Πέρασε καιρός και ήρθε ο καιρός

8 μήνες πέρασαν..8 μήνες σιωπής,με κάθε προσπάθεια να πέφτει στο κενό και το ίδιο το κενό να μεγαλώνει και να με πλακώνει.(σαν σουξέ του Φοίβου ακούγεται αυτό.Ημαρτον!).

Πώς είναι να χάνεις έναν φίλο;Κάποιον που σε στήριξε και σε αγάπησε στ’αλήθεια.Περισσότερο απ’τον οποιοδήποτε γκόμενο που σου ορκίστηκε παντοτινά συναισθήματα.
Εμένα με πόνεσε πάντως.

Μια τυχαία συνάντηση..αμηχανία απίστευτη!Αν είναι δυνατόν..ποτέ δεν πίστευα οτι θα μπορούσα να νιώσω αυτό το συναίσθημα για αυτόν τον άνθρωπο.Ειπώθηκαν τα τυπικά και προσπεράσαμε.
Ολη μέρα το σκεφτόμουν.Ρε γαμώτο,πως γίναμε έτσι; Δεν θέλω!
Κι έρχεται sms και μένω!
"Τι λες;πάμε για κανένα κρασάκι;"..και πήγαμε.

Αβολα το πρώτο μισάωρο.Προσπαθούσε να με κάνει να νιώσω άνετα.Το έβλεπα.Μου έστελνε ολη του την θετική ενέργεια.Και την αισθάνθηκα!
Μετά απο αυτό το πρώτο μισάωρο ήταν σαν να μην είχε περάσει μέρα απο τότε που τα είπαμε για τελευταία φορά.Λέγαμε-λέγαμε..6 ώρες λέγαμε.

Κι οταν αποφασίσαμε οτι πρέπει να κοιμηθούμε κι ενα 3ωράκι,αν δεν θέλουμε να σερνόμαστε την επόμενη τον πήγα σπίτι.

-Δεν έπρεπε να με κάνεις στην άκρη.Θα το λύναμε παρέα.
-Ενιωθα οτι επρεπε.
-Και τώρα;Τι νιώθεις;
-Χάσαμε πολύτιμο χρόνο.
-Θα το διορθώσουμε.
-Σου έλειψα καθόλου ρε;
-Δεν φαντάζεσαι πόσο!
-Σε εμένα να δεις!
(Αγκαλιά..κ τι αγκαλιά!..απο αυτές που οτι κι αν πείς δεν φτάνει για να την περιγράψεις).

Το πρωί δεν μπορούσα να ξυπνήσω.Νυσταζα τόσο πολύ!
Καθυστέρησα στη δουλειά.(Κι οχι μόνο εγώ! ;)
Αλλά οταν άρχισε 07.45 το κινητό μου να χτυπάει σε ρυθμό

Whoa-oa-oa! I feel good, I knew that I would, now
I feel good, I knew that I would, now
So good, so good, I got you

χαμογέλασα :)
Εεεμ..και ξανακοιμήθηκα!

Νεύρα!

Τα ορμονικά μου να είναι η αιτία πάλι (γεννήθηκα γυναίκα...τι φταίω?) ή το οτι δεν μπορώ μια φορά να ανοίξω τα στραβά μου και να καταλάβω τι παίζει γύρω μου?
Πρέπει να κάνω εκείνη τη λαλίστατη φωνή συνείδησης να σκάσει επιτέλους!
Παντού χώνεται και τις περισσότερες φορές δεν είναι για καλό.


"Οχι μωρέ...δεν είναι έτσι..Μήπως να το ξανασκεφτείς? Μήπως κάνεις λάθος? Μήπως γίνεσαι άδικη?... κι αρχίζω να τρώγομαι με τα ρούχα μου πάλι.

-Η απόφαση είναι οριστική!
-Ναι,αλλά αν κάνεις λάθος?
-Θα είναι δικό μου.
-Και γιατί να το φορτωθείς ενώ μπορεί να το προλάβεις?
-Κι αν έχω δίκιο? Δεν θα φορτωθω λάθος με το να το παλέψω?
-Κι αν έχεις άδικο?...δεν θα το μάθεις ποτέ.
-Ας μην το μάθω.
-Απλά σκέψου το,κρίμα είναι.


Ετσι με ρίχνει και οι σκέψεις κάνουν party στο μυαλό μου.
Ταβανοθεραπεία και πάμε!
Είναι οι τύψεις που αισθάνομαι οταν νιώθω πως ίσως έχω γίνει άδικη με κάποιον.
Εντάξει...μια τελευταία προσπάθεια. Αβεβαιότητα και πολλά άλλα που αρχίζουν απο α (στερητικό), αλλά οκ..μπορεί να ήμουν υπερβολική.
Στην τελική όλοι δικαιούνται μια δεύτερη ευκαιρία.
Μπορεί ρε παιδί μου, τα πράγματα να μην είναι ακριβώς οπως φαίνονται.
Μπορεί να αξίζει τον κόπο.


Και πριν προλάβω καλά καλά να ολοκληρώσω τις σκέψεις μου, βλέπω φάτσα απέναντι να ξεκαρδίζεται στο γέλιο με τον δείκτη τεντωμένο προς εμένα.
Νεύρα-νεύρα-νεύρα!
Εδώ σειρά έχει ο όρκος που (ξανά)δίνω, πως δεν θα την (ξανά)πατήσω.


Ερχομαι και λέω λοιπόν...
Τελικά μήπως έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν πως η πρώτη σκέψη είναι και η πιο σωστή?
Μήπως δεν έχει νόημα να ψάχνουμε πολύ τα πράγματα?

Σχέσεις ζωής

Πάντοτε πίστευα πως πίσω απο κάθετι που συμβαίνει στη ζωή μου υπάρχει κάποιος λόγος.Που ίσως να χρειαστεί να περάσει καιρός για να καταλάβω, αλλά πάντοτε βλέπω στο τέλος πίσω απο τα γεγονότα.
Δεν έχει έρθει ακόμη ο καιρός να αποκαλυφθεί το γιατί συνέβη αυτό το τελευταίο,αλλά ξέρω οτι αργά ή γρήγορα θα το μάθω.

Προς το παρόν για ακόμη μια φορά είδα αγάπη και συμπαράσταση απο ένα συγκεκριμένο πρόσωπο.
Δεν είναι μόνο οι δεσμοί αίματος που μας ενώνουν(ξαδέλφη)...είναι πολλά περισσότερα.
Γιατί τους συγγενείς δεν τους διαλέγουμε.Πολλές φορές συμβαίνει τις δυνατές διαμάχες να τις έχουμε με συγγενικά πρόσωπα.

Την Ε. την θυμάμαι απο τότε που θυμάμαι και τον εαυτό μου.
Πιτσιρίκια ακόμη να περνάμε ώρες ατελείωτες παίζοντας με τις barbie.Να φοράμε τα ίδια ρουχα(τα "πράσινα"...ελεεινη πράσινη φουστίτσα με ασορτί μπλουζάκι.Γούστο μηδέν οι μαμάδες μας!).Να κοιμόμαστε μαζί συζητώντας για τον Νικήτα και τον Αντώνη(έρωτες αθεράπευτοι του γυμνασίου).
Μοιραστήκαμε τις πρώτες μας εμπειρίες στον έρωτα..."τι;αυτό ήταν;"
Φτάσαμε στο λύκειο κι αρχίσαμε να κάνουμε όνειρα για το μέλλον μας.Ναι..ΜΑΣ.
Θα ζήσουμε μαζί,θα πηγαίνουμε διακοπές μαζί,θα γεράσουμε μαζί,θα πεθάνουμε μαζί..ολα μαζί!

Κι απο εκεί και πέρα,μεγαλώνοντας οι ζωές μας κινούνταν σε παράλληλους δρόμους.
Κατά έναν περίεργο τρόπο οτι μου συνέβαινε,μετά απο λίγο το ζούσε κι εκείνη...και το ανάποδο. Μόλις ξεκίνησα την μια και μοναδική μακροχρόνια σχέση που είχα,μετά απο λίγους μήνες ξεκίνησε και η δική της.Τα προβλήματα στις σχέσεις μας ήταν πάντοτε ίδια.
Κι όταν αποφάσισα να χωρίσω οριστικά μετά απο λίγους μήνες ξανά, χώρισε κι εκείνη.

Μαζί περάσαμε και στην επόμενη φάση.
Το καλοκαίρι της ελευθερίας και της υπερβολής.Το καλύτερο ως τώρα!
Πέρασε κι αυτό κι αποφασίσαμε τις μεγάλες αλλαγές.
Άλλη πόλη,άλλη δουλειά...ολα απ’την αρχή.
Δεν μας έκατσε αν και ήταν τέλεια οργανωμένο.Παρ’ολα αυτά,με τον καιρό καταλάβαμε τους λόγους που δεν είχε έρθει ακόμη ο καιρός για αυτό.Δεν είχε να κάνει με εμάς.Ηταν εξωτερικοί οι παράγοντες.

Εκείνη το έκανε το μεγάλο βήμα.Εφυγε.Εγώ ετοιμάζομαι.
Ειχαμε μια μικρή καθυστέρηση αλλά τελικά ολα παίρνουν τον δρόμο τους.

Δεν ξέρω ακόμη τι είναι αυτό που μας ενώνει τόσο δυνατά.
Είμαι στεναχωρημένη και χτυπάει το τηλέφωνο.
Νιώθω ανησυχία κι όταν της μιλάω ξέρω πως κάτι έχει συμβεί.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα σκηνικό όπου τσακωνόμουν με τους δικούς μου κι ένιωθα πολύ μόνη...οτι κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει.Ακριβώς τη στιγμή που τέτοιες σκέψεις άρχισαν να με βομβαρδίζουν χτυπάει sms στο άσχετο κι ήταν εκείνη.Μου έλεγε πόσο πολύ με αγαπάει,κι οτι θα είναι δίπλα μου για πάντα.Δακρυσα απο χαρά.Ολα εξαφανίστηκαν!
Πολλά τέτοια έχουν συμβεί.
Καταλήξαμε στο οτι έχουμε ζήσει πολλές ζωές μαζι ;0)

Δεν ξέρω τι είναι...αλλά είναι ωραία.
Αν υπάρχει ανιδιοτελής αγάπη στις μέρες μας,τοτέ είναι ακριβώς αυτή.


Οτιδήποτε κι αν μου συμβαίνει νιώθω τυχερή που υπάρχει στη ζωή μου!

Ακόμη ένα παραμύθι

Πολλές εκπλήξεις μου επιφύλασσε τελικά αυτό το ταξίδι.
Για να είμαι πιο ακριβής, η επιστροφή του.

Εκεί όλα πήγαν καλά. Καλύτερα απ’ όσο φανταζόμουν.
Βγήκαμε, ήπιαμε, γελάσαμε, περάσαμε πολύ καλά.
Η παρέα ήταν άψογη. Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς.

Με την επιστροφή όμως άρχισαν οι αποκαλύψεις. Καθόλου ευχάριστες.
Υποτίθεται πως εγώ θα έκανα την έκπληξη, αλλά με πρόλαβε άλλος!

Τι γίνεται όταν προσπαθείς να χτίσεις μια σχέση (είτε αυτή είναι φιλική είτε ερωτική) με εμπιστοσύνη, με ειλικρίνεια, με σεβασμό και ξαφνικά, ένα ωραίο πρωί συνειδητοποιείς πόσο μακριά είναι αυτό από εκείνο που είχες στο μυαλό σου?
Φτιάχνεις εικόνες, τις βάζεις σε μια σειρά, προσθέτεις και τη μουσική υπόκρουση και έτοιμο το παραμύθι!

Όμως υπάρχει κάποιος εκεί πίσω που κατασκοπεύει τις σκέψεις σου, παρά τη θέληση σου. Εισβάλλει στο χώρο σου, με το «έτσι θέλω». Γνωρίζει τις κινήσεις σου κι ας το παίζει αδιάφορος. Σε αφήνει σε πλήρη άγνοια χωρίς καμία τύψη. Ξέρει να λέει αλήθειες που δεν διαρκούν πάρα λίγα λεπτά. Κι ύστερα ξεχνάει βρίσκοντας άφθονες δικαιολογίες για τον εαυτό του κυρίως. Γιατί σε εμένα δεν χρειάζεται να απολογηθεί. Ούτε το ζήτησα ποτέ, ούτε το θέλω.

Ποια εμπιστοσύνη και ποια ειλικρίνεια?
Μένει μόνο η απογοήτευση.

Φτάνεις λοιπόν σε ένα σημείο που λες.. δεν υπάρχει. Απλά δεν υπάρχει! Όλα ήταν στο μυαλό μου. Κι όπως μπήκαν, απ’ τον ίδιο δρόμο θα βγουν. Δύσκολο, δεν το αρνούμαι. Γιατί, η αλήθεια είναι πως το έφτιαχνα μήνες το παραμύθι πολύ προσεκτικά. Προσπαθούσα για αυτό. Να το κρατήσω ζωντανό, παρά τις ελάχιστες ελπίδες που είχε. Να μη χάσω την επαφή. Να μην κάνω λάθος. Και μια χαρά τα κατάφερνα (ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα). Αλλά ευτυχώς συνήλθα την τελευταία στιγμή. Μάλλον πρέπει να πω κι ευχαριστώ που με πρόλαβε λίγο πριν το μεγάλο βήμα. Λίγο πριν αρχίσει το παραμύθι να παίρνει σάρκα και οστά.

Αν θες να το ζήσεις.. είναι πανεύκολο! Το δύσκολο όμως είναι να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα σου. Στη δική μου πάντως δεν ανταποκρίνεται. Δεν το είχα φανταστεί έτσι.. κι ούτε το θέλω πια!

Η αντίδρασή μου?... η συνήθης…
Κρατάω ότι καλό έχω να θυμάμαι, και συνεχίζω.
Χωρίς κανένα θυμό, (κι αυτό το λέω με κάθε ειλικρίνεια),χωρίς δράματα.
Με μια μικρή απογοήτευση μόνο γιατί είχαμε φτάσει πολύ κοντά.
Αλλά όλα ξεπερνιούνται… κανένα ανεπανόρθωτο κακό.

Σ΄το είχα πεί...
Δεν έχει σημασία πόσο θα λείπω.Σημασία έχει πόσο θα σε σκέφτομαι.
Δεν έχει σημασία τι βάζω στις βαλίτσες μου.Σημασία έχει τι κρατώ μες στην καρδιά μου.

Και σκέφτομαι κάποιες φορές πως ίσως τα πράγματα που αγάπησα περισσότερο να’ναι αυτά που ηθελημένα άφησα να μου ξεφύγουν, κοιτάζοντας επίτηδες αλλού.Μην αντέχοντας το βάρος της αλήθειας τους.Χαράζουμε πορεία μες στη νύχτα κι απλά φεύγουμε...