποιασδήποτε φύσεως πρόβλημα, λύνεται με μια απλή συζήτηση. Ή και με δεύτερη και με τρίτη αν χρειαστεί.
Αυτό σημαίνει πολιτισμός και επικοινωνία. Ομολογώ πάντως πως με κάποιους συγκεκριμένους ανθρώπους έχω χάσει καθε διάθεση για επικοινωνία και κουβέντα.
Το λέω αυτό και λυπάμαι για τον εαυτό μου περισσότερο.Γιατί αυτό σημαίνει πως αφήνω να με επηρεάζουν με αυτόν τον οχι και τόσο θεμιτό τρόπο. Δυστηχώς δεν μπορώ να το αλλάξω.
Πολύ σοβαρό για πρώτο ποστ, μετακαλοκαιρινής περιόδου.

Εγιναν και όμορφα πράγματα πάντως. Πάρα πολύ όμορφα. Ταξίδι στην Ήπειρο και απογεύματα στις όχθες του Αχέροντα. Κρασάκια στην Κέρκυρα και παγωτό στην Πάργα.
Πίτες τις γιαγιάς και βράδια ατέλειωτης κουβέντας δίπλα στο τζάκι.
Τα σκέφτομαι και αναρωτιέμαι για ποιό λόγο ασχολούμαι με μικρότητες.

Θα επανέλθω σύντομα με λεπτομέρειες και το σχετικό φωτογραφικό υλικό.

ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ :)

Αλλα-ζω!

Μετακομίζω.
Το συζητήσαμε και το αποφασίσαμε. Φτιάχνω βαλίτσα και πάω 15 λεπτά μακριά απ’ το σπίτι μου.Οχι τίποτα τραγικό. Τις φοβάμαι τις συγκατοικήσεις, αλλά οχι οταν ξέρω πως έχω εναλλακτικές.To σπίτι μου θα με περιμένει ανά πάσα στιγμή.
Ας το κάνουμε λοιπόν το βήμα.

Φεύγω απ’την πρωινή δουλειά.
Κι έτσι απο αύριο θα πηγαίνω στη βραδινή, χωρίς το άγχος του πρωινού ξυπνήματος.
Επιτέλους ελεύθερος χρόνος! Τον έχω στερηθεί πολύ τις τελευταίες εβδομάδες.
Τελευταία μέρα σήμερα...yihaaa! :)

Κλείνει το μπλόγκ (προσωρινώς).
Σας ευχαριστώ ολους για τα σχόλιά σας και για ολα τα υπόλοιπα.
Απο Σεπτέμβρη, πάλι εδώ θα είμαστε. Θα έρχομαι...θα μαθαίνω νέα σας.
Καλές βουτιές και καλό καλοκαίρι σε όλους!!