Cine-game

Παίζει καινούριο παιχνιδάκι στην μπλογκόσφαιρα.
Εκει που ολα τα blogs έγραφαν για τις 5 αποκαλύψεις, τώρα γράφουν για τις 7 ταινίες.
Το μπαλάκι μου πέταξαν ενα γουρούνι και ένας αλητόβιος . Μπορώ να αρνηθώ; δεν μπορώ!

So...

1. Love me if you dare : Marion Cotillard & Guillaume Canet δίνουν μαθήματα... θάρρους και παρουσιάζουν μια διαφορετική πλευρά μιας σχέσης.

2. Snatch : Tι να λέμε;...By Guy Ritchie κι έναν Brad Pitt να δίνει ρέστα. Ομολογώ πως μετά απο αυτήν την ταινία τον εκτίμησα!

3. Lucia y el sexo : Ισπανικής παραγωγής..Μια ιστορία με "συμπτώσεις" και που μπορεί να οδηγήσουν...

4. Lost Highway : Χαοτικη, εκκεντρική και άκρως ενδιαφέρουσα σαν τον δημιουργό της David Lynch...και τα λόγια είναι περιττά.

5. Requiem for a dream: Aν δεν την δείς..δεν θα καταλάβεις..

6. Αmelie : Oτι πιο γλυκό και αληθινό έχω δεί...ένας καλύτερος κόσμος...

7. Vanilla sky : Πραγματικό και υποθετικό γίνονται ένα. Τρέλα και λογική χωρίς καμία ισσοροπία.

Νeeeeext...
an205, crazy chef, katourimeni podia, the texticle, lili, phantom pad, lazinio
Οποιος θέλει φυσικά... :)

(O it is ξέρω δεν μας κάνει την τιμή..για αυτό μένει εκτός λίστας) :)

Kαλά λένε...

...οτι στα απλά, καθημερινά πράγματα βρίσκεται η ουσία της ζωής.

Συνάντηση

Είχα μια μικρή (τόση δα) υποψία πως ίσως να υπάρχει κάτι ακόμη σε εκείνον που δεν είχα ξεπεράσει. Τελευταία φορά που τον είχα δει ήταν 6 μήνες πριν.

Προσπαθούσα να θυμηθώ πως ήταν τότε. Τι ένιωθα, τι σκεφτόμουν.

Αν μπορούσα με 2 λέξεις να χαρακτηρίσω την όλη ιστορία μεταξύ μας αυτές θα ήταν σίγουρα “κακό timing”. Αλλά πιο κακό δεν γινόταν!

Μα, ναι…δεν υπάρχει κάτι, με διαβεβαίωνε κάτι μέσα μου, κι όμως διατηρούσα ακόμη κάποιες επιφυλάξεις
(έτσι, για να κάνω τη ζωή μου δύσκολη… φοβερό προσόν!).

Γιατί;…έλα ντε! Προχωρήσαμε και οι δύο. Χρειαζόμουν μια τελευταία επιβεβαίωση. Να με πείσω, αφού καταλάβαινα πως υπήρχαν ακόμη κάποιες αμφιβολίες.

Καθίσαμε για καφέ και τον περιμέναμε. Το ήξερα πως θα έρθει και για να πω την αλήθεια αυτή η αναμονή με άγχωσε. Πέρασαν σκέψεις πολλές απ’ το μυαλό μου. Καθησυχαστικές σκέψεις… αλλά ήθελα να τις δώ να παίρνουν σάρκα και οστά.

Έψαχνα διακριτικά στο χώρο μην εμφανιστεί ξαφνικά. Δεν μπορούσα να εξηγήσω αυτή την αναστάτωση. Ίσως έφταιγε το γεγονός πως είχαν περάσει αρκετοί μήνες και είχα ξεχάσει τα συναισθήματα που μου προκαλούσε η εικόνα του. Ναι.. φοβόμουν λιγάκι…

Εμφανίστηκε… χαιρετηθήκαμε με ένα φιλί.
Ακριβώς όπως έπρεπε… σαν 2 φίλοι που έχουν να τα πούνε καιρό. Ούτε butterflies στο στομάχι, ούτε μπέρδεψα τα λόγια μου, ούτε αμηχανία. Βγήκε τόσο απλά και αβίαστα. Ίσως το μόνο που με χάλασε ήταν το ότι ενώ κάποτε μπορούσαμε να μιλάμε ώρες ατελείωτες, τώρα δεν είχαμε να πούμε πολλά.

Αλλά αυτό ήταν γνωστό πια… το είχα δεχτεί καιρό πριν. Είχα απογοητευτεί πολύ τότε, αλλά το είχα ξεπεράσει με την βοήθεια του χρόνου.

Κάθισε απέναντί μου. Όσο τον κοίταζα τόσο περισσότερο συνειδητοποιούσα πως αυτό που κάποτε μας ένωσε, όχι μόνο δεν υπάρχει αλλά ούτε θα μπορούσε ποτέ να κατακτηθεί ξανά.

Με ειρωνεύτηκε και γέλασα(κι όμως!). Υπό άλλες συνθήκες θα εκνευριζόμουν. Δεν με άγγιζε πια.

Τον εκτιμώ πολύ σαν άνθρωπο και αυτό δεν θα αλλάξει. Αλλά πέρα από αυτό τίποτα άλλο. Ο καιρός που ζήσαμε την ψευδαίσθηση πως αυτό που μας ενώνει είναι κάτι βαθύ, δυνατό και μόνιμο έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Και προφανώς επρόκειτο για ψευδαίσθηση και μόνο. Όσο πιο μικρός, τόσο πιο εύκολα φτιάχνεις παραμύθια. Τα φτιάχνεις, τα ζεις, τα πιστεύεις. Πανεύκολα!

Πήγα στο αυτοκίνητο, πήρα βαθιά ανάσα ανακούφισης και χαμογέλασα…
Πάει κι αυτό!

Παίζει πρόβλημα...

…και μάλιστα σοβαρό.

Η μαμά, μας άφησε για μια εβδομάδα, πήγε στην πρωτεύουσα. Θέλοντας και μη ανέλαβα καθήκοντα baby-sitting στις 2 μικρότερες αδελφές μου.

Καλά τα πάμε… δεν έχω παράπονο. Ήρθαμε κοντά αυτές τις μέρες. Διαβάζουμε μαζί, τρώμε μαζί, παίζουμε μαζί.. Λίγο ζορίζομαι με την μικρότερη, που είναι 9 χρονών γιατί θέλει περισσότερη παρέα κι όταν δεν την έχει γκρινιάζει, αλλά οκ… μια υποχώρηση εγώ, μια εκείνη και την βρίσκουμε την άκρη.

Ως εδώ όλα καλά…

Το πρόβλημα έχει υπάρχει 2-3 μέρες τώρα. Ο φίλος της μεγαλύτερης αδελφής μου (ετών 15) έπαθε τροχαίο και τις τελευταίες 3 μέρες ήταν στο νοσοκομείο.

Εκείνη μιλούσε τακτικά με γνωστούς και την διαβεβαίωναν πως ξεπέρασε τον κίνδυνο και πως όλα βαίνουν καλώς.

Σήμερα το πρωί καθώς ετοιμαζόμασταν για το σχολείο χτύπησε το κινητό της.

Τόσο νωρίς δεν χτυπάνε τα τηλέφωνα. Ήλπιζα να μην έχει συμβεί κάτι κακό. Ανησύχησα. Δεν τόλμησα ούτε καν να πάω στο δωμάτιο της να ρωτήσω.

Μετά από 5 λεπτά πέρασε από μπροστά μου με μάτια κόκκινα από κλάμα. Ούτε τότε κατάφερα να πω λέξη. Κατάλαβα τι είχε συμβεί και ένιωθα παγωμένη. Δεν ήξερα τι να κάνω. Στέκεται απέναντί μου, με κοιτάζει και μου λέει “πέθανε”. Έχασα τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου.

“ Γιατί εκείνος; Δεν είχε κάνει τίποτα κακό! “ … κι έκλαιγε με λυγμούς.

Τι να κάνω; Τι να πω εκείνη τη στιγμή;

Την πήρα μια αγκαλιά και δεν μίλησα. Δεν είχα λόγια. Οτιδήποτε σκεφτόμουν μου φαινόταν χαζό. Να της γεμίσω κι εγώ το μυαλό με θεωρίες τύπου “έτσι είναι η ζωή, έτσι είναι ο θάνατος, και τι να κάνουμε”….Ανούσιες μαλακίες. Όχι, δεν μπορούσα.

Πονούσε. Δεν έχω χάσει ποτέ φίλο. Δεν μπορώ να ξέρω πως είναι. Κι εκείνη αναγκάζεται να το περάσει στα 15 της. Εκείνη τη στιγμή ευχόμουν όσο τίποτα άλλο να ήταν η μαμά κάπου εκεί. Εγώ δεν μπορούσα να βοηθήσω.

Την ρώτησα αν θέλει να μείνει σπίτι, να μην πάει σχολείο. Είπε όχι, και ξεκινήσαμε. Φτάσαμε στο σχολείο κι απ’ έξω την περίμεναν οι φίλες της.

Πλησίασαν… “είσαι καλά;” … κι άρχισε πάλι να κλαίει. Δεν ήθελα να την αφήσω στο σχολείο. Αλλά ούτε να πάει σπίτι μόνη της. Εγώ έπρεπε να πάω στη δουλειά. Μου είπε μια φίλη της ότι θα την πάρει, θα ζητήσουν άδεια και θα πάνε σπίτι της. Την πήρα πριν λίγο τηλέφωνο και είναι σπίτι της φίλης της.

Ρε παιδιά… τι λένε σε μια έφηβη μετά απο αυτό;

Τι θα μπορούσε να την κάνει να νιώσει καλύτερα;

Τα έχω χαμένα…