ΕΝ ΟΙΔΑ ΟΤΙ ΟΥΔΕΝ ΟΙΔΑ..

Η μεγάλη έξοδος!

2010-06-26T20:26:00.000+02:00

Εχθές, μετά απο πάαααρα πολλούς μήνες αποφάσισα να βγώ. Και μιας κι είχε περάσει τόσος καιρός, σκάφτηκα @θα πιώ!!Οχι απλά θα πιώ, θα θυμηθώ τις παλιές καλές μέρες μου έρεε στις φλέβες μου αποκλειστικά τεκίλα.
Ξεκινάω λοιπόν τσούκου-τσούκου, και μέχρι να μαζευτούμε λέω δεν περνάω μια απ΄τον Αρη (τον γνωστό ντι-τζει που προάχθηκε σε μπάρμαν), να πιούμε κανένα σφηνάκι, να ξεκινήσει ζεστά η βραδιά? Και πέρασα. Κι άρχισαν τα σφηνάκια. Με το μαλακό μου λέει. Ποιος? εγώ? Αντέχω, του λέω.
Αντεχες, μου απαντάει. Κι είχε τα δίκια του για να πώ την αλήθεια. Αυτός το ήξερε, εγώ δεν το είχα πάρει χαμπάρι και νόμιζα οτι για να την ακούσω έπρεπε να πιώ το Βόσπορο.
Καλά, πρέπει να πώ οτι χθές το βράδυ έπαθα πολιτισμικό σόκ. Τόσο πολύ κόσμο μαζεμένο είχα να δώ απο τότε που πήρε η Ελλάδα το γιούρο. Πρέπει να φαινόμουν λιγάκι περίεργα, καθισμένη στο μπάρ με τα μάτια μου διάπλατα ανοιχτά να κοιτάζω τον κόσμο σαν να βλέπω σινεμά.Πω πω..άνθρωποι, πω πω...χορεύουν, πίνουν, διασκεδάζουν. Μπορεί να ακούγομαι σαν να ήρθα απο άλλο πλανήτη, αλλά ακριβώς αυτά σκεφτόμουν! Κι αφού απόλαυσα και την εκρηκτική σερβιτόρα να λικνίζεται πάνω στη μπάρα (ρισπέκτ!) έφυγα για να βρώ τους υπολοίπους, σε πιο οικείο χώρο, χωρίς πολύ κόσμο και χωρίς λικνίσματα. Είπαμε..μετά απο τόσο καιρό, με το μαλακό.
Απο εκεί και πέρα, μπύρες και σφηνάκια εναλλάσονταν με ταχύτατους ρυθμούς. Οπως επίσης με ταχύτατους ρυθμούς άρχισα να χάνω τη μπάλα. Εγινα τελείως σκατα, αλλά το καταευχαριστήθηκα! Αυτη η κατάσταση της μέθης, που αισθάνεσαι απόλυτη ελευθερία, να κάνεις και να πείς οτι θές είναι μοναδική. Βέβαια αυτό που έχει απομείνει απ' αυτήν την κατάσταση την επόμενη μέρα δεν είναι καθόλου μοναδικό! Μια συνεχόμενη ζαλάδα.Ηθελα να μείνω ξαπλωμένη ολη μέρα,αλλά δεν μπορούσα να κλείσω τα μάτια γιατί ολα γύριζαν σαν τρελά. Πεινούσα αλλά το στομάχι μου ούτε που να ακούσει για φαγητό. Διψούσα αλλά πόσο νερό να πιείς αν δεν μπορείς να ξεδιψάσεις? Για να μην πώ για το τράβηγμα, κάθε τρείς και λίγο κατούρημα.Μεγάλο το τίμημα που πληρώνεις! Εχω και μερικές απωλειες μνήμης, αλλά εντάξει αυτή τη φορά δεν γελοιοποιήθηκα, απ' οτι έμαθα. Και η βραδιά τελειωσε και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

'Ανευ τίτλου

2010-06-21T23:46:00.000+02:00

Βαρέθηκα να ακούω όλους τους επιχειρηματίες του νησιού να παραπονιούνται οτι φέτος έχουν πέσει οι εισπράξεις συγκριτικά με πέρυσι.Κάθε φέτος βαριέμαι να το ακούω. Έχω αρχίσει να πιστεύω πλέον οτι έχουν όλοι συνεννοηθεί να το λένε, γιατί αν πούν το αντίθετο "κάτι", που εμείς δεν το βλέπουμε, αλλά μάλλον είναι το πνεύμα της ταμειακής μηχανής, θα τους καταραστεί σε 34 χρόνια κενότητας της θέσης των χαρτονομισμάτων των 50 και άνω ευρώ.Γιατί ως γνωστόν τα χοντρά μπαίνουν ολα μαζί στην ίδια θέση. Κι ενώ βγάζουν σαφώς περισσότερα απ' τα προς το ζήν, για να μην πώ κι απ' τα προς το εύζην, παίρνουν εκείνο το καημένο υφάκι, αρχίζουν το μοιρολόι το οποίο τελειώνει με το υπέροχο "ε, και τι να κάνεις?"
Είναι πραγματικά παράλογο ολο αυτό το κυνήγι του χρήματος. Οχι, δεν το υποτιμώ το χρήμα, αλλά ούτε είμαι κι απο εκείνες που θα πλουτίσουν στη ζωή τους. Απλά παρατηρώ τον φαύλο κύκλο του χρήματος. Μας έπεισαν να τρέχουμε πίσω απο χρωματιστά κομματάκια χαρτιού. Μαγκιά! Α, δεν μπορείτε να πείτε...εγώ τους βγάζω το καπέλο.Αυτό και η μπάλα (έχουμε και μουντιάλ, να μην είμαστε ανεπίκαιροι) είναι απο τα καλύτερα κόλπα που παίζουν.Υπάρχουν πολλά ακόμη φυσικά, αλλά δεν είναι του παρόντος.
Μιλούσα λοιπόν πρόσφατα με κάποιον απο αυτούς τους δύσμοιρους επιχειρηματίες και καθώς μου έλεγε το ποιημα υπό το άγρυπνο βλέμμα του πνεύματος της ταμειακής όπως λέγαμε, εγώ σιχτίριζα τον εαυτό μου επειδή ρώτησα τι κάνει, κι επειδή η ευγενιά μου δεν μου επέτρεπε να είμαι ειλικρινής και να σηκωθώ να φύγω λεγοντάς του πως δεν με ενδιαφέρει καθόλου για τα οικονομικά του, μιας και η ερώτηση μου ήταν για τον ίδιο και όχι για το μαγαζί. Τελοσπάντων, κάποια στιγμή έλιωσε η καραμέλα, σταματησα να κουνάω παρηγορητικά το κεφάλι μου και ήρθε η σειρα του να με ρωτήσει τι κάνω εγώ, ως είθισται. Χαμογέλασα πλατιά και του είπα "πάρα πολύ καλά". Εάν έβλεπε τον ί-τι τέτοια έκληξη δεν θα είχε στο βλέμμα του! Ποιός ξέρει...ίσως ακούγεται περίεργο πια να είναι κάποιος καλά...και πόσο μάλλον, πολύ καλά! Σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς λοιπόν που διανύουμε, που όλα είναι σε κρίση απο τα οικονομικά έως τις σχέσεις των ανθρώπων
...χτύπησε το τηλέφωνό μου...
Δεν μπορούσα να δώ ποιός είναι μιας και το κινητό το έχω καταργήσει και στο σταθερό δεν έχω αναγνώριση. Πολύ γνωστή φωνή...
Είναι ένα απο αυτά τα τηλεφωνήματα που νομίζεις οτι έρχονται απο το παρελθόν. Είναι συζητήσεις που έχεις την αίσθηση οτι τις έκανες πολλά χρόνια πριν. Κι όμως, 3 χρόνια μετά συζητούσαμε ακόμα τα ίδια πράγματα, σαν να είχαμε να μιλήσουμε απο χθές. Ποιά φθορά του χρόνου και ποιές κρίσεις? Δεν καταλαβαίνω. Οτι είναι αληθινό δεν το αγγίζουν ολα αυτά.

Τι έγινε ρε παιδιά?

2010-06-09T20:18:00.000+02:00

Ε, ναι λοιπόν, μετά απο τόσο καιρό αποφάσισα να γράψω!
Καθώς , πριν ξεκινήσω, χάζευα σε άλλα μπλόγκζ βρήκα αυτό.

http://g700.blogspot.com/2010/06/blog-post_04.html
Και μετά δεν μπορούσα να γράψω τίποτα.
...του Στέφανου Τσιτσόπουλου...

Αν δεν σε φτάνει ο χρόνος, ζήσε τη στιγμή.

2010-05-20T21:47:00.000+02:00

Ελλειψη χρόνου...
Καθημερινά το ακούω πάαααρα πολλες φορές κι απο πολύ κόσμο. Κι απο τον εαυτό μου, δεν το αρνούμαι. Σήμερα συνέβη κάτι και άρχισα να το επεξεργάζομαι.

Γύρισα απ'τη δουλειά και είδα πάνω στο τραπέζι της κουζίνας μια χαρτοπετσέτα που έγραφε "δεν ύπάρχει έλλειψη χρόνου. Υπάρχει η έλλειψη της παρουσίας μας στο χρόνο. " Α, καλά...αρχίσαμε πάλι της φιλοσοφίες...ήταν η πρώτη μου σκέψη. Κι ύστερα ήρθαν και οι υπόλοιπες.

Πώς είναι δυνατόν να παραπονιέσαι για τον χρόνο που δεν βρίσκεις, όταν σε κάθε τι που κάνεις (και είναι επιλογή σου, στο μεγαλύτερο κομμάτι) δεν μπορείς να αφιερωθείς 100 %.
Τι εννοώ?Κάνω αυτό αλλά σκέφτομαι 820 άλλα πράγματα που θέλω να κάνω, τις υποχρεώσεις μου, τα χρήματα που δεν μου φτάνουν, τη μάνα μου που γκρινιάζει, τον σκύλο που πρέπει να βγάλω για κατούρημα, την εργασία που έχω αφήσει μισή, τον φίλο που ξέχασα να πάρω τηλ., το αφεντικό που με εκνευρίζει....ούφ!
Και μετά γυρίζω σπίτι και σκέφτομαι....α, μα ναι...πολύ ωραία περάσαμε...ενώ στην ουσία εγώ δεν υπήρξα ποτέ εκεί.

Νομίζω πως ακριβώς για αυτόν τον λόγο ζηλεύουν οι μεγάλοι τα παιδιά.
Επειδή τα παιδιά έχουν αγγίξει το υπέρτατο σημείο του διαλογισμού. Οτιδήποτε κι αν κάνουν βρίσκονται εκεί...σωματικά και νοητικά. Με οτι κι αν καταπιαστούν, οτιδήποτε, έστω και με ένα τόσοδα μικρό πραγματάκι είναι εκεί με όλο τους το είναι. Ζούνε τη στιγμή. Ανακαλύπτουν με πάθος κάθετί καινούριο, χρησιμοποιούν όλες τους τις αισθήσεις στο έπακρο, αφοσιώνονται, δημιουργούν, εξερευνούν, δοκιμάζουν, πέφτουν και σηκώνονται ξανά και ξανά, και το πιο σημαντικό απο όλα...είναι εκεί. Ο χρόνος τους ανήκει και δεν ξέρει να τους ξεγελάσει.

Κι ύστερα απ' ολη αυτή την παρατήρηση, αναρωτιέμαι πως και γιατί μετά απο μερικά χρόνια ολα αυτά, οχι μόνο τα έχουμε ξεχάσει...τα έχουμε διαγράψει παντελώς. Νομίζουμε οτι ο τρόπος που ζούμε είναι τελείως φυσιολογικός. Αρνούμαστε τη φύση μας και μπαίνουμε σε τριπάκια που φτιάχνουν άλλοι για εμάς. Μπορούμε να παραπονιόμαστε όσο θέλουμε, αλλά αν αυτό γίνεται χωρίς διάθεση για αλλαγή, τότε κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας.

Εγώ τις πήρα τις αποφάσεις μου πάντως. Τελικά θα μείνω για πάντα παιδί.

Ηθικόν δίδαγμα του σημερινού πόστ : Οταν βρίσκουμε χρησιμοποιημένες χαρτοπετσέτες πάνω στο τραπέζι, τις πετάμε στα σκουπίδια!!

Μη μου τη μέρα τάραττε.

2010-05-04T21:41:00.001+02:00

Τρίτη βράδυ και μετά απο μέρες που ο καθένας αραδιαζει στ'αυτιά μου οτι του κατεβαίνει στο στόμα (χωρίς καμία επεξεργασία απ'το κεφάλι) και μετά απο 2 απανωτές κλήσεις με διαφορά ενός τετάρτου η μία απ'την αλλη (οχι, δεν θα ασχοληθώ αλλο με αυτό) φτάνω να σκέφτομαι (κι όμως ακόμη ακέφτομαι!!)....
Τελικά ο θορυβός σκεπάζει τους ψίθυρους που ενδεχομένως κρύβουν το νόημα ή μηπως η σιωπή είναι επικίνδυνη?
Όταν αναφέρομαι σε αφηρημένες έννοιες το μυαλό μου γίνεται εκνευριστικά υποκειμενικό. Δεν έχουμε κατακτήσει το επίπεδο οπου η επικοινωνία γίνεται με τρόπο μη λεκτικό, αλλιώς δεν θα ήμουν εδώ τώρα να γράφω.
Αν το είχαμε καταφέρει ολα θα ήταν πιο απλά επειδή υπάρχουν φορές που αφ'ενός οι λέξεις δεν είναι αρκετές για να εκφράσεις ακριβώς αυτό που θέλεις και αφ'ετέρου επειδή προτιμάς μια σιωπή η οποία θα ήταν (σε έναν ιδανικά πλασμένο κόσμο) κατανοητή απ'όλους τους τριγύρω που τη θεωρούν ανυσηχητική.
Το δημιουργικό κομμάτι της σιωπής δε, είναι κάτι απο καιρό ξεχασμένο στον κόσμο μας. Σαν να υπάρχει μια διαρκής αγωνία να ελαχιστοποιήσουμε τον χρόνο της. Σαν να ταυτίζεται με την αμηχανία ή την αποξένωση ή την απομόνωση ή ποιος ξέρει με τι άλλο α-στερητικό.
Λεξούλες σε σειρά που ξεχύνονται συνειδητά ή ασυνείδητα σε έναν αγώνα δρόμου όπου ο νικήτης έχει κερδίσει σαν έπαθλο το μεγαλύτερο κενό με τον εαυτό του.
Αν δεν δώσεις χρόνο στον εαυτό σου να αράξει και να επεξεργαστεί τα δεδομένα που συνεχώς τον ταίζεις, πώς να ανταπεξέλθει?
Είτε το θές είτε όχι, αν αφεθείς στο ρέμα, θα σε παρασύρει.

Μερικές φορές η σιωπή δεν σημαίνει ούτε έλλειψη επικοινωνίας, ούτε κάτι που είναι κατ' ανάγκη αρνητικό.
Μπορεί απλά να σημαίνει....ααααρααααζωωω!

Φορ σέηλ!

2010-04-29T19:35:00.005+02:00

Ε, ναι λοιπόν...η επιστροφή αποτελεί πια γεγονός।
Η αλήθεια είναι πως δεν υπάρχεί πολύς ελεύθερος χρόνος πλέον (μηδαμινός θα έλεγα), αλλά με ολα οσα συμβαίνουν τριγύρω, ήταν μεγάλη η πρόκληση και δεν άντεξα στον πειρασμό να αρχίσω ξανα να καταγράφω!

Εορταστικό πρώτο πόστ λοιπόν.( μετά απο τοοοότε!)

Όντως βρισκόμαστε εν τω μέσω οικονομικής κρίσης.Ναι...αναμφισβήτητα περνάει δύσκολες ώρες ο Ελληνας πολίτης .Πάγωσε ο δανειοληπτικός μηχανισμός και πλέον το ρευστό είναι δυσεύρετο.Πώς να ζήσει πια ο Ελληνας χωρίς δάνεια? Πάτε καλά? Εεε?Απο εκεί που σε ολα του τα προβλήματα (διακοπές, σόπινγκ θέραπυ, τέταρτο αυτοκίνητο), του δίνατε αμέσως τη λύση (ΔΑΝΕΙΟ!!), τώρα τα παίρνετε ολα πίσω, χωρίς ούτε μια τύψη (άτιμη Μερκελ!).Πωλούνται σπίτια, κινητά, ακίνητα,ακόμα και τα τέσσερα αυτοκίνητα (άκουσον άκουσον!)....οτι έχει και δεν έχει ο καθένας, για να βρεθεί λίγο παραδάκι.
Κι εδώ, όπως βλέπετε πωλείται ακόμη και ο ιδιοκτήτης με το ακίνητο.Όπως ακούστηκε, εκτελεί χρέη (κυριολεκτικά και μεταφορικά) μάγειρα, κηπουρού, μπάτλερ, μασέρ, πλύστρας και τέτοια.

Εδώ κοίτα χάλι!
Ποια Πορτογαλία και ποια Ισπανία? Τα πάμε μία?
Όχι, παίζουμε! χα!

Σύντομα κοντά σας

2010-04-28T15:53:00.000+02:00

...με νέες συναρπαστικές περιπέτειες!!!

Feliz Navidad!

2007-12-24T16:37:00.000+02:00

Φτάσαμε λοιπόν μια μέρα πριν τα Χριστούγεννα.
Πολύ διαφορετικά απο αυτά που έχω συνηθίσει ώς τώρα.
Άλλη χώρα, άλλα ήθη κι άλλα έθιμα.
Και ξεκινάω...

1. Υπάρχουν Χριστούγεννα χωρίς το "laaaast Chriiiiistmaaas i gaaaave you my heaaaaart..."?
Kι όμως υπάρχουν! Και μάλιστα είναι πολύ καλύτερα.
Ξυπνάς το πρωί, ανοίγεις ραδιόφωνο, και ακούς τα ωραιότατα ακαταλαβίστικα Ισπανικά τραγουδάκια. Περπατάς στην Χριστουγεννιάτικη αγορά και απ τα μικρόφωνα άκους παραδοσιακά χριστουγεννιάτικα ισπανικά κομματακια. Και πάλι ακαταλαβίστικα βέβαια αλλά δεν έχει καμία σημασία. Τουλάχιστον όχι αρνητική.
Πόσοι δεν το έχουν ακούσει ούτε μια φορά φέτος?
Εμ...γι αυτό το κάνω τόσο μεγάλο θέμα!

2. Χριστούγεννα χωρίς χριστουγεννιάτικο δέντρο γίνονται?
Γινονται!Εδώ δεν στολίζουν ούτε δεντράκια, ούτε καραβάκια, ούτε τίποτα.
Γενικά η πόλη δεν είναι και πολύ του στολίσματος και του υπερβολικού και πολύχρωμου λαμπακίου. 2 λαμπάκια στον κεντρικό δρόμο, άλλα 2 στον καθεδρικό ναό κι αυτό είναι όλοΠερπατώντας στην πόλη ας πούμε, για να καταλάβεις οτι είναι Χριστούγεννα πρέπει να είσαι τυχερός και να πέσεις σε κανένα φωτεινο "Bon Nadal" (=Καλά Χριστούγεννα στα Καταλανικά).
Είμαι υπέρ αυτής της διακριτικότητας. Πολύ φωτάκι και λαμπάκι στη Ελλάδα. Σώνει ντε!

3.Κάλαντα? Ααα κάλαντα no!
Προφανώς,αυτό που τα παιδάκια πάνε απο πόρτα σε πόρτα και τραγουδάνε, γίνεται μόνο στη Ελλάδα. Η αλήθεια είναι οτι αυτό είναι το καλύτερό μου και ίσως απο τα λίγα πράγματα που θα ήθελα να γίνεται κι εδώ. Μίλησα με τη μαμά το πρωί και ακουγα απο την άλλη ακρη του ακουστικού παιδάκια να τραγουδάνε...ε, και να...ήταν η πρώτη και η μοναδική στιγμή που νοστάλγησα τα περσινά Χριστούγεννα.

Και το καλύτερο...το κράτησα για το τέλος!

4. Οπως είπα και πρίν δεντράκι δεν στολίζουν. Στα σπίτια τους βάζουν διάφορες χριστουγεννιάτικες φιγούρες. Ξερεις...τον Χριστούλη στη φάτνη, τους μάγους, τα προβατάκια

και αυτό!!

Θα αναρωτιέσαι λοιπόν εσύ (και με το δίκιο σου) αθώε αναγνώστη τι είναι αυτό. Αυτό είναι ένα κωλαράκι και απο κάτω του ένα σκατουλάκι.
Είναι ένα άνθρωπάκι που κάνει την ανάγκη του.
Τι δουλειά λοιπόν μπορεί να έχει αυτό μέσα στη φάτνη?
Εξέφρασα την ίδια απορία με εσένα, και μου είπαν πως στα παλιά τα χρόνια, τα Χριστούγεννα οι αγρότες (σχεδόν όλοι ήταν αγρότες), έχεζαν στα χωράφια τους, κι αυτό γινόταν κοπριά και κατ'επέκταση το έδαφος πρόσφορο για μια καλύτερη σοδιά.
Το πήραν λοιπόν εδώ αυτό το έθιμο και χαρίζουν ο ένας στον άλλο τέτοια ανθρωπάκια που τελικά συμβολίζουν την καλή τύχη!

Κι αυτά βέβαια βγαίνουν σε διάφορες versions οπως:

Ασπρα παιδάκια

Μαύρα παιδάκια

Μεγαλύτερα παιδάκια

Και οι μπαμπάδες τους!

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ! :)

Buena vida!

2007-12-05T18:54:00.000+02:00

Βγήκαμε με τον συγκάτοικο απ’ το μετρό και αρχίσαμε να κατευθυνόμαστε προς τη σχολή.
09.15 έδειξε το μεγάλο ρολόι στην πλατεία.
5 λεπτά περπάτημα και φτάσαμε.Κοντοστάθηκα για λίγο στις σκάλες.

- Αντε πάμε! Αργήσαμε πάλι.
- Μπα..εγώ λέω να μην έρθω το πρώτο 2ωρο.
Πήγαινε εσύ. Θα τα πούμε στο διάλειμμα.

Νύσταζα τόσο που φοβήθηκα πως θα με έπαιρνε ο ύπνος αν έμπαινα για μάθημα. Κι έτσι επέλεξα να μπώ στο διπλανό καφέ που σκοτώνουμε το 20λεπτο διαλειμμά μας.

-Buenos diaz Matina! Que tale?
-Muy bien! Y tu?
-Bien, bien…
-Café solo?
-Si, por favour.

Ήπια τον απαραίτητο πρωινό καφέ κι άρχισα να περπατάω στους δρόμους ακόμα μιας πολύβουης ευρωπαϊκής πόλης.

Ένιωθα μια ψύχρα να περνάει ολα τα υφάσματα που σκέπαζαν το σώμα μου. Απο τις λίγες φορές που με άφησε αδιάφορη.

Τα βήματά μου ήταν αργά, όπως αρμόζει σε κάθε περίπατο που σέβεται τον εαυτό του.
Ίσως αυτό ακριβώς να ήταν η αιτία που παρατηρώντας τους ανθρώπους είχα την αίσθηση πως κινούνταν σε ρυθμό fast forward. Ίσως και όχι.
Έφτασα στον μεγάλο πεζόδρομο. Εκεί που κοιτάζοντας προς τη θάλασσα, βλέπεις τόσο πολύ κόσμο που φαίνεται αδιανόητο να καταφέρεις να περάσεις ανάμεσά τους για να φτάσεις επιτέλους στο γαλάζιο. Δεν με ένοιαξε και πολύ γιατί σημασία δεν έχει ο προορισμός αλλά το ταξίδι.
Κι αυτό το ταξίδι φαίνεται πως είναι μακρύ..πολύ μακρύ. Ευτυχώς.
Κάθησα σε ένα παγκάκι να παρατηρήσω την κατάσταση. Αυτό είναι στ'αλήθεια "παγκάκι"...υποκοριστικό..
Γιατί τα φτιάχνουν έτσι εδώ? Είναι μόνο για έναν και με σίδερο στο πλάι.
Για σιγουριά...έτσι δεν θα μπορεί κανείς να κάτσει μαζί με κάποιον άλλο. χεχε! Μάλλον επειδή μόνο κάτι παππούδες ισπανοί αράζουν σε αυτά τα παγκάκια.
Με βόλεψε για να πώ την αλήθεια. Δεν μου αρέσει να με αποσπούν οταν σκέφτομαι.

Στο remote control είχε κολλήσει το κουμπί fast forward.
Παρατηρούσα την εξέλιξη τριών γενεών. Μπορεί και τεσσάρων.

Το ξέρω πως κάθε ηλικία έχει τη δική της ομορφιά, αλλά θα προτιμούσα να παραμείνω στην ομορφιά των 25. Δεν χρειάζομαι άλλη, είμαι καλυμμένη..ευχαριστώ.

Είδα κι ένα ζευγάρι γύρω στα 60 να φιλιέται.Πολύ ωραία εικόνα! Γιατί οι άνθρωποι μετά απο κάποια ηλικία φοβούνται ή ντρέπονται να έκφραστούν τρυφερά δημόσια? Ποιός ξέρει...

Ούτε καν νέοι το κάνουν. Ζήτημα είναι να είδα 4-5 παρόμοιες εικόνες, έναν μήνα που είμαι εδώ.

Σηκώθηκα, αποφασισμένη να χάσω τη μοναδικότητά μου και να γίνω ένα με την μάζα.

- Adios guapa chica!

- Adios! :)

Αυτό, που οι παππούδες ακόμη χαιρετούν αγνώστους στο δρόμο, ήταν πάντα το καλύτερό μου. Άσε που χρειάζεται για να σπάει λίγο την μονοτονία της πολυφημισμένης αποξένωσης.

Περπάτησα και ζεστάθηκα αρκετά.
Έβαλα τη ρόζ ζακέτα μου, στον πράσινο σάκο μου και συνέχισα.

Αν είχε στόμα αυτός ο δρόμος σίγουρα θα αναστέναζε. Φαντάζομαι έχει υποδεχθεί παππούτσια όλων των χρωμάτων και όλων των ειδών. Κάθε αξιοπρεπής τουρίστας και ντόπιος περνάει τουλάχιστον μια φορά την ημέρα απο την Ramblas.Εδώ έχει τα πάντα...ανθοπωλεία σε κάθε 10 μέτρα, ζωγράφους, μικροπωλητές, μικρές αγορές,κιθαρίστες, και πάρα πολλούς ακόμη που βγάζουν τα προς το ζήν, μεταμφιεζόμενοι οτι βάζει το μυαλό σου.

Ένα τερααααααααστιο meeting point της Ευρώπης!

Ακόμη θυμάμαι την μέρα που περπατούσα αμέριμνη και πέρασα μπροστά απ' τον ψαλιδοχέρη. Είχε μαζευτεί κόσμος γύρω του και ήμουν τόσο αφηρημένη που ούτε καν το πρόσεξα. Νόμιζα πως ήταν η γνωστή κίνηση της Ramblas. Μόλις τον πλησίασα έκανε ένα "χρατς-χρατς" με τα ψαλίδια του και κόντεψα να πάθω συγκοπή. Ναι, εντάξει...κι όλοι γελούσαν μαζί μου. Ορίστε, το είπα!

Είδα για χιλιοστή φορά το shopping therapy σε όλο του το μεγαλείο, αναρωτήθηκα για χιλιοστή φορά πιο ακριβώς μπορεί να είναι το συναίσθημα ικανοποίησης οταν βγαίνεις απο ένα μαγαζί κουβαλώντας σαράντα δύο σακούλες, παραδέχτηκα για χιλιοστή φορά το θαύμα της πλύσης εγκεφάλου και χώθηκα σε ένα στενό.

Μα ναι...αυτό είναι το συναίσθημα ικανοποίησης..πως δεν το σκέφτηκα νωρίτερα? Να βλέπεις πως υπάρχουν εγκέφαλοι που είναι ανεπίδεκτοι πλύσεως! Απςςς...έτοιμο το tip της ημέρας!

Είναι καλύτερα στα στενά δρομάκια. Πάντα ήταν. Σκέψου μόνο πως εκεί δεν χωράνε πολλές σακούλες. Τα βλέπεις?

Στη Βαρκελώνη όμως πρέπει να επιλέξεις το σωστό. Υπάρχουν κάποια που μπορεί να σε ξεγελάσουν. Δεν είναι τόσο στενά όσο φαίνονται.Με τον καιρό τα έμαθα. Κι ακόμη μαθαίνω.

Αυτό που διάλεξα οδηγεί σε μια ήσυχη μικρή πλατεία. Χεχε...τους ξέφυγα!

Πήρα ακόμη έναν cafe solo απ'το γωνιακό σαντουιτσάδικο και άραξα να απολαύσω τον ισχνό ήλιο.

Buena vida!

Berlin-Barcelona!

2007-11-14T23:12:00.000+02:00

Hola! Que tale?
Φτάσαμε λοιπόν στη Βαρκελώνη, αλλά πρώτα λίγα λόγια για το Βερολίνο.
Δυστυχώς μείναμε μόνο 3 μέρες. Και λέω δυστυχώς γιατί δεν ήταν αρκετές οπως φάνηκε.
Η πόλη είναι πραγματικά η απόδειξη του γιατί δεν πρέπει κατ'ανάγκη μια πόλη να σημαίνει κάτι άσχημο.
Περπατήσαμε στο κέντρο, μέσα στην καρδιά του Βερολίνου, και..δεν είχε ΠΟΥΘΕΝΑ κίνηση.
Ούτε κόρνες, ούτε καυσαέριο...ούτε τίποτα!
Είχε τεράστια πάρκα με πράσινο, ποτάμια. Φύση μέσα στην πόλη.
Οι άνθρωποι εκεί είναι τέλεια οργανωμένοι.
Κάτι είχα υπ'όψην μου.Γερμανοί είναι αυτοί.
Το σκεφτόμουν κι έλεγα "έλα μωρέ, ξενέρωτοι..ολα τόσο τέλεια πια? Καταντάει βαρετό".
Tελικά τώρα που βρέθηκα εκεί, κατάλαβα πόσο θετικό είναι για μια πόλη να ξέρει να οργανώνεται τόσο καλά.

Είναι αυτή εικόνα πόλης?
Οχι, πείτε μου...είναι?

Το Βερολίνο είναι φτιαγμένο απο νέους και ιδανικό για νέους.
Περπατούσαμε συνεχώς αλλά καθε μέρα γινόταν κάτι μαγικό.
Μετα τις 6 το απόγευμα οι δρόμοι γεμιζαν με κόσμο. Μόλις έπεφτε ο ήλιος ήταν σαν κάποιος να έδινε το σύνθημα κι όλοι ξεχύνονταν.Μουσικές, ζογκλέρ,φώτα..κρύο..πολύ κρύο!
Και ο κόσμος, πολύ φιλικός και εξυπηρετικός.
Πραγματικά η πόλη είναι σαν βγαλμένη απο παραμύθι.
Μετά απο 3 μέρες εκεί, αποφάσισα πως θα ήθελα να περάσω κι εκεί ένα τρίμηνο.
Δεν ξέρω πότε ακριβώς, αλλά σίγουρα κάποια στιγμή θα το κάνω!(τώρα που πήρα φόρα!)

Κι ύστερα...φτάσαμε στη Βαρκελώνη...
Τις πρώτες μέρες ψάχναμε για σπίτι. Μείναμε σε hostel 2 βράδια, και για καλή μας τύχη ένας φίλος φίλου μας φιλοξένησε για 4 ακόμη μέρες
.Η αλήθεια είναι οτι σε κάποια φάση είχα αρχίσει να απελπίζομαι.Μέχρι που σκέφτηκα να γυρίσουμε Βερολίνο και να μείνουμε εκεί. Στη Βαρκελώνη είναι πολύ δύσκολο να νοικιάσεις σπίτι μόνος.Συνήθως παίζει συγκατοίκηση.Και ολα τα δωμάτια που είδαμε ή ήταν περίεργοι οι συγκάτοικοι ή ήταν πολύ ακριβά (500 ευρώ το μήνα μόνο για ένα δωμάτιο σε σπίτι!) ή απαγορευόταν το κάπνισμα (έχουμε και αδυναμίες, τι να κάνουμε?) ή όλο κάτι τέτοια συνέβαιναν.
Μακάρι να είχα φωτογραφία οταν φεύγαμε απο κάποιο δωμάτιο που είχαμε κλείσει να δούμε.
Η απογοήτευση σε όλο της το μεγαλείο.
Με τα πολλά βρήκαμε έναν φίλο απο Σαντορίνη που μόλις έιχε έρθει κι εκείνος και μας είπε οτι στο σπίτι που μένει άδειασε ένα δωμάτιο. Οι επόμενοι που το νοίκιασαν, είμασταν εμείς!

Δεν είχε τύχει ποτέ να συγκατοικήσω με πολλά άτομα. Κι ούτε μου άρεσε η ιδέα.
Τώρα που έιμαστε 4 μέσα στο σπίτι και έχουμε τόσο καλή συνεννόηση....αναθεωρώ.
Πρίν φύγω, η καλύτερη μου φίλη είχε μια περιπέτεια και μου είχε πεί..."οτι κι αν συμβεί, να σκέφτεσαι θετικά. Μην τα παρατήσεις, μην κάνεις πίσω. Θα δείς που με τον καιρό όλα θα γίνουν όπως τα θέλεις".
Είχε δίκιο τελικά, αν και τις πρώτες μέρες είχα τις αμφιβολλίες μου.

Τελικά η Βαρκελώνη, αν και πολύ κοσμοπολίτικη, είναι όμορφη πόλη.
Στους δρόμους της μπορείς να γνωρίσεις κόσμο απο όλα τα μέρη της γής. Κι όλη είναι στην ίδια φάση. Ερχονται για λίγους μήνες.

Αυτή τη βδομάδα ξεκινάω και μαθήματα Ισπανικών. Ολα καλά κι ωραία, αλλά αν μιλούσαν και κανένα αγγλικό, θα ήταν ακόμη καλύτερα.
Εδώ, αν δεν ξέρεις Ισπανικά, δεν μπορείς να κινηθείς.
Δεν πειράζει..καλή ευκαιρία είναι.

Το μεγάλο ταξίδι!

2007-10-26T23:09:00.000+02:00

Τέρμα τα ψέμματα!
Ήνηκεν η ώρα.
Βαλίτσα έτοιμη, εισητήρια έτοιμα, για ένα ταξίδι κυριολεκτικά στο άγνωστο.
Το μόνο γνωστό είναι ο προορισμός.Ολα τα υπόλοιπα...βλέποντας και κάνοντας.

Αύριο αναχωρώ για Αθήνα και την Τετάρτη για Βερολίνο. Κάνουμε μια στάση για 3 μέρες και μετά φύγαμε για Βαρκελώνη.
Εκεί λέω να περάσω αυτόν τον χειμώνα.
Το είχα στο νού μου καιρό τώρα αυτό το πλάνο αλλά ώς γνήσια ελληνίδα τίποτα δεν οργάνωσα.
Το να πάρω την απόφαση μάλλον μου ήταν αρκετό.
Βήμα πρώτο- έβγαλα τα εισητήρια απο τον Ιούλιο αλλά πάλι είχα τους ενδοιασμούς μου για το αν κάνω το σωστό.

Μαμά-μπαμπάς-αδελφή είχαν κάνει κόμα για να κάνουν αυτούς τους ενδοιασμούς να λειτουργήσουν ανασταλτικά στην αποφασή μου.
Μαμά : να δώ ποιος θα σε φροντίζει εκεί που θα πάς.Ποιος θα σου μαγειρεύει που δεν έμαθες ούτε αυγό να βράζεις! Ξανασκέψου το.Μόνο αυτό έχω να σου πώ. (Ψέμα! είπε πολλά ακόμη!)
Μπαμπάς : Καλά, θα αφήσεις την δουλειά σου, την οικογένεια σου, τους φίλους σου, για να πας εκεί και να κάνεις τι? Ξανασκέψου το.Μόνο αυτό έχω να σου πώ. (Ψέμα! είπε πολλά ακόμη!)
Αδελφή : Έχεις χαζέψει τελείως? 25 έφτασες, κι ακόμη να μεγαλώσεις! Ξανασκέψου το.Μόνο αυτό έχω να σου πώ. (Ψέμα! είπε πολλά ακόμη!)
Τελικά τα γονίδια στην οικογένειά μου, είναι πολύ δυνατά. Δεν εξηγείται διαφορετικά.

Βήμα δεύτερο- παραιτήθηκα απ' τη δουλειά. Το μπουρου μπουρου συνεχίστηκε. Χάθηκε μια μάχη, αλλά οχι και ο πόλεμος. Κάπως έτσι υποθέτω σκέφτηκαν.
Αντεξα! Δεν έπεσε το τείχος!

Τώρα που τα πράγματα πια έφτασαν στη τελικά ευθεία το πήραν απόφαση και μου εύχονται να περάσω καλά, να ντύνομαι ζεστά, να τρώω, να προσέχω, να παίρνω κανένα τηλέφωνο,να μην κυκλοφορώ τα βράδια μόνη να,να,να...

Μάζευα τα πράγματά μου σήμερα. Θα λείψω 6 μήνες, τι μπορεί να ΜΗΝ χρειαστώ απ'ολα αυτά? Οσο λιγότερα είναι δυνατό.Οσο λιγότερα είναι δυνατό.Οσο λιγότερα είναι δυνατό.
Νομίζω οτι πήρα μόνο τα απολύτως απαραίτητα. Οτι έχω ξεχάσει θα το θυμηθώ στο αεροδρόμιο. Αυτό συμβαίνει με μαθηματική ακρίβεια ως γνωστό!

Το στάδιο της ελαφράς μελαγχολίας, αύριο στο πλοίο ( με ξέρω πια!).
Τουλάχιστον εξαλείφθηκαν όλοι εκείνοι οι ενδοιασμοί που είχα.
Είμαι πλέον σίγουρη και για το οτι θέλω να το κάνω αυτό το ταξίδι και για το οτι θα περάσω καλά τελικά. Think possitive πάντα.

Χαιρετώ λοιπόν και νεότερα απο τας Ισπανίας.
Adios!

Το ταξίδι

2007-10-02T17:37:00.000+02:00

Οι διακοπές ήταν απαραίτητες. Ολιγοήμερες αλλά ιδανικές, αφού μετά απο ένα καλοκαίρι δουλειάς σε κοσμοπολίτικο νησί, ένα χωριό στο βουνό αποτέλεσε τον τέλειο προορισμό.

Φτάσαμε στην Βερενίκη.Το τελευταίο χωριό του νομού Ιωαννίνων.
Καφές το πρωί στην αυλή με τη γιαγιά.

Η ζακέτα απαραίτητη, μιας και ο χειμώνας φτάνει νωρίτερα στα βουνά. Μιλάμε για κρύο..πολύ κρύο.
(Νησιώτισα είμαι, δεν αντέχω σε χαμηλές θερμοκρασίες!).

Και τα βράδια στο τζάκι.
Είπαμε...πολύ κρύο!

Α, θα πάμε βόλτα?
Για δες τι ψηλά δέντρα!
Έχει πολλά τέτοια εδώ. Και πόσο πράσινο..πω πωωω...

Τι εννοείς θα ανέβουμε στο βουνό?
Εκεί πάνω?
Πάνω πάνω?
Ναι..το βλέπω το ελατοδάσος, αλλά είναι τωρα απαραίτητο να πάμε ως εκεί? Αφού φαίνεται κι απο δώ.
Καλά...πάμε..ναι,ναι...αντέχω....(φφφφφ)

Το ελατοδάσος...(φφφφφφφ) φτάσαμε.
Άξιζε τον κόπο τελικά.
Πολύ πυκνό και πανέμορφο.
Με τα βίας περνούσαν οι ακτίνες του ήλιου.
Κάτσε τώρα να ξεκουραστούμε (κανένα 2ωράκι :)

Ωχ...! μια χελώνα στην αυλή...αλήθεια...τρέξε να δείς!
Ναι καλέ μου...έχω ξαναδεί χελώνα. (Εχμ...πολύ παλιά μάλλον).

Ηλιοβασίλεμα στον Αχέροντα.

Το νερό ήταν στους -200 βαθμούς Κελσίου...ή έτσι μου φάνηκε.
Πάντως τα πόδια τα βούτηξα...για μισό δευτερόλεπτο.

Ωχ!..ένα φίδι!
Με τον πηλό που έχει το ποτάμι φτιάχνεις οτι θές.
Πήραμε και μαζί μας. Αλλά τον ξεχάσαμε στο χωριό.
Οποία έκπληξης!

Είναι ανάγκη να φύγουμε?
Εντάξει αλλά μια στάση στη λίμνη των Ιωαννίνων.
It's a deal!

Φαίνεται σαν να έχουν πετάξει πράσινη μπογιά στη λίμνη, αλλά αυτό είναι το φυσικό της χρώμα.
Είδαμε και νερόφιδο και πάπιες.
Τέλεια...

Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς γυρίσαμε πίσω.
Για λίγο...
Έν αναμονή του επόμενου ταξιδιού...του μεγάλου!

Τς τς τς...

2007-09-18T18:01:00.000+02:00

Ηταν μεγάλη η αποχή απ'το σπόρ.
Δεν θα αρχίσω να γράφω τα του καλοκαιριού.Ανεπίκαιρα πια, οσο να πείς.
Βουτιές κάναμε -ε, οχι απο ψηλά
κόσμο γνωρίσαμε - απ'ολες τις φυλές του πλανήτη
πολύ δουλέψαμε - αλλά τα καταφέραμε
ηλιοκαήκαμε - το τέλειο μαύρισμα φέτος
καλά περάσαμε...κι αυτά.

Απ'οτι είδα κόσμος άνοιξε καινούρια μπλόγκς και ειδικά κόσμος του νησιού.
Ευχάριστο. Το θετικό του διαδικτύου είναι οτι ο ίδιος επιλέγεις ποιον θα διαβάσεις, κι έτσι μπορείς να αποφύγεις κακοπροαίρετους ανθρώπους. Μερικοί έχουν ταλέντο στο να υποδύονται τέτοιους ρόλους, και φοβού όσους δεν υποδύονται αλλά είναι στ' αλήθεια τέτοιοι.

Οι απειλές και οι βαρυσήμαντες δηλώσεις μέσω διαδικτύου, μπορούν μόνο γέλιο να μου προκαλέσουν. Πέρα απο αυτό με αφήνουν παγερά αδιάφορη.
Και σκέφτομαι...μα καλά, μέσω του μπλόγκ?
Αλλά προφανώς ο εύκολος τρόπος είναι και ο πιο βολικός. Ας είναι. Ακόμη κι έτσι πλάκα έχει.Μια γελοία κατάσταση απαιτεί και γελοίους ανθρώπους. Κι απο τέτοιους άλλο τίποτα.

Μου κάνει εντύπωση μόνο πως μερικοί φτιάχνουν στο κεφάλι τους μια φανταστική ιστοριουλα, την λένε κάμποσες φορές στον εαυτό τους, την πιστεύουν, κι ύστερα την θεωρούν δεδομένη.

Θέλω να πώ πως πάρα το νεαρό της ηλικίας μου, ως τώρα έχω μάθει πως οποιασδήποτε φύσεως πρόβλημα, λύνεται με μια απλή συζήτηση. Ή και με δεύτερη και με τρίτη αν χρειαστεί.
Αυτό σημαίνει πολιτισμός και επικοινωνία. Ομολογώ πάντως πως με κάποιους συγκεκριμένους ανθρώπους έχω χάσει καθε διάθεση για επικοινωνία και κουβέντα.
Το λέω αυτό και λυπάμαι για τον εαυτό μου περισσότερο.Γιατί αυτό σημαίνει πως αφήνω να με επηρεάζουν με αυτόν τον οχι και τόσο θεμιτό τρόπο. Δυστηχώς δεν μπορώ να το αλλάξω.
Πολύ σοβαρό για πρώτο ποστ, μετακαλοκαιρινής περιόδου.

Εγιναν και όμορφα πράγματα πάντως. Πάρα πολύ όμορφα. Ταξίδι στην Ήπειρο και απογεύματα στις όχθες του Αχέροντα. Κρασάκια στην Κέρκυρα και παγωτό στην Πάργα.
Πίτες τις γιαγιάς και βράδια ατέλειωτης κουβέντας δίπλα στο τζάκι.
Τα σκέφτομαι και αναρωτιέμαι για ποιό λόγο ασχολούμαι με μικρότητες.

Θα επανέλθω σύντομα με λεπτομέρειες και το σχετικό φωτογραφικό υλικό.

ΚΑΛΟ ΧΕΙΜΩΝΑ :)

Αλλα-ζω!

2007-06-08T12:09:00.000+02:00

Μετακομίζω.
Το συζητήσαμε και το αποφασίσαμε. Φτιάχνω βαλίτσα και πάω 15 λεπτά μακριά απ’ το σπίτι μου.Οχι τίποτα τραγικό. Τις φοβάμαι τις συγκατοικήσεις, αλλά οχι οταν ξέρω πως έχω εναλλακτικές.To σπίτι μου θα με περιμένει ανά πάσα στιγμή.
Ας το κάνουμε λοιπόν το βήμα.

Φεύγω απ’την πρωινή δουλειά.
Κι έτσι απο αύριο θα πηγαίνω στη βραδινή, χωρίς το άγχος του πρωινού ξυπνήματος.
Επιτέλους ελεύθερος χρόνος! Τον έχω στερηθεί πολύ τις τελευταίες εβδομάδες.
Τελευταία μέρα σήμερα...yihaaa! :)

Κλείνει το μπλόγκ (προσωρινώς).
Σας ευχαριστώ ολους για τα σχόλιά σας και για ολα τα υπόλοιπα.
Απο Σεπτέμβρη, πάλι εδώ θα είμαστε. Θα έρχομαι...θα μαθαίνω νέα σας.
Καλές βουτιές και καλό καλοκαίρι σε όλους!!

Workoholic (κλεμμένο ;)

2007-06-04T11:23:00.000+02:00

Ξεκινήσαμε λοιπόν. Τώρα μπορώ δικαιωματικά να γκρινιάζω όσο θέλω.
Ναι, οκ, δική μου ήταν η απόφαση για τη δεύτερη δουλειά αλλά το ένα δεν αναιρεί το άλλο.

Για το μοναδικό πράγμα που θα μπορούσα να παραπονεθώ είναι οι λιγοστές ώρες ύπνου που μου μένουν. Μπα, δεν θα κάνω ούτε καν αυτό. Θα αντισταθώ στον πειρασμό.

Η δουλειά στο μπαρ, μ’ αρέσει. Είναι μικρό, παίζει μουσική που ακούω και σπίτι (αν και οταν έρθει ο Αρης κάτι μου λέει πως θα εκτιμήσω περισσότερο τη μουσική) και συνήθως δεν έχει πολύ κόσμο. Αυτό μου δίνει την ευκαιρία να μιλάω με τον κόσμο, πράγμα που μου είχε λείψει μετα απο ολους αυτούς τους μήνες παραμονής μου στο γραφείο.

Με την Ευτυχία, που δουλεύουμε μαζί υπάρχει άψογη συνεννόηση και επικοινωνία και εκτός δουλειάς (ούτως ή άλλως γνωριζόμαστε καιρό), και έχουμε καλές σχέσεις με το αφεντικό. Καμία πίεση, οπότε, χαλαρά πολύ τα πράγματα.

Εχουμε ανοίξει 10 μέρες τώρα, και το καλύτερο είναι οτι έχουμε ήδη θαμώνες στο μαγαζί.
Ζευγάρια που κάνουν διακοπές στο νησί, μέχρι να φύγουν έρχονται καθημερινά.
Μας φωνάζουν με τα μικρά μας, ξέρουμε τι πίνουν. Πολύ την χαίρομαι αυτή την οικειότητα.

Όλα μια χαρά λοιπόν αλλά υπάρχει ένα μικρό προβληματάκι (ε, εντάξει..ολα τέλεια θα ήταν;).
Πέρυσι ήμουν πάλι εκεί και το πόστο μου ήταν το service.
Φέτος, που ήρθε η Ευτυχία κι οχι ο περσινός μπάρμαν,πήρε εκείνη την θέση μου κι εγώ αναγκαστικά μπήκα απο μέσα.
Τα χαριτωμένα σχόλια των φίλων σχετικά με το ύψος μου σε συνάρτηση με το ύψος της μπάρας και το ψηλότερο επίπεδο που βρίσκονται τοποθετημένα τα ποτά, δίνουν και παίρνουν. Ζώ για ακόμα μια φορά στιγμές άπειρης κατανόησης και αγάπης.

ΓΛΥΚΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ
1.Να σου πάρουμε δώρο το σκαλάκι που χρησιμοποιούν στις βιβλιοθήκες, να το παίρνεις μαζί σου και εκτός δουλειάς.
2.Να βάλετε 2-3 στρώματα πλακάκι ακόμη, για να φαίνεται τουλάχιστον το κεφάλι σου.
3.Ετσι οπως τεντώνεσαι μπορεί να ψηλώσεις κιολας μέχρι τέλος της σεζόν(συνοδευόμενη γλυκιά κουβέντα απο πνιχτό γέλιο)!
4.Πω πω...φέτος το μαγαζί βρίσκεται σε "υψηλά" επίπεδα!

Και διάφορα άλλα τέτοια σιροπιαστά.
Ποιός πτοείται; εγώ; χα!
Σιγά το δύσκολο, μπορώ να περπατάω και στις μύτες :Ρ

Με τις 2 δουλειές έχω ψιλοκουραστεί, γιατί δεν έχω πολύ ελεύθερο χρόνο, αλλά θα το φτιάξω σύντομα το πρόγραμμα.
Είπαμε..φέτος βουτιές!

Εξερεύνηση

2007-05-29T11:57:00.000+02:00

Ψες το μεσημεράκι, έχουμε αράξει στον καναπέ με τον Απόλλων, απολαμβάνουμε τη βροχή και κερδίζω στο τάβλι (χα!), κι έρχονται τα παιδιά απ’ το σπίτι.
-Πάμε για εξερεύνηση στη σπηλιά, σηκωθείτε!
Εντάξει...λέγαμε ότι θα πάμε κάποια στιγμή, αλλά εχθές έβρεχε πολύ.
-Ελα μωρέ..τι θα πάθουμε;
Εξοπλιστήκαμε με φακούς και νερό και ξεκινήσαμε.
Σε ένα τεταρτάκι ήμασταν μέσα σε ένα αυτοκίνητο 3 κορίτσια, 3 αγόρια και ένας σκύλος ( η Ζούλα) και κατευθυνόμασταν προς τη σπηλιά.

Φτάνουμε κι αρχίζουμε να ψάχνουμε για το άνοιγμα. Αυτή τη σπηλιά την είχαν ανακαλύψει τυχαία τα 2 απο τα αγόρια της παρέας. Καθοδήγησαν και τελικά φτάσαμε.
Για να δώσω μια λίγο πιο ολοκληρωμένη εικόνα, δεν επρόκειτο ακριβώς για σπηλιά.
Μάλλον ήταν κάτι σαν στοά. Είναι υπόγεια, κάτω απ’ το βουνό και με αρκετό βάθος.

Όλα ήταν πολύ υγρά εκεί μέσα και μύριζε έντονα υγρασία. Αλλά το καλύτερο ήταν κάτι τεράστιες αράχνες που είδαμε. Εγώ δεν είχα ξαναδεί απο τόσο κοντά.
Και οι ιστοί τους... αυτοί κι αν ήταν τεράστιοι!

Στην αρχή μόλις μπήκαμε απ’το άνοιγμα, έπρεπε να πηδήξουμε ένα τοίχο γύρω στο 1,5 μέτρο. Προχωρήσαμε προς τα μέσα και εκεί υπήρχε ακόμη ένας τοίχος που έπρεπε να ανέβουμε, περίπου 2 μέτρα. Στη συνέχεια μια μικρή απόσταση έρποντας που έβγαζε σε μια τρύπα όπου έστω μπορούσαμε να είμαστε καθιστοί.
Αφού φτάσαμε όλοι ως εκεί, πέρασε μπροστά ο Απόλλωνας και μας είπε να περιμένουμε.
Άρχισε να κατεβαίνει, για να δει αν είναι στέρεο το έδαφος και τα βράχια που κρέμονταν απο πάνω μας, ώστε να κατέβουμε όλοι με ασφάλεια.

Η φωνή του ακουγόταν από όλο και πιο χαμηλά.
- Παιδιά, εδώ πρέπει να έρθουμε με σκοινιά για να κατέβουμε.
Αλλά καλύτερα ούτε καν αυτό. Το χώμα είναι πολύ μαλακό, και οι πέτρες καθόλου στέρεες.
Το φως απ’ τον φακό του δεν φαινόταν καθόλου. Μια ανησυχία την ένιωσα, για να πώ την αλήθεια. Ανάβει ένα απ’ τα παιδιά τον φακό απο πάνω μας και καθόμασταν κάτω απο έναν τεράστιο βράχο.
Κι εκεί αρχίζουν οι υποθέσεις.
-Για σκέψου να κάνει τώρα έναν σεισμό.
-Για σκέψου να γίνει μια κατολίσθηση.
-Για σκέψου να κλείσει το άνοιγμα.
Κι εκεί που λέμε τέτοια, σε κάποια φάση δεν μιλάει κανείς και ακούμε απο πάνω, απ’ το έδαφος έναν ήχο ... επαναλαμβανόμενο και καθαρό.

Ωχ..νατες οι υποθέσεις!
Ντουκ, ντουκ, ντούκ...
-Τι είναι αυτό ρε παιδιά;
Ντουκ ντουκ ντουκ...
-Για σταματήστε.
Κι εκεί λύνεται το μυστήριο... ακούμε το γαύγισμα της Ζούλας.
Μας άκουγε να μιλάμε κάτω απ΄το έδαφος και μας έψαχνε.

Γύρισε και ο Απόλλων και αφού δεν μπορούσαμε να προχωρήσουμε γυρίσαμε πίσω.
Περπατήσαμε περιμετρικά το βουνό και βρήκαμε άλλες 2 στοές. Προχωρήσαμε και σε αυτές αλλά μέχρι ένα σημείο και πάλι.

Καταγράφτηκαν οι είσοδοι και θα ξαναπάμε.
Εβρεχε πολύ και δεν βοηθούσε την κατάσταση.Φοβηθήκαμε για κατολίσθηση.
Γυρίσαμε σπίτι, μούσκεμα.
Επαθα μια ψύξη απ’ την δεξιά μου πλευρά, αλλά άξιζε τον κόπο.

Τόσα χρόνια στο νησί δεν είχα ιδέα οτι υπήρχαν αυτά.
Έκανα και μια μαλακία βέβαια...ξέχασα να πάρω την ψηφιακή!
Αλλά σύντομα θα επανέλθω και με φωτογραφικό υλικό.

Που πάμε? Μπροστά!

2007-05-25T11:45:00.000+02:00

Ένα τυχαίο γεγονός στάθηκε αφορμή για να ξεκινήσω να γράφω το σημερινό πόστ.
Μια κουβέντα που είχα για το παρελθόν. Κι όχι οποιοδήποτε παρελθόν, αλλά εκείνο που έχει αφήσει τα σημάδια του.
Εξηγούμαι:
Απο προσωπική εμπειρία, απο ιστορίες φίλων και απο άλλους μπλόγκερς διαπιστώνω πως για τους περισσότερους απο εμάς υπάρχει ή έστω υπήρξε κάποιος άνθρωπος ο οποίος με τότε πράξεις, τότε λόγια και τότε συμπεριφορές κατάφερε να φτάσει να σημαδέψει μέχρι και το τώρα, το σήμερα.
Επειδή δεν γίνεται να κατατάξω όλες αυτές τις ιστορίες σε μία κατηγορία (πρόκειται για τελείως ανόμοια πράγματα), θα μιλήσω με προσωπικά βιώματα.

Τελικά κατέληξα στο οτι είμαι τυχερή που στα 17 μου έκανα την είσοδό μου στον κόσμο των δεσμευμένων ανθρώπων. Και τι είσοδος! Άκρως δυναμική μιας και η δική μου ιστορία είχε 5ετή διάρκεια.
Ο έρωτας ο πρώτος, ο πιο δυνατός, ο πιο αληθινός, ο απόλυτος!
Αυτός που σε κάνει να ξυπνάς και να κοιμάσαι με μια και μοναδική σκέψη...το πρόσωπό του.
Πρώτη φορά διακοπές μαζί, πρώτη φορά συγκατοίκηση μαζί, πρώτη φορά έρωτα μαζί.
Κάθε πρώτη μου φορά, την θυμάμαι μαζί του.
Όπως ολα τα "φυσιολογικά" ζευγάρια, περάσαμε και δύο διαστήματα απομάκρυνσης
(αλίμονο!), αλλά τελικά πάλι μαζί καταλήξαμε.

Ο χρόνος και η συνήθεια δεν άφησε την σχέση μας ανέπαφη.
Το πολεμήσαμε όμως γιατί επρόκειτο για κάτι τόσο δυνατό και αληθινό, που κανείς μας δεν είχε το θάρρος να το αφήσει στο έλεός του.
Μερικά πράγματα όμως όσο κι αν τα πολεμάς, οταν έχει έρθει η ώρα τους να τελειώσουν, δεν έχει επιστροφή. Κι όταν λέω "έχει έρθει η ώρα τους να τελειώσουν" εννοώ πως πλέον κανείς απ’ τους δύο δεν προσπαθεί πλέον για να κρατηθεί κάτι. Θεωρήσαμε ο ένας τον άλλο δεδομένο κι εκεί χάσαμε την μπάλα.
Το γεγονός οτι ξεκινήσαμε απο πολύ μικροί (με σχεδόν κοινά ενδιαφέροντα), και με τον καιρό ο καθένας έκανε τις δικές του επιλογές ( ο ένας ανατολή, ο άλλος δύση), ήταν ακόμη ένας παράγοντας που μας έφερνε πιο κοντά στο τέλος.
Μία προσπάθεια ακόμη...άντε κι άλλη μία...ε, στο τέλος έσπασε το σκοινί.

Βρήκαμε μια γελοία αφορμή (που προφανώς βόλεψε και τους δύο) και δώσαμε το τέλος, που ουσιαστικά ήταν απόρροια κοινής απόφασης.
Τις πρώτες μέρες ολα οκ. Μετά αρχισαν να μπαίνουν τα γνωστά ζιζάνια.
Μήπως έκανα λάθος, μήπως να προσπαθήσω ξανά, μήπως δεν έπρεπε.
Τελικά καμία κίνηση δεν έκανα. Έκανα μόνο το καθήκον μου.Υπερασπίστηκα την φήμη της εγωίστριας που άδικα μου έχουν δώσει. ;)

Ο καιρός περνούσε και συναντιόμασταν αραιά και που στον δρόμο. Το νησί είναι μικρό και όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο κέντρο. Εξαιρετικά άβολη κατάσταση αν έχεις μόλις χωρίσει.

Την πρώτη φορά που τον είδα με άλλη, μου κόπηκαν τα γόνατα, σταμάτησε η καρδιά μου, κόντεψα να σωριαστώ (το παράκανα λίγο ε;). Μετά συνήθισα στην εικόνα (οσο γινόταν βέβαια. Μου έχουν τύχει και πιο ευχάριστες καταστάσεις).
Είχαν περάσει 2 χρόνια αφού είχαμε χωρίσει, και είχα πλέον πειστεί οτι είναι ένας άνθρωπος που δεν πρόκειται ποτέ να ξεπεράσω. Είχα κάνει κάποιες απόπειρες για καινούρια σχέση άλλα όλες οι προσπάθειες έπεφταν στο κενό. Εκεί που έλεγα πως τον ξεπέρασα και πάει, μόλις ξεκινούσα μια σχέση τον σκεφτόμουν συνέχεια ( κι ας προσπαθούσα να πείσω τους φίλους μου και κατ’επέκταση τον εαυτό μου πως έχει τελειώσει).

Εκεί λοιπόν που έλεγα πως αν δεν είμαι μαζί του δεν μπορώ να είμαι με κανέναν εμφανίστηκε ένας παλιός φίλος απ’ το σχολείο που τον είχα χάσει τα τελευταία χρόνια.
-Πάμε για φαγητό, να πούμε και τα νέα μας;
-Και δεν πάμε...
Αυτό ήταν. Λίγες μέρες μετά είμασταν μαζί.
Η αλήθεια είναι πως ξεκίνησα με αρκετή επιφύλαξη αυτή την ιστορία.
Δεν ήμουν σίγουρη αν κάνω καλά και δεν ήθελα να βάλω κανέναν άλλο σε αυτό το τριπάκι.
Τον πρώτο μήνα είχα πολλές αμφιβολίες. Το έβλεπε, το καταλάβαινε κι όμως έμεινε δίπλα μου.
Με έκανε να νιώσω σίγουρη για εκείνον, για εμάς. Και τα κατάφερε.
Τώρα πια δεν μπορώ να τον φανταστώ έξω απ’τη ζωή μου.

Ο πρώην μου δεν υπάρχει πια. Εϊναι ένα κομμάτι απο εμένα, ζήσαμε πολλά μαζί, τον νοιάζομαι αλλά πλέον μπορώ να πώ με σιγουριά πως έχει τελειώσει. Ναι..δεν τον σκέφτομαι πια, δεν τον συγκρίνω..τέλειωσε!!Νόμιζα πως δεν θα γίνει ποτέ αυτό.
Που και που βρισκόμαστε και τα λέμε, αλλά δεν νιώθω πια καμία επιθυμία να τον αισθανθώ κοντά μου, όπως κάποτε.

Σίγουρα όλα είναι ξεπεράσιμα. Κι ίσως για κάποιον που μόλις έχει βγεί απο μια τέτοια κατάσταση, είναι δύσκολο να το πιστέψει, αλλά είναι έτσι. Κι όμως γίνεται...είναι αλήθεια!

Ακούς ή μιλάς ?

2007-05-18T10:34:00.000+02:00

Την Παρασκευή ήμασταν στις παραλίες με τα μαγιό και την Κυριακή φορέσαμε αδιάβροχα.
Έχει τρελαθεί αυτός ο καιρός!
Και οι άνθρωποι έχουν τρελαθεί.
Αν είχε διατηρηθεί η αρχική μου ανωνυμία, θα έλεγα μια ιστορία αλλά τώρα καλύτερα να μην το κάνω.
Είπαμε, έχουμε blog, αλλά οικογένειες δεν θίγουμε.

Εκεί που έχω καταλήξει πάντως είναι οτι όσο καιρό κι αν γνωρίζεις κάποιον, δεν είναι ποτέ αρκετός, για να πείς οτι τον ξέρεις. Εκεί που λες "ναι, είμαι σίγουρος για τις κινήσεις του" σου κάνει ένα τσάκ, και κάθεσαι και κοιτάζεις σαν χαζός.

Είναι τόσο, μα τόσο απλά τα πράγματα στις ανθρώπινες σχέσεις, κι επιμένουμε να τα κάνουμε δύσκολα. Δηλαδή, αν έχεις λίγη καλή θέληση και μια στοιχειώδης επιθυμία για επικοινωνία, γιατί να μην μπορείς να συνεννοηθείς;

Κι οταν λέω στοιχειώδης επιθυμία για επικοινωνία, εννοώ το να μπορείς να ακούσεις κάποιον οταν σου μιλάει, κι οχι να περιμένεις ανυπόμονα να τελειώσει για να πείς το κλασσικό "α, εγώ...".Και δεν έχεις ακούσει λέξη απο όσα ειπώθηκαν.
Γι αυτό έχουμε την αίσθηση της ακοής.Κι όμως είναι τόσο απλό. Μην βιάζεσαι..πάρε μια ανάσα, άνοιξε τα αυτιά σου και άκου.
Παίζει πολύ "εγώ" στις συζητήσεις. Μάλλον για αυτό καταλήγουν ανούσιες.

Αναφέρομαι σε όλων των ειδών τις σχέσεις. Φιλικές, ερωτικές, οικογενειακές.
Λες και τρέχουμε έναν αγώνα δρόμου για να αποδείξουμε...τι να αποδείξουμε; και σε ποιόν τελικά;

Σε μια παρόμοια συζήτηση με τον Άρη, κι ενώ καθόμασταν σε μια καφετέρια, είχαμε ένα ζευγάρι 2-3 τραπέζια μπροστά μας. Όχι μεγάλοι σε ηλικία. Τους παρατηρούσαμε.
Σχεδόν οση ώρα ήμασταν εκεί, δεν είχαν ανταλλάξει, οχι λέξη...ούτε καν ματιά!
Αυτός με την εφημερίδα του και εκείνη να κοιτάζει τον κόσμο να πηγαινοέρχεται.
Κι αυτό το έχω δεί πάρα πολλές φορές.
Ε, δεν συμβαίνει απο τη μία μέρα στη άλλη αυτό.
Και σίγουρα για να συμβεί, το έχουν επιτρέψει και οι δύο.

ΚΙ ενώ κάθομαι εδώ και γράφω για την έλλειψη επικοινωνίας, σε κάποιο άλλο μέρος του πλανήτη ακόμη και το να ερωτευτείς, τιμωρείται με θάνατο δια λίθοβολισμού.
Ο Κλέαρχος παρουσίασε τον παραλογισμό σε όλο του το μεγαλείο.
Κι όμως είναι πραγματικότητα.

Καλημέρες.

Περί κολάσεως...

2007-05-17T10:05:00.000+02:00

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί μια πραγματική απάντηση που δόθηκε σε
ενδιάμεσες εξετάσεις/ προόδους στη χημεία στο Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον.
Η απάντηση ήταν τόσο βαθιά σε νόημα που ο καθηγητής θέλησε να τη μοιραστεί
με τους συναδέλφους του μέσω ιντερνετ και για αυτό έφτασε και σε εμάς.

Η ερώτηση είχε ως εξής και βαθμολογούταν με έξτρα βαθμούς:

Η Κόλαση είναι εξώθερμη ή εσώθερμη? (στη χημεία ή εξώθερμη δίνει θερμότητα
ενώ η άλλη απορροφά)

ΟΙ περισσότεροι φοιτητές έδωσαν απαντήσεις παρέχοντας αποδείξεις βασισμένες
στο Νόμο του Boyle (ένα αέριο ψύχεται όταν μεγαλώνει ο όγκος και θερμαίνεται
όταν συμπιέζεται) ή κάτι παρόμοιο. Ωστόσο, ένας έγραψε τα εξής:

Πρώτον πρέπει να γνωρίζουμε αν ο όγκος της κόλασης αυξάνεται προς το χρόνο.
Επομένως χρειάζεται να ξέρουμε το ρυθμό με τον οποίο οι ψυχές εισρέουν στην
κόλαση και το ρυθμό με τον οποίο διαφεύγουν. Νομίζω ότι μπορούμε ασφαλώς να
υποθέσουμε ότι όταν μια ψυχή παέι στην κόλαση, δεν πρόκειται να φύγει.
Επομένως, δεν διαφεύγουν ψυχές. Τώρα για το πόσες ψυχές μπαίνουν, ας δούμε
πόσες διαφορετικές θρησκείες υπάρχουν σήμερα στον κόσμο. Οι περισσότερες απο
αυτές δηλώνουν ότι αν δεν είσαι οπαδός τους τότε θα πας στη κόλαση. Εφόσον
υπάρχουν περισσότερες απο μία τέτοια θρησκεία και εφόσον οι άνθρωποι δεν
ανήκουν σε περισσότερη απο μία θρησκεία τότε μπορούμε να εξαγάγουμε ότι όλες
οι ψυχές πάνε στην κόλαση. Και όπως έχουν οι ρυθμοί γεννήσεων και θανάτων,
θα πρέπει να αναμένουμε ότι ο αριθμός των ψυχών στην κόλαση θα αυξηθεί
εκθετικά.

Τώρα, ο λόγος για τον οποίο εξετάζουμε το ρυθμό αλλαγής του όγκου της
κολάσεως είναι γιατί ο Νόμος του Μπόυλ δηλώνει ότι για να παραμείνει σταθερή
η θερμοκρασία και η πίεση στην κόλαση, ο όγκος της πρέπει να αυξάνεται
ανάλόγως με τις ψυχές που προστίθενται.

Αυτό μας δίνει 2 περιπτώσεις:

1. Εαν η Κόλαση διαστέλλεται με πιο αργό ρυθμό απο αυτόν με το οποίο
εισέρχονται ψυχές, τότε η θερμοκρασία και η πίεση θα αυξάνονται μέχρι να
σκάσει η Κόλαση και να ξεχυθούν οι ψυχές.

2. Εαν η Κόλαση διαστέλλεται με ρυθμό πιο γρήγορο από τη αύξηση των ψυχών,
τότε η θερμοκρασία και ή πίεση θα πέφτουν μέχρι να παγώσουν τα καζάνια της.

Ποια απο τις 2 περιπτώσεις ισχύει??

Αν αποδεχθούμε το αξίωμα το οποίο μου είπε η Τερέζα όταν ήμουν πρωτοετής ότι
"Θα πρέπει να παγώσει η Κόλαση πριν κοιμηθούμε μαζί" και συνθεωρήσουμε και
το γεγονός ότι χθες το βράδυ κοιμήθηκα μαζί της, τότε ισχύει η δεύτερη
υπόθεση και επομένως είμαι σίγουρος ότι η Κόλαση είναι εξώθερμη και ότι ήδη
έχει παγώσει. Απόροια αυτής της θεωρίας είναι ότι η κόλαση αφού έχει παγώσει
άρα δεν δέχεται άλλες ψυχές και επομένως έχει εκλείψει.... αφήνοντας μόνο
τον Παράδεισο. Αυτό με τη σειρά του αποδεικνύει την ύπαρξη ενός Θεϊκού
Οντος, το οποίο εξηγεί γιατί χθες το βράδυ η Τερέζα φώναζε συνεχώς: ¨Θεέ
μου, Θεέ μου"

Αυτός ο μαθητής πήρε το μοναδικό "Α"

Q Q Barbe-Q

2007-05-15T07:32:00.000+02:00

Για κάτι τέτοιες στιγμές χαίρομαι τόσο που μένω σε νησί.
Χθες κατά τις 10 το βράδυ χτύπησε το κινητό μου.
"Έλα, σε μια ώρα έχουμε μπάρμπεκιου στο Καμάρι. Θα έρθετε;"
Γίνεται να αρνηθείς; Ε, δεν γίνεται!

Είχε μια βραδιά χθες...άψογη. Χωρίς αέρα και με έναν ουρανό τελείως ξάστερο. Είχαμε τον ήχο της θάλασσας για μουσική υπόκρουση και ξεκινήσαμε.

Οι μισοί να φέρουν τα ξύλα, κάποιος να ετοιμάσει τον χώρο που θα ανάψουμε τις 2 φωτιές (μια για να ψήσουμε και μια για να καίει), άλλος να φέρει τις μπύρες απ’ τα αυτοκίνητα, άλλος τα φαγητά. Το πρώτο μισάωρο υπήρχε μια κινητικότητα, δεν μπορώ να πω.

Οι ψήστες ανέλαβαν τα καθήκοντά τους και οι υπόλοιποι αράξαμε.
- Ρε παιδιά, πολλές μπύρες δεν πήραμε;
- Και τι φοβάσαι; μήπως τις πετάξουμε;
- Οχι ρε παιδί μου, αλλά είναι πάρα πολλές.

Είπαμε ανέκδοτα, είπαμε spooky ιστορίες, είπαμε..μέχρι που μια φωνή ακούστηκε λίγο πιο πίσω...
- Ρε..όποιος θέλει φαγητό είναι έτοιμο!
Κουβέντες τέλος! Μια, άλλου είδους κινητικότητα κατέλαβε τον χώρο.
Ζεστό ψωμί, σουβλάκια, λουκάνικα, ψητές πατάτες. Πάνω που είχα πεί να κάνω άλλη μια αποχή απ’ το κρέας..μπααα, δεν μπόρεσα να αντισταθώ.

Λίγη ώρα αργότερα η παραλία γέμισε με ήχους κιθάρας, φυσαρμόνικας και φλογέρας.
Πολυτάλαντη παρέα.
Αυτοσχέδιοι ρυθμοί και αυτοσχέδιοι στίχοι μας έκανα να πέσουμε κάτω απ’ τα γέλια.
Φτιάξαμε ρίμες για το στρατό, για τη σχολή, το αφεντικό, τον σκύλο, το φεγγάρι... για οτιδήποτε υπήρχε στο οπτικό πεδίο.

Σταδιακά, άρχισαν να πέφτουν οι ρυθμοί.
Σε κάποια φάση κοίταξα το ρολόι...3! Ω ρε γαμώτο, ποιός ξυπνάει παλι το πρωί;
Ξεκινήσαμε να μαζεύουμε. Η παραλία έπρεπε να μείνει όπως ήταν όταν πήγαμε για να έχουμε ήσυχη και την οικολογική μας συνείδηση. Τις παραλίες μας τις σεβόμαστε για να συνεχίσουν να είναι φιλόξενες.

Νυσταγμένοι όλοι πήγαμε προς τα αυτοκίνητα κι ακούστηκε κάποιος να λέει
- Μήπως μας περίσσεψε καμία μπύρα;
- Μπααα...

Αφή-σου

2007-05-14T10:34:00.000+02:00

Ζούσε σε έναν κόσμο που ολα ήταν αποστειρωμένα.
Και πως να μην ήταν, αφού απουσίαζε η αίσθηση της αφής.
Ακοή, γεύση, όσφρηση, όραση αλλά οχι αφή.

Μια μέρα που ο ήλιος ήταν κάπως διαφορετικός απο οτι τις υπόλοιπες, ένα χέρι την τράβηξε.
Δεν κατάφερε να το νιώσει, αλλά το είδε και αυτό της έδωσε την σιγουριά οτι ήταν αληθινό.
Κατάφερε να την τραβήξει απο εκείνο τον κόσμο. Και η απόδραση ήταν πια γεγονός...

Πέρασε καιρός κι ο καινούριος κόσμος της την είχε ενθουσιάσει.
Μάθαινε κι εκείνη σιγά σιγά να χαϊδεύει. Με ένα άγγιγμα απαλό, σχεδόν ανεπαίσθητο.
Είναι που χρόνια τώρα δεν ήξερε πως γίνεται. Δεν ήξερε καν οτι συμβαίνει.
Μόνο έκλεινε τα μάτια και ονειρευόταν χέρια μέσα σε άλλα χέρια να κρατιούνται τρυφερά, να μπλέκονται, να γίνονται μια μάζα. Ή πάλι, δάχτυλα να διασχίζουν τον νοητό κύκλο μιας κοιλιάς, να αγγίζουν τα μάτια κι ύστερα να κατεβαίνουν προς τη μύτη να φτάνουν στα ευαίσθητα χείλη κι έπειτα με μια κίνηση να κλείνουν μέσα τους ένα πρόσωπο.

Αυτά ονειρευόταν κι άλλα πολλά, αλλά ποτέ δεν τόλμησε να φτάσει τόσο κοντά σε κάποιον.
Σκεφτόταν...ανασφάλειες, φόβος για τους άγνωστους κόσμους που θέριευαν μπροστά της..όπως κι αν είχε το συμπέρασμα παρέμενε το ίδιο.
Δειλία.

Φτάνει η μέρα, που όλα αλλάζουν, όσο κι αν μοιάζουν ίδια.
Ο μικρός πρίγκηπας περίμενε πολύ καιρό την αλεπού.
Στο τέλος τον άφησε να την χαϊδέψει.
Μια μέρα διαφορετική, κι ας ήταν ίδια.

Τρέχω

2007-05-11T08:05:00.000+02:00

Τον τελευταίο καιρό, οι υποχρεώσεις έγιναν πολλές.
Μπήκε Μάιος και το νησί ετοιμάζεται πυρετωδώς για την καινούρια σεζόν.
Με όποιον και να μιλήσω, εχει δουλειές, δεν προλαβαίνει, βιάζεται... μια τέτοια κατάσταση.
Μαζί τους κι εγώ, αν και ξέρω οτι δεν έχει έρθει ακόμη ο καιρός να γκρινιάζω.
Θα έχω αρκετό χρόνο μπροστά μου, και πολύ πιο σημαντικά πράγματα για να το κάνω.

Προς το παρόν, τρέχω με τα διάφορα καθημερινά ,που έχω την εντύπωση πως μέρα με την ημέρα γίνονται ολο και περισσότερα. Η δουλειά μου, το μαγαζί της μαμάς (έλα να με βοηθήσεις κι εσύ λιγάκι), οι φίλοι που ετοιμάζουμε διάφορα τον τελευταίο καιρό, η μικρή μου αδελφή που κάνει προετοιμασία για το lower και θέλει βοήθεια, λάστιχο έχω γίνει.

Χθές έκλεισα και την δεύτερη δουλειά. Ξεκινάμε μέσα στις επόμενες 10 μέρες.
Δούλεψα και πέρυσι το καλοκαίρι εκεί. Τώρα πια το περιβάλλον μου είναι αρκετά οικείο, υπάρχει εμπιστοσύνη και πολύ ευχάριστο κλίμα.
Το κυριότερο απ’ ολα βέβαια είναι οτι μιας και ο Δημήτρης (το αφεντικό ντε!) δεν είχε βρεί υπαλλήλους, μου ανέθεσε να το κάνω. Και βρήκα. Για ακόμη ένα καλοκαίρι θα δουλέψω με φίλους κι αυτό μου το κάνει ακόμη πιο εύκολο. Υπάρχει συνεννόηση μεταξύ μας και νομίζω θα βγάλουμε εύκολα την δουλειά. Εκτός αυτού, μέσα Ιουλίου έρχεται και ο Άρης. Και πέρυσι μαζί δουλέψαμε. Όταν έρθει κι εκείνος απ’ την μαμά πατρίδα, θα είμαστε κομπλέ στο μαγαζί.

Η αλήθεια είναι οτι ανυπομονώ να ξεκινήσουμε εκεί, για να έχω μια δικαιολογία στον εαυτό μου να αφήσω την πρωινή δουλειά. Βαρέθηκα να δουλεύω στο γραφείο.Είμαι εδώ 1,5 χρόνο τώρα και δεν νομίζω οτι θέλω να μείνω παραπάνω. Τουλάχιστον οχι πολύ παραπάνω. Θέλω να κάνω άλλα πράγματα.Να κινούμαι.Να έχω τριβή με τον κόσμο.Να γνωρίζω καινούριους ανθρώπους.
Το προηγούμενο καλοκαίρι κράτησα και τις 2 δουλειές. Φέτος ξεκινάμε αρκετά νωρίτερα εκεί και δεν νομίζω οτι θα μπορέσω να τα κάνω και τα 2 για τους επόμενους 4 μήνες.
Πάντως για αρχή, μιας και θα είναι χαλαρά τα πράγματα, θα μείνω.

Οι δύο δουλειές, απο την περσινή μου εμπειρία, μου κλέβουν πάρα πολύ χρόνο απο την προσωπική μου ζωή. Θυμάμαι οτι δεν έκανα κάτι άλλο πέρα απ’ το να κοιμάμαι και να δουλεύω. Βέβαια το βράδυ, πάλι με φίλους ήμουν, αλλά ταυτόχρονα δούλευα, οπότε δεν είναι το ίδιο. Δεν θα αφήσω να συμβεί το ίδιο και φέτος. Τώρα, περισσότερο απο ποτέ, χρειάζομαι ελεύθερο χρόνο. Για να ξεκινήσω εντατικά μαθήματα στα ισπανικά (αν θέλω να περάσω τον επόμενο χειμώνα στην Ισπανία), αλλά και για να βλέπω κάποιους ανθρώπους.

Τελοσπάντων, ολα αυτά προς το παρόν είναι σκέψεις. Περιμένω να δώ πως θα εξελιχθεί η κατάσταση στην πράξη και μετά οι αποφάσεις.
Τουλάχιστον κάποια πράγματα τα έχω ήδη κλείσει στο μυαλό μου.

Φωτογραφίζω (μαι)

2007-05-09T10:03:00.000+02:00

Επιτέλους βρήκα μία που μου αρέσει αρκετά, και είπα να την μοιραστώ.
Οταν μεγαλώσω θα τα καταφέρω καλύτερα.

Οι υποψίες οικειότητας, με τον καιρό γίνονται βάσιμες...

Κυκλοφόρησε...

2007-05-08T08:45:00.000+02:00

...καινούριο παιχνιδάκι. 29 ερωτήσεις που χρειάζονται απαντήσεις.
Γιατί 29 και οχι 30 ας πουμε, που είναι και στρογγυλό;
Τελοσπάντων 29..οτι πείτε.
Ο Lazinio και ο Κλέαρχος μου το ζήτησαν. Εγώ δεν ξέρω τίποτα!

1.Η απόλυτη ευτυχία για σας είναι;
Απόλυτη ευτυχία είναι...
Είναι;..που είναι; Θέλω κι εγώ!

2. Τι σας κάνει να σηκώνεστε το πρωί;
Ολόκληρο πόστ έγραψα χθές για αυτό. Μην τα ξαναλέμε.
Ετοιμάζουμε κίνημα ενάντια στα ξυπνητήρια λέμε!

3. Η τελευταία φορά που ξεσπάσατε σε γέλια;
Χθές, όταν για ακόμα μια φορά, διαπιστώναμε σε μια συζήτηση πόσο περισσότερες είναι οι
αντρικές μου ορμόνες, σε σχέση με τις γυναικείες.

4. Το βασικό γνώρισμα του χαρακτήρα σας είναι;
Συνέπεια και υπευθυνότητα (χαχαχαχα)

5. Το βασικό ελάττωμά σας;
Υπερβολική ευαίσθησία (αχαχαχαχαχα)

6. Σε ποια λάθη δείχνετε τη μεγαλύτερη επιείκεια;
Ε, αφού εγώ δεν κάνω ποτέ δικά μου, στα λάθη των άλλων.

7. Με ποια ιστορική προσωπικότητα ταυτίζεστε περισσότερο;
Εεε... μην μου βάζεις ιστορία μέσα. Μόλις 11 έγραψα στις πανελλήνιες!

8. Ποιοι είναι οι ήρωες σας σήμερα;
Homer Simpson. Οταν μεγαλώσω θέλω να γίνω σαν κι αυτόν!

9. Το αγαπημένο σας ταξίδι;
Είναι στο πλάνο, κι εγώ περιμένω να μπώ στο αεροπλάνο.

10. Οι αγαπημένοι σας συγγραφείς;
Αγαπημένοι; Μπαα..δεν κάνω διακρίσεις εγώ.

11. Ποια αρετή προτιμάτε σε έναν άντρα;
Το σκέφτομαι τόση ώρα και δεν βρίσκω κάτι. Πάω παρακάτω, βαρέθηκα εδώ.

12. ... και σε μια γυναίκα;
Ούτε εδώ...πιο κάτω, πιο κάτω.

13. Ο αγαπημένος σας συνθέτης;
Είπαμε...δεν κάνω διακρίσεις!

14. Το τραγούδι που σφυρίζετε κάνοντας ντους;
Εντάξει, το παραδέχομαι...δεν ξέρω να σφυρίζω.

15. Το βιβλίο που σας σημάδεψε;
Το απέφυγα με έναν έξυπνο ελιγμό.

16. Η ταινία που σας σημάδεψε;
Κι αυτή νόμιζε πως θα με πετύχει, αλλά την πάτησε!χα!

17. Ο αγαπημένος σας ζωγράφος;
Μανία με τους αγαπημένους!

18. Το αγαπημένο σας χρώμα;
Τς τς τς...έχει πολλά αγαπημένα ακόμη;

19. Ποια θεωρείτε ως τη μεγαλύτερη επιτυχία σας;
Ήταν θυμάμαι 4 μήνες πριν. Τότε που έφτασα στη δουλειά 2 ολόκληρα λεπτά νωρίτερα.
Ακόμη το θυμόμαστε και συγκινούμαστε εδώ.

20. Το αγαπημένο σας ποτό;
Εντάξει...με κούρασες τώρα με αυτά τα αγαπημένα!

21. Για ποιο πράγμα μετανιώνετε περισσότερο;
Αφού δεν κάνω λάθη, για τι θα μπορούσα να μετανιώσω νομίζεις;

22. Τι απεχθάνεστε περισσότερο απ' όλα;
Τα κέηκ χωρίς γέμιση.

23. Όταν δεν γράφετε, ποια είναι η αγαπημένη σας ασχολία;
Απολαμβάνω τον χρόνο βλέποντάς τον να περνάει χωρίς να κάνω τίποτα.
All time classic.

24. Ο μεγαλύτερος φόβος σας;
Οτι δεν θα πετάξω ποτέ. Δεν μπορεί να βγεί αληθινός!

25. Σε ποια περίπτωση επιλέγετε να πείτε ψέματα;
Στην περίπτωση που με την αλήθεια υπάρχει ενδεχόμενο να γίνει ανούσια συζήτηση.
Βαριέμαι.

26. Ποιο είναι το μότο σας;
It was dark and i was drunk!

27. Πώς θα επιθυμούσατε να πεθάνετε;
Aνώδυνα..μπορώ; Ευχαριστώ!

28. Εάν συνέβαινε να συναντήσετε τον Θεό, τι θα θέλατε να σας πει;
Κατ’εικόνα και ομοίωση μας έφτιαξες ε; 1.60 είσαι εσύ; οχι; εγώ γιατί ναι;
Ε, βέβαια σου είπε ποτέ κανένας εσένα αν χρειάζεσαι σκάλα για να ανέβεις πεζοδρόμιο;

29. Σε ποια πνευματική κατάσταση βρίσκεστε αυτόν τον καιρό;
Βαθιάς συναισθηματικής και διανοητικής έξαρσης.

Για να παίρνουν σειρά οι επόμενοι...
Greekfloyd, Alitovios, Blogaki, Joan και Julia.

Μην με ξυπνάς!

2007-05-07T08:04:00.000+02:00

Έρχεται η ανακοίνωση την Παρασκευή...
Απο Δευτέρα, λέει, το ωράριο αλλάζει. Το 8.30-16.30 γίνεται 7.30-15.30.
Τι έκανε λέει;;
Για να πω την αλήθεια, λίγες φορές τήρησα εκείνο το 8.30. Το δεκάλεπτο καθυστέρησης ήταν το σίγουρο, και αναλόγως το πως κύλησε το προηγούμενο βράδυ, αύξαναν και τα λεπτά καθυστέρησης. Το ρεκόρ μου έχει φτάσει τις 3 ώρες(για καθυστέρηση μιλάμε πάντα).
Και τώρα μου λένε ότι πρέπει να ξυπνάω μια ολόκληρη ώρα νωρίτερα;;
Χα, ωραία το λες... πως γίνεται όμως αυτό;
Σήμερα ήταν το δοκιμαστικό.
Ε, όπως και να το κάνεις, αγχώθηκα λιγάκι. Θέλω να είμαι συνεπής. Θέλω αλλά δεν μπορώ. Φταίω;

Χθες βράδυ μαζευτήκαμε απο νωρίς, είδαμε τον αγώνα και μετά τα παιδιά κανόνιζαν να πάνε σε ενός φίλου το σπίτι. Μαγείρεμα, κρασάκι, είχαν και τις κιθάρες, ωραία... ναι, ωραία.
- Θα έρθεις έτσι;
- Ρε παιδιά δουλεύω νωρίς αύριο
- Έλα μωρέ, δεν θα μείνουμε πολύ.
- Μα είναι ήδη 12.30
- Και τι ώρα δουλεύεις;
- 7.30
- Α... καλά.
Όλους τους πείθει αυτό το 7.30!

Απο την άλλη, λέγαμε και με τον Άρη να πηγαίναμε στον Χρήστο (την ταβέρνα ντε!) για καμία ρακί στα γρήγορα. Έλα μου όμως που ο αγώνας είχε τον ατελείωτο...οπότε πήρα τηλ. και το ακύρωσα ΚΑΙ αυτό. Αν και είχε σοβαρή πρόταση :
"Μην κοιμηθείς, πήγαινε κατ’ ευθείαν στη δουλειά. Κοιμήσου εκεί, δεν θα το καταλάβει κανείς". Αυτό είναι παιδί με επιχειρήματα! Έφτασε τόσο κοντά στο να με πείσει, αλλά την τελευταία στιγμή με έναν αριστοτεχνικό ελιγμό, έστριψα τελικά στον δρόμο για το σπίτι μου (μα τι ευσυνείδητη κοπέλα!).

Στη μία λοιπόν ήμουν στο κρεββάτι μου και σκεφτόμουν πόσα πράγματα θα μπορούσα να κάνω απ’ το να πάω με το ζόρι για ύπνο. Και λέω με το ζόρι γιατί την προηγούμενη είχα κλείσει 12ωρο να κοιμάμαι.
Βάζω και το ξυπνητήρι 06.45 (τρόμαξα μόλις το είδα στην οθόνη του κινητού μου!!), και zzZZzzzZZZzzzZZzzzz...
Ευτυχώς τα πάμε καλά με τον ύπνο και δεν άργησε να έρθει.

Χτυπάει λοιπόν το πρωί, τηρώντας τις εντολές που του είχα δώσει απο ψες, αλλά εγώ (φυσικά) το αγνόησα επιδεικτικά. Ξαναχτυπάει στις 7.40...η μαμά.
- Μμμμ...
- Καλά, κοιμάσαι ακόμη;
- Εγώ;
- Εγώ σίγουρα οχι!
- Τι ώρα είναι;
- Περασμένη.
- Ωχ... κλείνω να ντυθώ.
- Καλά, καλά. Να δω πότε θα έρθει η μέρα που θα πας στην ώρα σου.
Αυτά είναι μεγαλεπήβολα όνειρα μητέρας για την κόρη της.

Έφτασα στις 8, μετά από μια κούρσα θανάτου στην άσφαλτο.
Μόνο 20 λεπτά καθυστέρησης.
Δεν είναι κι άσχημα για πρώτη μέρα ε; ε;

Μα...υπάρχει άνθρωπος που να αντέχει το πρωινό ξύπνημα; Υπάρχει;
Οχι έτσι;... το ήξερα!

A promise is a promise!

2007-05-03T08:45:00.000+02:00

Γιατί οι άνθρωποι συνηθίζουν να δίνουν υποσχέσεις που δεν κρατάνε?
Είναι σίγουροι πως θα τις κρατήσουν?
Αν οχι, γιατί υπόσχονται?
Αν ναι, πόσο σίγουροι είναι για αυτές?

Συνάδελφος
->Σου υπόσχομαι πως την άλλη βδομάδα θα σε καλύψω στη δουλειά για να φύγεις.
->Εμ..κάτι έτυχε μωρέ.
(Δεν είναι αυτό σοβαρό θέμα;) :S

Μαμά
->Σου υπόσχομαι πως δεν θα ανακατευτώ ξανά στα προσωπικά σου.
->Δεν μου είπες...τι έγινε με εκείνον τον τύπο που έβγαινες?
Μα, δεν είναι περιέργεια...ενδιαφέρον είναι!
(Μμμ, ναι μαμά, το ξέρω!) :S

Aδελφή
->Σου υπόσχομαι δεν θα ξαναφορέσω ρούχα σου.
->Εεε, δεν έβρισκα την άσπρη μπλούζα μου και δεν ταίριαζε κάτι άλλο.
(4 ντουλάπες ρούχα...ε, ναι, που να βρείς κάτι να ταιριάζει) :S

Μπαμπάς
->Σου υπόσχομαι πως θα σε αντιμετωπίζω όπως αρμόζει στην ηλικία σου.
->Ξέρω εγώ τι κάνεις. Μου είπε ένα πουλάκι οτι....
(Για πόσο ακόμη θα ξαναζώ την β΄δημοτικού;) :S

Φίλος
->Σου υπόσχομαι να βρώ χρόνο.
->Ξέρεις τι? Είχε champions league. Δεν το υπολόγισα.
(Champions league? respect!) :S

Φίλη
->Σου υπόσχομαι πως δεν θα έρθει ο Τάκης. Σήμερα θα βγούμε οι 2 μας.
->Αφού ήθελε να έρθει...τι να του έλεγα;
(Ε, ναι...πως να αφήσεις μόνο το ανήλικο;) :S

Καθηγητής
->Σας υπόσχομαι να καταχωρήσω τον βαθμό σας δεσποινίς.
->Μιλήσαμε ε? Και το όνομά σας?
(Mακάρι να είχε ξεχάσει μόνο το όνομά μου!) :S

Πρώην
->Σου υπόσχομαι πως δεν θα σε ξαναενοχλήσω.
->Αφού ξέχασα το cd μου σπίτι σου.
(To cd-φάντασμα, που ποτέ δεν θα εμφανιστεί! ) :S

Νυν
->Σου υπόσχομαι πως θα πάψω να είμαι πιεστικός.
->Μου είπες πως θα με πάρεις στις 7 και είναι 7.30. Τι να σκεφτώ?
(Μισή ώρα καθυστέρηση? ε, έχει δίκιο. Πώς τόλμησα?) :S

Δεν είμαι το υπόδειγμα του τυπικού ανθρώπου.Σίγουρα δεν είμαι!
Κι εγώ έχω πεί κι έχω αναιρέσει.
Τι τις θες τις υποσχέσεις αν δεν το΄χεις?

Eσύ?
Τις κρατάς τις υποσχέσεις που δίνεις?

Γεράσαμε; Πότε;

2007-05-02T09:21:00.000+02:00

Φτάνω στη δουλειά, χασμουριέμαι και ανοίγω βαριεστημένα (και νυσταγμένα...8.30 είναι νωρίς μετά το 4ήμερο!) το πισι μου, και διαβάζω μήνυμα που μου είχε αφήσει ένας φίλος χθές στο εμεσέν.
"Πως μπορείς να κάνεις τα ίδια πράγματα στη ζωή σου συνέχεια? και το χειρότερο...να μην προσπαθείς ή να φοβάσαι να τα αλλάξεις..."
Την είχαμε κάνει την συζήτηση και από κοντά, όταν ήταν εδώ. Και τότε μου φαινόταν πολύ περίεργη η στάση του στο θέμα.

Δεν πρόκειται για κάποιον που βολεύεται, ή που δεν ψάχνεται. Εϊναι σκεπτόμενος άνθρωπος, προβληματίζεται, έχει ανησυχίες, δεν περνάει στα ψιλά τέτοιες καταστάσεις.
Παρ’όλα αυτά σε κάθε κουβέντα μας που αφορούσε στο μέλλον, δεν έβλεπα καμία διάθεση για αλλαγή. Προδιαγεγραμμένα βήματα σε όλους τους τομείς.
Σχολή, μετά στρατός, μετά στο νησί και ενδεχομένως ένας γάμος.

Δεν είμαι αρνητική σε αυτή τη σειρά. Για πολλούς ολα αυτά ίσως να είναι όνειρο. Πολλοί ίσως να αισθάνονται καλυμμένοι με μια φιλήσυχη ζωή. Ξέρω αρκετούς στην ηλικία μου εδώ που ακολουθούν αυτόν τον δρόμο. Κι αφού νιώθουν ευχαριστημένοι με αυτό, (αν και έχω τις αντιρρήσεις μου), μαγκιά τους. Δεν μου πέφτει λόγος ούτως ή άλλως.
Όμως για τον συγκεκριμένο παίρνω μόνη μου τον λόγο και αντιδρώ όταν τον ακούω να λέει ότι στα 25 του δεν μπορεί να αλλάξει την πορεία που βλέπει να παίρνει η ζωή του.
Ξύπνα!! είσαι μόλις 25...τώρα περνάει η ζωή στα χέρια σου και μου λες ότι δεν μπορείς να την φτιάξεις όπως θέλεις ΕΣΥ και μόνο;

Κάποια στιγμή μου έκανε παράπονα για την κοπελιά του. Ολα καλά στη σχέση τους αλλά δεν υπάρχουν συγκινήσεις. Ο χρόνος τα κάνει να φαίνονται όλα ίδια. Χωρίς εντάσεις, χωρίς εναλλαγές, μια ευθεία γραμμή όλα.
- Είσαι ερωτευμένος;
- Είναι καλή.
- Περνάς καλά;
- Είμαστε μαζί τόσα χρόνια.
- Την θέλεις δίπλα σου;
- Κι αν δεν βρω άλλη σαν εκείνη;

Παλεύω για να καταλάβω. Εντάξει είναι περιορισμένες οι επιλογές στο νησί, αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να μένεις με έναν άνθρωπο που τον κοιτάς και δεν σου προκαλεί κανένα συναίσθημα, πέρα απ’ το δέσιμο και την συνήθεια των τόσων χρόνων.
Παίρνεις το ρίσκο να κρατήσεις αυτόν τον άνθρωπο για πάντα στη ζωή σου;
Γιατί οταν η κοπέλα θα τα παρατήσει όλα για να σε ακολουθήσει εδώ, πρέπει να την βοηθήσεις, να την κάνεις να νιώσει σίγουρη για την επιλογή της. Κι αν δεν σε καλύπτει πως θα το καταφέρεις αυτό;

Εχω την αίσθηση πως πολλά παιδιά εδώ νομίζουν οτι φτάνοντας στα εικοσι-κάτι, κι αφού έχουν τελειώσει με σχολές και λοιπές υποχρεώσεις, η ζωή τους έχει τελειώσει.
Δεν υπάρχουν περιθώρια για παραπέρα κινήσεις.
Να βρούμε μια δουλειά.Αντε, να κάνουμε και μια οικογένεια, να τρώμε οικογενειακώς τις Κυριακές, να πηγαίνουμε και μέχρι την Αράχοβα τα Χριστούγεννα, κι αυτά.
- Ε, μεγαλώσαμε... τι να κάνεις;
Πρόωρα γηρατειά. Αυτό σκέφτομαι όταν ακούω τέτοια.

Και στ’ αλήθεια είναι κρίμα. Ειδικά όταν βλέπω να συμβαίνει σε τόσο κοντινούς μου φίλους.
Μπορείς να κάνεις οικογένεια και στα 35. Αυτή η 10ετία είναι για σένα και μόνο.
Τόσα χρόνια ήταν οι γονείς, ήταν το σχολείο, ήταν οι σχολές, ήταν ο στρατός...τώρα είναι για σένα.
Για να ερωτευτείς, να ταξιδέψεις, να φτιάξεις αναμνήσεις και να γεμίσεις πρωτόγνωρες εμπειρίες.
Εκείνο το "η ζωή είναι δύσκολη" μας το έχουν κάνει καραμέλα και έχουμε ξεχάσει το "η ζωή είναι ωραία". Κι έστω, οτι είναι δύσκολη...εμ, στα δύσκολα σε θέλω!

- Και η δουλειά; η καριέρα;
Όλα γίνονται. Βάλε προτεραιότητες κι άσε τα πράγματα να κυλήσουν.
Μόνο μην αφήσεις την ζωή σου να κυλήσει έτσι, χωρίς να γεύεσαι την κάθε της στιγμή.
Δεν είναι εύκολο, το ξέρω. Κι όσο εύκολα μπορώ να τα λέω όλα αυτά, τόσο δύσκολα κατάφερα να τα αποφασίσω.
Και αυτά, και το να φύγω από την ασφάλεια που θα μπορούσε να μου προσφέρει η ζωή στο νησί. Θέλει τόλμη, θυσίες και σταθερές αποφάσεις.
Σίγουρα έχει κι αυτό το τίμημά του. Θέλει ρίσκο.

Τώρα που γράφω και τα ξανασκέφτομαι τελικά να τι μας εγκλωβίζει στο νησί...
Η έτοιμη οικογενειακή επιχείρηση και τα σίγουρα φράγκα, το σπίτι που δεν χρειάζεται να πληρώνουμε ενοίκιο, το έτοιμο φαγητό και τα σιδερωμένα ρούχα της μαμάς, η οικειότητα και η σιγουριά που προσφέρει ο τόπος που έχει μεγαλώσει κάποιος. Όλα εκ του ασφαλούς.
Αλλά τελικά...πόση σημασία έχουν όλα αυτά στη σκέψη πως εκεί έξω υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος που περιμένει να τον ανακαλύψεις;
Μου αρέσει το νησί και η ζωή εδώ, αλλά πιστεύω πως δεν έχει έρθει ο καιρός να μείνω μόνιμα.
Βαριέμαι θανάσιμα και μόνο στην ιδέα να μείνω για πάντα.
Αλλά κάποτε...εδώ θέλω να ξαναγυρίσω.

Και ξαναλέω...για όσους αποτελεί συνειδητή επιλογή η ζωή στο νησί, πρώτη τους βγάζω το καπέλο. Δεν κρίνω και δεν θέλω να είμαι απόλυτη.

Οταν κάναμε την κουβέντα, σκέφτηκα πως αφού είναι ήδη αρκετά μπερδεμένος, καλύτερα να πώ σε ήπιους τόνους την γνώμη μου (θετικά και αρνητικά) και να τον αφήσω να τα σκεφτεί.
Βέβαια αν και προβληματίστηκε, δεν τον είδα να αλλάζει την γνώμη του.
Όσο με πείθει οτι δεν είναι αυτό που θέλει απ’ την ζωή του, τόσο θα προσπαθώ να τον πείσω πως κάνει λάθος.

"και το χειρότερο...να μην προσπαθείς ή να φοβάσαι να τα αλλάξεις..."
Το βλέπει, το ξέρει, το καταλαβαίνει...μήπως χρειάζεται ένα χεράκι;

Καλό μήνα σε όλους.
Χθεσινό ηλιοβασίλεμα :)
Ναι...είναι πανέμορφο το νησί!

4ήμερο

2007-04-27T17:29:00.000+02:00

...και λέω να το περάσω κάπως έτσι...

Μην ρωτήσετε γιατί δεν δουλεύουμε την Δευτέρα.
Οπως είπε και ο Κλέαρχος, είναι του αγίου ανάμεσα, και εμείς τον τιμούμε δεόντος.

Καλά να περάσετε! :)

Βιβλιοπωλείο?..οχι μόνο!

2007-04-25T09:55:00.000+02:00

Έμεινα λίγο πίσω στο blog τις τελευταίες μέρες επειδή αφενός στη δουλειά είχαμε πρόβλημα με το internet και αφετέρου στο σπίτι μου πηγαίνω μόνο για ύπνο (καμία φορά ούτε καν για αυτό).
Αν η μέρα είχε 3-4 ωρίτσες παραπάνω σίγουρα θα ήταν πολύ καλύτερα.
Δεν μπορώ να πώ πως πιέζομαι ιδιαίτερα, αλλά να...με 3-4 ωρίτσες, δεν θα έγραφα καν τη λέξη "πιέζομαι".

Update λοιπόν...
Δημιουργικές ασχολίες είχαμε στο βιβλιοπωλείο της Οίας.

Κατ’ αρχήν η ιστορία του βιβλιοπωλείου...
2 νέα παιδιά απ’ την Αμερική ήρθαν διακοπές στο νησί πριν 2 χρόνια, τους άρεσε, βρήκαν χώρο κι έφτιαξαν το πιο "σπιτικό" βιβλιοπωλείο που έχω δεί ποτέ.
Έχει χώρους, οπου αν παρατηρήσεις προσεκτικά, κρύβονται 5 στρώματα (στρώματα απο αυτά που κοιμόμαστε). Κι όμως με μια πρώτη ματιά δεν φαίνεται κάτι.
Αυτά, υπάρχουν εκεί, γιατί ανά καιρούς έρχονται παιδιά απο διάφορα μέρη του κόσμου και μένουν μέσα. Η φιλοξενία του βιβλιοπωλείου μαθεύεται απο στόμα σε στόμα, απο αυτούς που έρχονται και φεύγουν. Δίπλα απ’ το βιβλιοπωλείο, τα παιδιά έχουν πάρει κι ένα υπόσκαφο σπίτι που κι εκεί υπάρχουν κρεβάτια, κουζίνα και μπάνιο.
Με λίγα λόγια πρόκειται για ένα πολύ καλά οργανωμένο κοινόβιο.
Θεωρητικά θα μπορούσα να σκεφτώ πολλά προβλήματα που θα μπορούσε να έχει μια τέτοια κατάσταση. Κι όμως όσοι πάνε εκεί μαθαίνουν να λειτουργούν συλλογικά με τις δουλειές και του σπιτιού αλλά και του βιβλιοπωλείου. Κι όσοι δεν το αντέχουν, απλά φεύγουν.

Τα βράδια συχνά πηγαίνουμε εκεί για κρασάκι, για κουβέντα με κόσμο που έρχεται και ενίοτε για προβολή ταινιών.
Υπάρχει προτζέκτορας. Και πάλι σε πολύ κρυφό σημείο.
Πολύ οικείος χώρος.
Χαίρομαι που βλέπω πως γίνονται ακόμη τέτοιες κινήσεις και που είναι εφικτές και υλοποιήσιμες. Καλή θέληση χρειάζεται μόνο και να ξεφύγουμε απο τις ανέσεις που μας έχουν μάθει να χρειαζόμαστε. Η καλή παρέα και οι νέες εμπειρίες είναι πολύ πιο σημαντικά απο ολα αυτά που νομίζουμε πως χρειαζόμαστε.

Προχθές λοιπόν βρεθήκαμε ξανά εκεί για ένα "γεια" στον Chris (έναν απο τους 2 ιδιοκτήτες).
Υπάρχει μια γωνία που ήθελε να την φτιάξει ώστε να φαίνονται όσο το δυνατόν περισσότερα εξώφυλλα βιβλίων. Ιδέες απο εδώ, ιδέες απο εκεί, την βρήκαμε τη λύση.
Κι όχι μόνο την βρήκαμε, αλλά την κάναμε και πράξη.

Πρίν:

Και μετά :

Οι επόμενες θα είναι όταν θα ανθίσει το γιασεμί στον κήπο που θα φτιάξουμε. :)

Νυχτερινές...σκέψεις.

2007-04-19T07:57:00.000+02:00

Χθές βράδυ μετά απο 3 βδομάδες περίπου κατάφερα να μείνω μέσα και να μην έρθει κανείς(!) σπίτι.Πόσο πολύ μου είχε λείψει αυτή η ηρεμία.Μετά τις απαραίτητες διαδικασίες (ένα πολύωρο καθάρισμα...χωματερή είχε γίνει το σπίτι τόσο καιρό!), έφτιαξα ένα ζεστό τσάι, έβαλα το mp3 με τις νέες κυκλοφορίες (που φρόντισε να έχω στον απογευματινό μας καφέ ο an205...αν δεν είχαμε κι εσένα στα σκοτάδια θα ζούσαμε!),άναψα κεριά και πρόσφερα στον εαυτό μου ένα 2ωρο απόλυτης ηρεμίας.(Ακουσα και την εκπομπή...να μην σχολιάσω ε?).
Προς το τέλος της βραδιάς, κι αφού γέμισε σκέψεις το κεφάλι μου άρχισα να γράφω...

"Δεν ξέρω αν θέλω να γράψω.Νυστάζω.Αλλά να...βρέθηκε μπροστά μου αυτό το χαρτί, είχα και το μολύβι στα μαλλιά, κι ένιωσα μια ακατανίκητη επιθυμία να τοποθετήσω γραμματάκια σε σειρά.
Να κάνω πραγματικότητα το νόημα της ύπαρξης κάθε λευκού χαρτιού και κάθε ξυσμένου μολυβιού.

Παιδεύω το μυαλό μου τον τελευταίο καιρό.Οκ, ίσως ανέκαθεν το έκανα αλλά τώρα ακόμη περισσότερο.Το βάζω να τρέχει κατοστάρια χωρίς αντίπαλο, χωρίς να μετράει ο χρόνος.
Με ρωτάει γιατί...
"Για’μας" του λέω.
"Πρέπει να θρέψουμε την ψυχή μας για να μην ατροφήσει. Θέλεις εσύ μια καχεκτική και αδύναμη ψυχή;"
Με καταλαβαίνει το μυαλό μου κι έρχεται να με συμπληρώσει...
"Αν μετά απο ολη αυτή την προσπάθεια και τον μόχθο καταφέρουμε να τερματίσουμε, έστω και κοντά σε μια αλήθεια αυτό θα είναι αρκετό για να κάνουμε την απαιτητική ψυχή μας να νιώσει περήφανη και να μην μας εγκαταλείψει."
Χαμογελάω.

Πόσο με καταλαβαίνει τώρα πια.Επιτέλους γίναμε φίλοι.Κι οχι με την πεζή έννοια του όρου.
Δεν θα μπορούσα να το πώ αν δεν ηχούσε αληθινή η κάθε λέξη.
Δεν μπορώ να του κρυφτώ.Ποτέ δεν το έκανα, όσο δύσκολα κι αν περάσαμε. Ποτέ δεν θα το κάνω.

Και για δες...χρησιμοποίησα τη μία απ’τις δύο λέξεις που έχω ορκιστεί να διαγράψω απ’το λεξιλόγιό μου. "Ποτέ". Ίσως και η μοναδική φορά που ακολουθεί μέλλοντας και είμαι απόλυτα σίγουρη πώς η πρόταση μπορεί να σταθεί, να περπατήσει, να τρέξει.

Τα βρήκαμε λοιπόν οι τρείς μας. Αγαπάει πια ο ένας τον άλλο κι έχουμε κοινό στόχο να κρατάμε δυνατούς και τρυφερούς τους αναπόσπαστους δεσμούς μας.
Αύριο ξεκινάει μια καινούρια μέρα και το παιχνίδι της χαμένης αλήθειας, μας θέλει έτοιμους.
Υπνος λοιπόν γιατί αύριο έχουμε παιχνίδι. "

I´m back!!

2007-04-17T10:24:00.000+02:00

Αγαπητοί συν-μπλόγκερς είμαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω οτι...ε,ναι λοιπόν...γύρισα...γυυυυυυριιιιισαααααα!
Βέβαια πολύ άνετα ψηνόμουν να περάσω ακόμα μια βδομαδούλα άνευ εργασίας αλλά τι να κάνουμε;..έπρεπε να επιστρέψω.
Οχι,δεν παραπονιέμαι..πέρασα 10 super μέρες!

Να μην αρχίσω να λέω για τις διακοπές του Πάσχα, γιατί προφανώς είναι πλέον ανεπίκαιρο το θέμα.Ετσι κι αλλιώς πάνω κάτω τα ίδια κάναμε.Φαί, κρασί, ξενυχτι και τέτοια.

Τέλος της προηγούμενης εβδομάδας, κι ενώ προσπαθώ να επανασυναρμολογήσω τα διάφορα κομμάτια του εαυτού μου, που επιμελώς φρόντιζα να αφήνω κι απο ένα μικρό όπου πήγαινα, έρχεται η πρόταση που ξέρω πως αν την δεχτώ το πάζλ αυτομάτως διαλύεται ξανά.
Αυτό το ξέρω πριν καν το δώ να διαδραματίζεται μπροστά μου, γιατί αν μη τι άλλο η αυτογνωσία μου διατίθεται σε άφθονες ποσότητες.

-Ρε...δεν πάμε Αθήνα αύριο; (Η πρόταση)
Στο μυαλό μου φτάνει η αναμνηση της τελευταίας φοράς που έπαιξα jenga και ένας λάθος χειρισμός του τουβλακ-ί-ου έκανε τον όμορφο πύργο γεμάτο τρύπες που είχαμε φτιάξει να σωριαστεί μπροστά μας με αυτόν τον επιβλητικό ήχο κατάρρευσης, που συνήθως στα αυτιά αυτού που έκανε το λάθος,τα ντεσιμπέλ κατά ένα μαγικό τρόπο αυξάνουν επικίνδυνα.

Παφ!(σκάει το συννεφάκι και επανέρχομαι).
-Φύγαμε! (Το οτι υπάρχει αυτογνωσία μερικές φορές δεν έχει καμία, μα καμία σημασία!).

Αρκετές ώρες αργότερα είμαστε στη Μορφή και τα πίνουμε (οποία έκπληξης!)
Κοίτα πως τα φέρνει καμία φορά...
Ε: Παιδιά, αυτό είναι το τελευταίο καραφάκι γιατί στις 12 έχω και ταξίδι για Σαλονίκη.
Ασ: Ελα ρε, ακόμη 8 είναι σιγά..προλαβαίνεις.
Απ: Ρε σείς, μιας κι έχω το αυτοκίνητο, δεν φεύγουμε τώρα ολοι μαζί για Σαλονίκη;
Ε: Πλάκα κάνεις!
Απ: Οχι ρε. Αντε, πίνουμε κι αυτό και φεύγουμε.
Ασ : (Τίποτα δεν είπα..μόνο χαμογέλασα..χουχουυυ)
Απ: Τι λες; Κι εμείς γυρίζουμε Κυριακή.
Ασ: Φύγαμε! (Το οτι υπάρχει αυτογνωσία μερικές φορές δεν έχει καμία, μα καμία σημασία!).

Λλαλλαλλα τι καλά ξημερώματα Σαββάτου φτάνουμε Σαλόνικα.
Ξυπνάμε μεσημεράκι και πάμε στα χορτάρια κάτω απ’τον λευκό πύργο και λιαααζοοοομαααστεεε.

Στη συνέχεια ταβέρνα και τσιπουράκι (φυσικά!), και μετά για να πάρουμε μια ανάσα, σπίτι και ετοιμαζόμαστε για το βράδυ.
Βγαίνουμε οι 2 μας γιατί η Ε. με τον Μ. είναι κουρασμένοι.
Φτάνουμε στο αυτοκίνητο...κλήση! Οχι ρε γαμώτο!
Κι εκεί που αντιστεκόμαστε (και μια χαρά τα καταφέρνουμε!) στην επιθυμία της δημοτικής αστυνομίας να μας χαλάσει τη διάθεση, ακούω τον Α. να κάνει μια αναφορά στους πρωτόπλαστους και συγκεκριμένα στη Εύα που μου έδωσε βάσιμες υποψίες οτι εκείνη και ο Α. έχουν μια..πιο προσωπική σχέση.

-Μας πήραν και τις πινακίδες!
-Niiiice!!
-Tι κάνουμε;
-Πάμε Αθήνα;
-Χωρίς πινακίδες;
-Καλύτερα δεν είναι να ταξιδέψουμε νύχτα αφού δεν έχουμε πινακίδες;
-Μμμ..ναι..πάμε!

Τελικά αυτό το ταξίδι του γυρισμού ήταν το καλύτερο, αφού συναντήσαμε στο δρόμο 4 μπλόκα στα διόδια και σταματούσαν τους μπροστά, τους πίσω,τους δίπλα, αλλά εμάς οχι!
Ηταν αγχωτικό αλλά απίστευτα διασκεδαστικό!

Αυτά με την περιπέτεια.
Μείναμε και 2 μέρες ακόμη Αθήνα και γυρίσαμε σήμερα ξημερώματα.
Είμαι κουρασμένη, έχω κοιμηθεί ελάχιστα αλλά το ήξερα απο πρίν πως δεν θα προλάβαινα να βάλω τα κομμάτια στη θέση τους.Ετσι κι αλλιώς...
το οτι υπάρχει αυτογνωσία μερικές φορές δεν έχει καμία, μα καμία σημασία! :)

:)

2007-04-04T10:58:00.000+02:00

Οταν έχω πολύ έντονα συναισθήματα μέσα μου δεν μπορώ να γράψω.
Μπλοκάρω και δεν μπορώ να μπλογκάρω (παρά τις αντιρρήσεις του φίλου Άγγελου).
Οι σκέψεις είναι συγκεχυμένες..μια απο εδώ, μια απο εκεί..οτι να’ναι.
Οι λέξεις αρνούνται πεισματικά να μπούν σε μια σειρά.
Φτιάχνω κάτι, το σβήνω, το ξαναγράφω και το μυαλό μου τρέχει και δεν το προλαβαίνω.
Σε ένα τέτοιο mood είμαι σήμερα.
Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ ούτε στο ελάχιστο.
(για δες..τόση ώρα γράφω χωρίς να αλλάξω θέμα!).

Τι να φταίει;
Το οτι είναι η τελευταία μέρα στη δουλειά; Απο αύριο αδειούχα! :)
Το οτι έχουν έρθει όλοι μου οι φίλοι και ανυπομονώ να πάω να τους βρώ; :)
Το οτι άρχισα να ανασύρω τα καλοκαιρινά μου ρούχα; :)
Το οτι μια χθεσινή πτήση με έκανε να αναθεωρήσω αμφιβολίες; :)

Όλα αυτά μαζί;...κι άλλα ακόμη;
Οτι κι αν είναι, εγώ είμαι χαρούμενη κι ας μην μπορώ να γράψω κάτι περισσότερο.
Κι ίσως τελικά, δεν θέλει κόπο...θέλει τρόπο! :)

Έκλεισε!

2007-04-03T15:02:00.000+02:00

Μ.Πέμπτη στις 6 (οχι το πρωί!), θα πραγματοποιηθεί η πολυσυζητημένη συνάντηση των blogger Σαντορίνης.Tóπος συνάντησης : Diverso (στην πλατεία των Φηρών.)
Αυτά, και όσοι πιστοί προσέλθετε. :)

Βόλτα?

2007-04-02T08:48:00.000+02:00

Χθές Κυριακή, ο καιρός συμπαθητικός, είπαμε με τον Άρη αντί να κλειστούμε σε καμία καφετέρια, να επιχειρήσουμε εξόρμηση στο νησί.
Βασικά την ιδέα μου έβαλε στο μυαλό ο Κλέαρχος που ανέβασε καταπληκτικές φωτογραφίες απ’τον Σκάρο.
Εμείς τόσα χρόνια στο νησί, επιτρέπεται να μην έχουμε πάει ποτέ;
Ε, και πήγαμε...

Το δρομάκι που οδηγεί προς τον βράχο (μην σας ξεγελάει, δεν είναι μόνο αυτό!)

Η θέα απο ψηλά

..πίσω απ’ τον βράχο

Γή, ουρανός και θάλασσα

...

Τόσα χρόνια μένω Σαντορίνη και υπάρχουν ακόμη μέρη που με αφήνουν με το στόμα ανοιχτό. Χαίρομαι :)
Κρίμα που δεν είχα πάει τόσο καιρό αλλά...κάλλιο αργά...
Ωραία η παρέα, ωραία η βόλτα, ωραία η θέα αλλά..

Καπνιστής άνθρωπος..τα έφτυσα!

Καλημέρες

Tόσοι πολλοί άνθρωποι!

2007-03-30T09:05:00.000+02:00

...που σημαίνει τόσες πολλές διαφορετικές πραγματικότητες, τόσοι πολλοί διαφορετικοί χαρακτήρες.
Παλιότερα πέρασα από μια κατάσταση στην οποία θεωρούσα ότι κάτι δεν πάει καλά με εμένα.
Έκανα παρέα με ανθρώπους οι οποίοι μεταξύ τους δεν μπορούσαν να συνυπάρξουν.Δεν είχαν καμία σχέση.Παρ’ όλα αυτά μια χαρά τα βρίσκαμε (και με τους μεν και με τους δε). Με τον καθένα συζητούσαμε διαφορετικά πράγματα, όμως ποτέ δεν είχα σκεφτεί να τους φέρω κοντά, ακριβώς επειδή ήξερα πόσο πολύ απέκλιναν οι πραγματικότητες τους.
Κάπου εκεί άρχισα να αισθάνομαι το πολυσχιδές της προσωπικότητος μου.
Δεν μου άρεσε.
Οι συλλογισμοί μου είχαν ως εξής: αν ο καθένας έχει συγκεκριμένη πορεία που ακολουθεί, συγκεκριμένο τρόπο σκέψης, κι αν μπορώ να συμβαδίσω με τόσες διαφορετικές πορείες, τότε που είμαι "εγώ"?

Παιδιά...νόμιζα πως σιγά σιγά έχανα τον εαυτό μου. Ή μάλλον δεν έβρισκα πουθενά τον εαυτό μου.Γιατί για να τον έχω χάσει, πρέπει κάποια στιγμή να τον έχω βρεί. Και μέχρι τότε είχα την αίσθηση οτι αυτή η συνάντηση δεν είχε γίνει ποτέ.
Κι ολοι αυτοί οι διαφορετικοί άνθρωποι γύρω μου (που επιλογή μου ήταν να κάνω παρέα, και κατα τ’άλλα πολύ μου άρεσαν) επιδείνωναν την υπάρχουσα κατάσταση.
Για κάποιο διάστημα είχε γίνει εμμονή αυτή η σκέψη.

Η απάντηση σε ολα αυτά τα ερωτήματα ήρθε με τον καιρό. Οταν πλέον συνειδητοποίησα πως με το να κάθομαι να τρώγομαι με τα ρούχα μου, δεν βγάζει πουθενά οπότε "άστο να κυλήσει".
Κατέληξα (κι όμως κατέληξα!) στο οτι τελικά δεν γίνεται να συζητάς με όλους τους ανθρώπους για τα ίδια θέματα.Με άλλους η κουβέντα μένει στα ρηχά, με άλλους προχωράει πιο βαθιά. Αναλόγως με αυτόν που έχεις απέναντί σου.
Δεν γίνεται να μιλήσω με όλους για κάποιο βιβλίο που διάβασα, όσο κι αν με επηρέασε.
Πρέπει να ξέρεις μέχρι που θα το φτάσεις. Αλλά ακόμη κι αν δεν το ξέρεις στο δίνει ο άλλος να το καταλάβεις.
Κάποιοι άνθρωποι είναι άψογοι για τον χαβαλέ και μόνο (που ναι...το χρειαζόμαστε κι αυτό εννοείται), αλλά παραπέρα..δεν.
Άλλοι ενδεικνύονται για θεωρητικές συζητήσεις, άλλοι για πρακτικά θέματα κ.ο.κ.
Δεν θέλω να κατηγοριοποιήσω, ούτε να βάλω ταμπέλες..δεν υπάρχουν ούτως ή άλλως.
Αλλά πρέπει να δώσω ένα παράδειγμα προς την καλύτερη κατανόηση του κειμένου (σιγά ρε εμπειρία!!).

Κάπου μέσα σε όλους αυτούς λοιπόν βρίσκεται και το "εγώ" του καθενός.
Οπως μπορείς να λάβεις μηνύματα για το μέχρι που θα φτάσει η κουβέντα, υποθέτω πως το ίδιο γίνεται κι απ’την απέναντι πλευρά.Στέλνεις κι εσύ τα δικά σου.
Γιατί τελικά τι είναι οι ανθρώπινες σχέσεις αν οχι συνεχής και αδιάκοπη ανταλλαγή μηνυμάτων;

Αυτή η διαφορετικότητα είναι μάλλον που το κάνει ενδιαφέρον το όλο παιχνίδι.
Κι αυτή είναι η δική μου πραγματικότητα.

Είχα οίστρο σήμερα.
Φτάνει τόσο. Είναι και Παρασκευή..μην μας πέσει βαρύ! :)

Η pic είναι του φίλου Δημήτρη.

Καφέ κανείς?

2007-03-29T09:35:00.000+02:00

Ε, μικρό είναι το νησί, είπαμε να μετρηθούμε και να βγούμε να τα πούμε κι απο κοντά.
Η ιδέα, φυσικά του πάντοτε οργανωτικού an205.
Oσοι είναι εδώ καλώς. Οσοι όχι προλαβαίνετε για ένα ταξιδάκι.
Πληροφορίες εντός.

Αχ μαμά! (πατρίδα)

2007-03-28T08:20:00.000+02:00

Ψες ήρθε ο καλός μου φίλος Άρης. Είπαμε να...πρωτοτυπήσουμε και πήγαμε στον Χρήστο (Χρήστος = ταβερνοκατάσταση almost καθημερινής βάσεως).Βρήκαμε κι άλλους φίλους εκεί. Ένας εκ των οποίων φαντάρος επίσης. Κατάλαβα την ανάγκη των παιδιών να μιλήσουν για κοινές καταστάσεις που ζούσαν.
Αυτά που δεν κατάλαβα ήταν κάτι συνθηματικά όπως ΥΕΑ,ΤΕ,ΜΕ,ΑΜ(αυτό το ξέρω! :0), ε και τέτοιες ορολογίες που απ’τα συμφραζόμενα έβγαζα κάποια άκρη ενίοτε.

Παιδιά...μην πάτε ποτέ στρατό.Κινδυνεύετε να :
1. Πατήσετε ποντίκι (ζωντανό ε; τριγυρνούσε...) :S
2. Να κολλήσετε μυκητίαση στα πόδια
3. Να βρεθείτε ώς αυτόπτης μάρτυρας στη δολοφονία ενός σαλιγκαριού
4. Να πάθετε ωτίτιδα απ’τους χαρμόσυνους ήχους των σούπερ κινητών
5. Να αυτοκτονήσετε στη χειρότερη βρε αδερφέ!

Πάντως αυτό που εκτίμησα πολύ ήταν οι ιστορίες περί διατροφής.
Κοτόπουλο μαγειρεμένο με κάθε λογής τρόπο και φυσικά το απαραίτητο σκουληκάκι να κόβει βόλτες πάνω στη σαλάτα μαρούλι.Εντάξει...πόσο θα φάει κι αυτό το καημένο;;
Δεν την κατάλαβα αυτή την αποχή απο μαρουλοσαλάτα μετά το συμβάν.
Τετάρτες και Παρασκευές, η χαρά της πιτσαρίας! Ακουσα για λογαριασμό 300€!!
Εμαθα και την σημασία της λέξης Γκοτζίλα...ναι, για φαγητό πρόκειται αν και διατηρώ τις επιφυλάξεις μου.

Φεύγοντας δε απ’το κέντρο και περνώντας στην παραμεθόριο διαδικασία, εσύ αγαπητέ εν δυνάμει φαντάρε θα έχεις την δυνατότητα να μάθεις και ξένες γλώσσες.
Κρητικά, ηπειρώτικα, βλάχικα(κράτα ένα λεξικό καλού-κακού)...και φυσικά να ενημερωθείς για θέματα μείζονος ενδιαφέροντος όπως μυστικά για να παχύνεις τα πρόβατα σου, σημαντικά tips για την περισυνέλεξη ελιών και άλλα παρεμφερή.
Αυτά για όσους έχουν το θράσος να περιφρονούν τον ιερό αυτό θεσμό.
Εγώ πάντως κατέληξα...η χιλιοειπωμένη φράση, "ο στρατός σε κάνει άντρα"..ναι..αληθεύει. Ε,ναι λοιπόν!! Το βλέπω να εκτυλίσσεται μπροστά στα μάτια μου!

Τελικά έχει πλάκα να ακούς δύο φαντάρους να μοιράζονται εντυπώσεις.
Και πόσο μάλλον φαντάρους του 3μηνου (μέσες-άκρες),που ακόμη ψάχνονται να δούν τι συμβαίνει και για ποιό λόγο άφησαν στη μέση σπουδές, φίλους, ελευθερία.
Τι να κάνουμε παλληκάρια...η μαμά πατρίδα χρειάζεται για λίγο (καλά ας μην υπερβάλλω, δεν είναι και λίγο) τα γενναία, θαρραλέα, πιστά παιδιά της. Γελάει το σύμπαν!
Καιρό είχα να την πώ αυτή την έκφραση...να που χρειάστηκε.

Με αυτά και μ’αυτά ήπιαμε τη ρακί μας, το ξενυχτήσαμε λίγο παραπάνω και...δεν την παλεύω πολύ σήμερα. Ασε που κάπνισα ένα τόνο καπνό με πονεμένες αμυγδαλές και τώρα νιώθω
την φωνή μου να αρνείται πεισματικά να βγεί. Κάθε φορά και μία ηρωική έξοδος!
Αυτά και για σήμερα.
Καλημέρες σε όλους. :0)

Τέλος εποχής

2007-03-26T11:28:00.000+02:00

Τον τελευταίο καιρό κλείνουν κεφάλαια στη ζωή μου, που η αλήθεια είναι πως είχαν κρατήσει πολύ. Ίσως περισσότερα απ’οσο θα έπρεπε... απ’οσο θα ήθελα.
Βλέπω τα πράγματα γύρω μου να εξελίσσονται αρκετά γρήγορα κι ομως πολύ φυσιολογικά.
Προσπάθειες πολλών μηνών που δεν είχαν κάποιο αποτέλεσμα όλο αυτόν τον καιρό, τώρα παίρνουν σάρκα και οστά και μου δημιουργούν την αίσθηση πως έφτασε το πλήρωμα του χρόνου για ένα ουσιαστικό επόμενο βήμα.

Αρχίζω να συνειδητοποιώ πόσο ψυχοφθόρο και ανούσιο είναι να γυρνάς πίσω σε καταστάσεις.
Τελικά αυτό που δένει τους ανθρώπους μετά απο ένα τέλος, σε οποιοδήποτε επίπεδο κι αν συμβαίνει, είναι οι αναμνήσεις..οι στιγμές.
Ολα τα υπόλοιπα έχουν ημερομηνία λήξης. Ακόμη και δυνατά συναισθήματα, με τον καιρό και την απουσία ξεθωριάζουν. Ναι, δεν πρόκειται για φοβερά συμπεράσματα. Είναι σκέψεις που ολοι έχουμε κάνει.
Απλά είναι διαφορετικό το να υποθέτεις πως ισχύουν απ’ το να το βλέπεις μπροστά σου να συμβαίνει. Τα είχα ακούσει...σε θεωρητικό επίπεδο τα ήξερα, αλλά χρειάστηκαν να περάσουν 2 χρόνια ακριβώς για να πείσω τον εαυτό μου.

Οπως γίνεται σε ολες τις μάχες υπάρχουν πάντοτε και τα θύματα. Ανθρωποι που βρέθηκαν τυχαία στο μάτι του κυκλώνα, και παρασύρθηκαν απο αυτόν.
Να και κάτι ακόμη που οι περισσότεροι έχουμε ζήσει.
Εκεί αναγκαστικά πρέπει να σηκωθείς και να πατήσεις στα πόδια σου, γιατί αλλιώς δύσκολα θα βρείς δρόμο γυρισμού.
Θέλει δύναμη και θάρρος και καρδιά για να καταφέρεις να βγείς αλώβητος απο τέτοιου είδους ιστορίες. Κι επιστρέφω πάλι στις αναμνήσεις.
Οταν μετά απο το κρίσιμο διάστημα της επίπονης διαδικασίας καταφέρεις να κρατήσεις μέσα σου τα όμορφα πράγματα, δίνεις φοβερή αξία σε οσα πέρασες. Αξία στις επιλογές που κάποτε έκανες. Αξία στους ανθρώπους που σταθήκαν δίπλα σου.
Ετσι το έχω στο μυαλό μου, όντας ένας άνθρωπος που δεν το έχει πλήρως καταφέρει.

Προχωράω ομως. Θα συνεχίσω να βλέπω την ζωή μου πορτοκαλί, κι ας μετράω σοβαρές (αν και όχι πολλές) απώλειες. Οτι αφήνεις σε αφήνει...έτσι δεν λένε;
Ολα αρχίζουν και τελειώνουν εδώ. Επιλογές, αποφάσεις, δρόμοι...ολα είναι εδώ.

Πάντοτε, ο μεγαλύτερος φόβος μου ήταν να μην ξυπνήσω μια μέρα και γυρίζοντας πίσω να πώ "Τι;..αυτό μόνο;".
Ε, αφού είναι στο χέρι μου, δεν θα το αφήσω να συμβεί.Θα προσπαθήσω τουλάχιστον.
Τώρα ξέρω πως στην ανάγκη, θα φορτωθώ το σακίδιο και θα χαιρετήσω...
(δανεική η έκφραση, απο Del)

Όμορφη μέρα

2007-03-23T10:49:00.000+02:00

Τι να γράψω σήμερα;
Αντί να γράφω, καλύτερα να φωνάξω κάποιον για ένα ευχέλαιο, έναν εξορκισμό..ένα κάτιτις...

Ολα ξεκίνησαν ένα βροχερό σούρουπο του Μάρτη. Ναι..για χθές μιλάω.
Εχθές λοιπόν, είχε έρθει απ’το σπίτι ο φίλος μου. Κι εκεί που είμαστε, μας έχει πιάσει το κουλτουριάρικο και κάνουμε μια συζήτηση φιλοσοφικοθεωρητική, δεν μπορώ ακόμη να θυμηθώ πως γύρισε σε πρακτικό επίπεδο και...μια κουβέντα εγώ, μια εκείνος δημιουργήθηκε ένα κλίμα, το λιγότερο Ανταρκτικής. Ε,μετά απο λίγο έφυγε. Σαν να μην συνέβη τίποτα βέβαια, αλλά φυσικά και συνέβη.

Χάθηκα λίγο στις σκέψεις μου, με ολα αυτά και ξεχνάω να βάλω ξυπνητήρι για σήμερα.
8.30, πρέπει να είμαι στη δουλειά. Ξύπνησα στις 9 κι άρχισα να τρέχω σαν τρελή!
Καταρρίπτω προσωπικό ρεκόρ και 9.15 είμαι στο αυτοκίνητο. Ελα όμως που αυτό δεν φάνηκε να βιάζεται πολύ..καμία προθυμότητα να μου κάνει τη χάρη να κάνει την δουλειά του. Γυρίζω το κλειδί...νεκρό! Οχι ρε γαμώτο!
Συνηθίζω να ξεχνάω το κλειδί γυρισμένο και προφανώς έμεινα απο μπαταρία.
(Btw μια φορά είχα ξεχάσει αναμμένη την μηχανή για κανένα 3ωρο...πήγα σπίτι, έκανα μπάνιο, ήπια καφέ κι όταν χρειάστηκε να φύγω, αναρωτιόμουν απο που έρχεται αυτο το γκρρρρρρρρρρρρ!!Πλησιάζοντας στο αυτοκίνητο..κατάλαβα...).
Που είχα μείνει;..ναι..καμία κατανόηση στην αργοπορία μου λοιπόν το καλό μου.
Παίρνω τηλ στο γραφείο και εξηγώ την κατάσταση.
Οκ, θα στείλω τον οδηγό να σε πάρει,λέει. Οκ, λέω.
Εντωμεταξύ, έρχεται η μαμά εκείνη τη στιγμή.
Και γιατί δεν είσαι στη δουλειά σου, και τι κάνεις ακόμη εδώ, και τέτοια ωραία.
Φυσικά, σε καμία περίπτωση δεν ήμουν σε ψυχολογία μιας πολιτισμένης κουβέντας.
Κατέβασα και τους υπόλοιπους θεούς και δαίμονες, που μου είχαν ξεφύγει... τι να κάνω;..πόσο να αντέξω;...άνθρωπος είμαι!!
Ρίχνουμε κι έναν καβγά με την μαμά πρωί πρωί, έτσι για να μην χαλάσει ολο αυτό το απείρου κάλλους που φτιαχνόταν απο ψές.

Ας κάνω ακόμα μια προσπάθεια με το (ο θεός να το κάνει) αυτοκίνητο, λέω. Πόυ ξέρεις..γίνονται και θαύματα.
Γυρίζω το κλειδί μια 1000στή φορά και...ναι..πήρε!
Ανεβάζω τα μάτια μου και απ’τον καθρέπτη βλέπω τον οδηγό (που είχε έρθει να με πάρει)πίσω μου. Όμορφα!!

Για καλό και για κακό, λέω σήμερα να μείνω σπίτι, να μην δώ άνθρωπο, γιατί είμαι σε μια κατάσταση...πίσω μου σε έχω σατανά!

ΠΡΟΣΘΗΚΗ: Κάτι που επιδείνωσε την κατάσταση της ημέρας. Και πολύ καλά της έκανε. Ετσι για να ξυπνάμε λίγο και να πατάμε στα πόδια μας.. απο την Κυρα-Λίνα.

Θεωρίες...για να περνάει η ώρα.

2007-03-21T14:13:00.000+02:00

Χθες έτυχε να ξαναδιαβάσω ένα κείμενο που μου είχε δώσει μια συμφοιτήτριά μου πριν 3-4 χρόνια. Διαπραγματεύεται το "τώρα".
Πόσο σωστό είναι το να ζούμε το σήμερα, την κάθε στιγμή. Να μην αφήνουμε τον χρόνο να περνάει ανεκμετάλλευτος. Να εκφράζουμε αυτά που νιώθουμε. Να δείχνουμε στους ανθρώπους τα συναισθήματα μας. Να ζούμε την κάθε ημέρα σαν τελευταία.
Το σήμερα, αύριο θα γίνει χθες. Τέτοιες θεωρίες πάνω κάτω ανέπτυσσε.

Πολύ ωραία και ρομαντικά όλα αυτά.
Σε θεωρητικό πλαίσιο, πρόκειται για μια ιδανική κατάσταση κατ’ εμέ.
Αλλά μόνο στη θεωρία. Με έπιασε το αντιδραστικό μου, τι να κάνω;
Είναι εφικτό να μπορέσει να μπει κάποιος σε έναν τέτοιο τρόπο σκέψης;
Κάποιος από εμάς...που έχει μεγαλώσει με συγκεκριμένα δεδομένα.
Κι όλα αυτά τα βιώματα που μας ακολουθούν;
Delete στον ανθρώπινο εγκέφαλο ως γνωστόν δεν υπάρχει (πσσσσσ..φοβερό συμπέρασμα!).

Αναρωτιέμαι αν αυτός που τα έγραψε έχει εφαρμόσει έστω και τα μισά απο αυτά.
Αν τελικά πιστεύει πως γίνεται να προχωρήσει κάποιος σε αυτή την ιδανική κατάσταση.
Οκ...είπαμε είμαστε αισιόδοξοι άνθρωποι αλλά αυτό παραείναι ρομαντικό.
Είναι αλήθεια πως πολλά πράγματα στη ζωή μας θεωρούμε δεδομένα. Ακόμη και την ίδια τη ζωή. Αλλά τελικά τι θα μπορούσε να το αλλάξει αυτό;
Ακόμη και τραγικά γεγονότα που μας συμβαίνουν και αναγκαστικά τα αναθεωρούμε ολα αυτά, μετά απο κάποιο διαστημα, τι γίνεται; Ξεχνάς και πορεύεσαι όπως πρίν.

Κι αναρωτιέμαι πόσο πολύ έχω αλλάξει από τότε που το διάβασα για πρώτη φορά.
Παρατηρούσα με έκπληξη την κάθε σκέψη που μου γεννούσε το κείμενο.
Μάλλον επειδή θυμάμαι πολύ καλά πως το αντιμετώπισα τότε.
Είχα ενθουσιαστεί! Και για κάποιο διάστημα (αρκετά μικρό) το πάλεψα κιόλας.
Ε..μετά το ξέχασα...

Me, my self and I

2007-03-19T11:55:00.000+02:00

Tell me why i don´t like Mondays...αναρωτιέται ο φίλτατος σερ Bob Geldof.
Για δες..μόλις ανακάλυψα ένα κοινό που έχω με έναν σερ.Ναι, μπράβο μου!
Μου έχει κολλήσει απ’την ώρα που ξύπνησα.
Δεν έχω πρόβλημα με όλες τις Δευτέρες...ψέματα, έχω! Ναι, έχω με όλες.
Με την συγκεκριμένη όμως έχω ακόμη μεγαλύτερο πρόβλημα!

Ναι, σιγά...και τι φταίει η μέρα αν εσύ ξύπνησες στραβα;..θα μου πείς.
Φταίει!..θα σου απαντήσω με τον γεμάτο επιχειρήματα λόγο μου.
Κοίτα να βρείς την πραγματική αιτία της γκρίνιας σου και ασε τις δικαιολογίες...θα μου πείς.
Ασε με ήσυχη κι εσύ!!..θα σου απαντήσω και πάλι με τα γνωστά μου επιχειρήματα.

Ε,μετά θα τσακωθούμε επειδή δεν με καταλαβαίνεις (να μαντέψεις!!), δεν θα σου μιλήσω για λίγο, θα αρχίσεις να με γεμίζεις σκέψεις που θα προσπαθώ να διώξω και τελικά θα καταφέρεις να με ποτίσεις με αυτές. Θα θέλω να σε πλακώσω στο ξύλο για αυτό που κάνεις και αφού δεν μπορώ, ψάχνοντας διεξόδους θα κάνω πράγματα για να ξεχνιέμαι και να μην σκέφτομαι.
Κι οταν θα γυρίσω σπίτι το βράδυ θα σε βρώ να κάθεσαι στον καναπέ,να μου χαμογελάς με κατανόηση και τότε θα καταλάβω οτι μπορούμε πια να κάνουμε μια αξιοπρεπή κουβέντα (με επιχειρήματα).

Ετσι όμορφα περνάμε με τον εαυτό μου.
Απλά, λιτά, χομπίστικα...όπως λέγαμε κάποτε.

Ι-story-α

2007-03-16T13:29:00.000+02:00

«Την καημένη…», είπε κάποιος που την είδε να γυροφέρνει στο χωριό.

Όμως μόνο καημένη δεν ήταν. Τα ρούχα, η εμφάνιση και η ιδεολογία της δεν ταίριαζαν στον ασφυκτικά μικρό κοινωνικό της περίγυρο.

Εκείνη ήταν χαρούμενη, κι ας μην το έβλεπε κανείς… τι σημασία είχε τελικά;

Ειδικά σήμερα όμως υπήρχε κάτι που την βασάνιζε. Φαινόταν στο βλέμμα της.

Τα μάτια της είχαν χάσει την συνήθης λάμψη τους. Ο καθρέπτης της ψυχής δεν λέει ποτέ ψέματα.

Πήγε στη λίμνη, έβγαλε τα ρούχα της και ξάπλωσε γυμνή πάνω στη γη.

Οι ακτίνες του ήλιου διαπερνούσαν κάθε μόριο του σώματός της.

Παρακαλούσε την ενέργεια της γης και την δύναμη του ήλιου να ζεστάνουν λίγο την ψυχή της.

Σαν να έψαχνε για την λύτρωση. Τι λύτρωση από τι όμως;

Οι σκέψεις άρχιζαν να παίρνουν μορφή. Έπρεπε να βρεθούν τα κατάλληλα λόγια να ειπωθούν. Να φύγει το βάρος που της στέρησε το χαμόγελο.

Άρχισε να μονολογεί για λίγο… «Γαλανέ ουρανέ σου ανήκω. Σε εσένα και στη γη που με γέννησε. Ναι, είμαι παιδί δικό σας. Μέσα από αυτή τη σκέψη έμαθα να φτιάχνω και να χαρίζω τα πιο όμορφα χαμόγελά μου. Ήρθα σήμερα εδώ να σας ανακοινώσω την πιο λυπηρή διαπίστωσή μου. Όσες φορές κι αν προσπάθησα να φάω κουτόχορτο, για να μην στεναχωρήσω κάποιον, τελικά καμία δεν τα κατάφερα. Αυτός ο κάποιος (που αλλάζει πρόσωπο και φύλο ανά καιρούς) δίνοντάς το μου, το στόλισε περίτεχνα, το αρωμάτισε και στ’ αλήθεια θα το ζήλευε ο καθένας. Και ποιος δεν θα ήθελε να το φάει; Αλλά έχω κι αυτό το ελάττωμα… την ευαισθησία στη μύτη. Δεν την αντέχω την δυσωδία που αναδύεται πίσω από όλα αυτά τα αρώματα! Προσπάθησε να την κρύψει για το καλό μου. Αλλά πάντα την αισθάνομαι.

Ο καημένος… θα πρέπει να νιώθει μεγάλη απογοήτευση κάθε φορά που αρνούμαι, ενώ εκείνος προσπαθεί τόσο για μένα. Για να με πείσει να το δεχθώ. Έχω δει πάρα πολλούς ανθρώπους να το απολαμβάνουν και να ζητούν ολοένα και περισσότερο. Κρίμα που δεν μπορώ να τον ευχαριστήσω όπως εκείνοι που μπορούν να το τρώνε με τόση όρεξη. Τους κοιτάζει με τόση ευτυχία και λυπάμαι που εγώ δεν μπορώ να του την προσφέρω. Είναι πάνω απ’ τις δυνάμεις μου Θα πορευτώ με αυτό..»

Τα χρυσαφένια της δάκρυα έβρεξαν την καυτή γη. Η μάνα γη απορρόφησε τον πόνο από την καρδιά της.

Σηκώθηκε, τσαλαπάτησε στη λίμνη και με μια βαθιά βουτιά χάθηκε στα καταπράσινα νερά.

Η ιστορία κατασκευάστηκε με αφορμή το κάλεσμα του φίλου μου κατουρημένου με τις λέξεις γαλανέ, γυροφέρνω, κουτόχορτο, χρυσαφένια, τσαλαπάτημα.

Οι επόμενες 5 λέξεις είναι τσίσα (μιας και είπαμε, η πρόσκληση ήταν του κατουρημένου), άνεμος, πόμολο, καρμπυρατέρ, κλειδοκράτορας.

Ας γράψει όποιος νομίζει ότι μπορεί να δημιουργήσει από αυτά! :D

Εμένα πάντως με κούρασαν τα μπλογκοgames.

Αν και χρωστάω ακόμη ένα! (σε προλαβαίνω ;)

Προτείνω να τα συζητήσουμε όλα αυτά από κοντά στα Blogeros Islands..
(Μας περιμένει κόσμος και τρίχρωμα κοκτέηλ!)

Μπρός…βαλίτσες και φύγαμε!!

Ain't No Sunshine

2007-03-15T09:08:00.000+02:00

Πόσα σενάρια μπορείς να φτιάξεις με αυτό το τραγούδι;
Είναι κατά βάση μελαγχολικό (τουλάχιστον στιχουργικά).
Εμένα πάντα με έκανε να γελάω.
Ειδικά τον τελευταίο καιρό που δεν έφτιαχνα μόνη μου τα σενάρια.
Σκεφτόμουν μελοδραματικούς χωρισμούς, σαν αυτούς στις παλιές ελληνικές ταινίες κι έσκαγα στο γέλιο.

Ain't no sunshine when she's gone
It's not warm when she's away
Ain't no sunshine when she's gone
She's gone much too long
Any time she goes away

Ain't no sunshine when she's gone
Wonder if she's gone to stay
Ain't no sunshine when she's gone
And this house just ain't no home
Anytime she goes away

I know
She's gone to stay
It's breakin' me up
Anytime she goes away
Gotta leave the young thing alone
There ain't no sunshine when she's gone

Συγνώμη

2007-03-14T12:32:00.000+02:00

Τι να πεις όταν τα λόγια γίνονται τόσο φτωχά ώστε χάνουν την σημασία τους οι λέξεις;
Όταν οι πράξεις είναι τόσο δυνατές που καμία εξήγηση δεν έχει χώρο να σταθεί.

Γυρνάς νοητά στις μέρες που έφυγαν και μένεις να αναρωτιέσαι.
“Αφού μου το είχα υποσχεθεί… γιατί;”

Τις κουβαλάμε τις αδυναμίες μας. Δύσκολο το βάρος, αλλά υποχρεωτικό.

Δεν συνηθίζω να μοιρολατρώ για αυτές τις αδυναμίες.

Απλά όταν έχω πεισθεί πως έχουν μείνει στο παρελθόν, και ξαφνικά τις βρίσκω ξανά μπροστά μου, απογοητεύομαι.

Πόσο μάλλον όταν αυτές οι αδυναμίες τυγχάνει να επηρεάζουν και αγαπημένα πρόσωπα γύρω μου. Εκεί είναι τα δύσκολα. Τα πολύ δύσκολα.

Γιατί μόνη μπορώ να χτυπιέμαι όσο θέλω. Τουλάχιστον αρχίζει και τελειώνει σε εμένα. Οι ενοχές όμως που προκαλούνται από τις σκέψεις πως ακόμη και άθελα παραφέρθηκα και πλήγωσα επειδή δεν κατάφερα να ελέγξω τον εαυτό μου… ε, αυτές δεν παλεύονται!

Για τέτοιου είδους αδυναμίες μιλάω… που τελικός αποδέκτης είναι και κάποιος τρίτος που στην τελική δεν φταίει σε κάτι.

Εντάξει, το κατάλαβα. Έκανα λάθος. Το αναγνωρίζω και το χρεώνομαι.

Αν μη τι άλλο ξέρω να ζητάω συγνώμη. Αλλά αυτή τη φορά έχω την αίσθηση πως είναι λίγη μια συγνώμη όσο ειλικρινής και ανιδιοτελής κι αν είναι.

Χάνει το νόημά της η λέξη.

Προσγειώθηκα ανώμαλα. Είχα υπερεκτιμήσει τον εαυτό μου σε κάποια θέματα. Να που τελικά χρειάστηκε να αναθεωρήσω.

Χωρίς καμία ηττοπάθεια. Αλλά με περισσότερο ρεαλισμό.

Και το μόνο που σκέφτομαι τις 2 τελευταίες μέρες είναι να μπορούσα να είχα μνήμη χρυσόψαρου. Αλλά δεν έχω…

Rock party

2007-03-12T09:50:00.000+02:00

Ε,ναι λοιπόν...αποφάσισα να βγώ απ'το σπίτι. Κι οχι μόνο αυτό...αποφάσισα να βγώ βράδυ. Να το ξενυχτίσω ρε αδερφέ.

Φασαρία, κόσμος, μουσική στη διαπασών...δεεεεε...δεν το'χω!
Προτιμώ καμία ταβερνούλα στο χαλαρό. Να μπορείς να πείς και 2 κουβέντες.
Αλλά λόγω του rock party, τα έβαλα κάτω και τα σκέφτηκα...
Η μουσική εγγυημένα καλή...ο σούπερ, ο τέλειος, ο ασύγκριτος an205 στην κονσόλα...τι να λέμε!(σε έφτιαξα πάλι…!)η παρέα μια μια χαρά..δεν το κάνω το βήμα?..και το έκανα!

Ωπ..μισό λεπτό!
Πριν γίνει λοιπόν το βήμα, είχε έρθει ένας φίλος απ' το σπίτι για να πάμε μαζί.
-Να βάλω μια ρακί?
-Και δεν βάζεις...
Ηπιαμε τα 5-6 σφηνάκια μας και αναχωρήσαμε (αν και με καλούσε απελπισμένα ο καναπές μου).

Σε ένα μισαωράκι αφού φτάσαμε, είχαμε γίνει μια μεγάλη ωραία παρέα.
Γειά σου απο'δω, γειά σου απο 'κει...οχι πως είμαι και κανένας υπερκοινωνικός άνθρωπος..αλλά μικρό το νησί..γνωριζόμαστε.
Είχα ψιλογίνει κι απ'το σπίτι και είχα έρθει στο κέφι.

-Ελα, το σφηνάκι σου.
-Τι είναι?
-Πιές και θα δείς.
Δεν λέω οχι σε αυτά..αγένεια..δεν κάνει!

Jack amaretto..ναι, δεν είναι κακό αλλά μετά τις ρακές και την tequila που ήδη έπινα..ε,οσο να πείς..δεν ταίριαζε.
Παρ'ολα αυτα δεν αρνήθηκα..τα'παμε..αγένεια.Ολοι να πίνουν κι εγώ να κοιτάω?
Ντροπή!

Πάμε κι αλλη μια γύρα σφηνάκια tequila (ε,τι?..απ'το δικό μου δεν θα πιούμε?)
Αντε ακόμα μια jack amaretto...κι άλλη μία κερασμένα απ'το μαγαζί, κι άλλη μια απο αυτόν,κι αλλη μια απο εκείνον...ήρθα κι έγινα..σούπερ!

Πάντως το τι γέλιο έριξα, δεν περιγράφεται. Α ρε αλκοόλ αθάνατο!
Καλά..βοήθησαν λίγο και οι καταστάσεις.Οχι λίγο..πολύ!

Και ήρθε η ώρα να φύγουμε.
-Μπορείς να οδηγήσεις?
-Are you talking to me?
-Καλά..κατάλαβα.

Στο δρόμο έκλεινα το ένα μάτι για να βλέπω σωστά την εικόνα.Αν δεν το έκανα ήταν 2 οι εικόνες...μαγικό!
Τα κατάφερα τελικά, παρά τις μαγικές εικόνες.
Φτάνω σπίτι νωρίς το πρωί και ξαπλώνω...ωχ, κι άλλο μαγικό!..το ταβάνι μου γυρίζει.Χα! έχω unique ταβάνι!
Οκ..το καμάρωσα λιγάκι και μετά άρχισα τα κατοστάρια στην τουαλέτα.
Η ρακί, η τεκίλα και το τζακ αμαρέτο δεν μπόρεσαν να συνυπάρξουν!

Στους δύο τρίτος δεν χωρεί… Μην σου πώ ότι σε αυτές τις περιπτώσεις.. πιο καλή η μοναξιά…
Μετά και την πρωινή γυμναστική μου λοιπόν, κι αφού ολο το αλκοόλ (και οχι μόνο) που υπήρχε μέσα μου χαιρέτησε, ξάπλωσα, έκλεισα τα μάτια μου και πέθανα!

Και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς κομμάτια...χικ!

Cine-game

2007-03-09T11:43:00.000+02:00

Παίζει καινούριο παιχνιδάκι στην μπλογκόσφαιρα.
Εκει που ολα τα blogs έγραφαν για τις 5 αποκαλύψεις, τώρα γράφουν για τις 7 ταινίες.
Το μπαλάκι μου πέταξαν ενα γουρούνι και ένας αλητόβιος . Μπορώ να αρνηθώ; δεν μπορώ!

So...

1. Love me if you dare : Marion Cotillard & Guillaume Canet δίνουν μαθήματα... θάρρους και παρουσιάζουν μια διαφορετική πλευρά μιας σχέσης.

2. Snatch : Tι να λέμε;...By Guy Ritchie κι έναν Brad Pitt να δίνει ρέστα. Ομολογώ πως μετά απο αυτήν την ταινία τον εκτίμησα!

3. Lucia y el sexo : Ισπανικής παραγωγής..Μια ιστορία με "συμπτώσεις" και που μπορεί να οδηγήσουν...

4. Lost Highway : Χαοτικη, εκκεντρική και άκρως ενδιαφέρουσα σαν τον δημιουργό της David Lynch...και τα λόγια είναι περιττά.

5. Requiem for a dream: Aν δεν την δείς..δεν θα καταλάβεις..

6. Αmelie : Oτι πιο γλυκό και αληθινό έχω δεί...ένας καλύτερος κόσμος...

7. Vanilla sky : Πραγματικό και υποθετικό γίνονται ένα. Τρέλα και λογική χωρίς καμία ισσοροπία.

Νeeeeext...
an205, crazy chef, katourimeni podia, the texticle, lili, phantom pad, lazinio
Οποιος θέλει φυσικά... :)

(O it is ξέρω δεν μας κάνει την τιμή..για αυτό μένει εκτός λίστας) :)

Kαλά λένε...

2007-03-08T10:26:00.000+02:00

...οτι στα απλά, καθημερινά πράγματα βρίσκεται η ουσία της ζωής.

Συνάντηση

2007-03-07T10:50:00.000+02:00

Είχα μια μικρή (τόση δα) υποψία πως ίσως να υπάρχει κάτι ακόμη σε εκείνον που δεν είχα ξεπεράσει. Τελευταία φορά που τον είχα δει ήταν 6 μήνες πριν.

Προσπαθούσα να θυμηθώ πως ήταν τότε. Τι ένιωθα, τι σκεφτόμουν.

Αν μπορούσα με 2 λέξεις να χαρακτηρίσω την όλη ιστορία μεταξύ μας αυτές θα ήταν σίγουρα “κακό timing”. Αλλά πιο κακό δεν γινόταν!

Μα, ναι…δεν υπάρχει κάτι, με διαβεβαίωνε κάτι μέσα μου, κι όμως διατηρούσα ακόμη κάποιες επιφυλάξεις
(έτσι, για να κάνω τη ζωή μου δύσκολη… φοβερό προσόν!).

Γιατί;…έλα ντε! Προχωρήσαμε και οι δύο. Χρειαζόμουν μια τελευταία επιβεβαίωση. Να με πείσω, αφού καταλάβαινα πως υπήρχαν ακόμη κάποιες αμφιβολίες.

Καθίσαμε για καφέ και τον περιμέναμε. Το ήξερα πως θα έρθει και για να πω την αλήθεια αυτή η αναμονή με άγχωσε. Πέρασαν σκέψεις πολλές απ’ το μυαλό μου. Καθησυχαστικές σκέψεις… αλλά ήθελα να τις δώ να παίρνουν σάρκα και οστά.

Έψαχνα διακριτικά στο χώρο μην εμφανιστεί ξαφνικά. Δεν μπορούσα να εξηγήσω αυτή την αναστάτωση. Ίσως έφταιγε το γεγονός πως είχαν περάσει αρκετοί μήνες και είχα ξεχάσει τα συναισθήματα που μου προκαλούσε η εικόνα του. Ναι.. φοβόμουν λιγάκι…

Εμφανίστηκε… χαιρετηθήκαμε με ένα φιλί.
Ακριβώς όπως έπρεπε… σαν 2 φίλοι που έχουν να τα πούνε καιρό. Ούτε butterflies στο στομάχι, ούτε μπέρδεψα τα λόγια μου, ούτε αμηχανία. Βγήκε τόσο απλά και αβίαστα. Ίσως το μόνο που με χάλασε ήταν το ότι ενώ κάποτε μπορούσαμε να μιλάμε ώρες ατελείωτες, τώρα δεν είχαμε να πούμε πολλά.

Αλλά αυτό ήταν γνωστό πια… το είχα δεχτεί καιρό πριν. Είχα απογοητευτεί πολύ τότε, αλλά το είχα ξεπεράσει με την βοήθεια του χρόνου.

Κάθισε απέναντί μου. Όσο τον κοίταζα τόσο περισσότερο συνειδητοποιούσα πως αυτό που κάποτε μας ένωσε, όχι μόνο δεν υπάρχει αλλά ούτε θα μπορούσε ποτέ να κατακτηθεί ξανά.

Με ειρωνεύτηκε και γέλασα(κι όμως!). Υπό άλλες συνθήκες θα εκνευριζόμουν. Δεν με άγγιζε πια.

Τον εκτιμώ πολύ σαν άνθρωπο και αυτό δεν θα αλλάξει. Αλλά πέρα από αυτό τίποτα άλλο. Ο καιρός που ζήσαμε την ψευδαίσθηση πως αυτό που μας ενώνει είναι κάτι βαθύ, δυνατό και μόνιμο έχει περάσει ανεπιστρεπτί. Και προφανώς επρόκειτο για ψευδαίσθηση και μόνο. Όσο πιο μικρός, τόσο πιο εύκολα φτιάχνεις παραμύθια. Τα φτιάχνεις, τα ζεις, τα πιστεύεις. Πανεύκολα!

Πήγα στο αυτοκίνητο, πήρα βαθιά ανάσα ανακούφισης και χαμογέλασα…
Πάει κι αυτό!

Παίζει πρόβλημα...

2007-03-06T10:05:00.000+02:00

…και μάλιστα σοβαρό.

Η μαμά, μας άφησε για μια εβδομάδα, πήγε στην πρωτεύουσα. Θέλοντας και μη ανέλαβα καθήκοντα baby-sitting στις 2 μικρότερες αδελφές μου.

Καλά τα πάμε… δεν έχω παράπονο. Ήρθαμε κοντά αυτές τις μέρες. Διαβάζουμε μαζί, τρώμε μαζί, παίζουμε μαζί.. Λίγο ζορίζομαι με την μικρότερη, που είναι 9 χρονών γιατί θέλει περισσότερη παρέα κι όταν δεν την έχει γκρινιάζει, αλλά οκ… μια υποχώρηση εγώ, μια εκείνη και την βρίσκουμε την άκρη.

Ως εδώ όλα καλά…

Το πρόβλημα έχει υπάρχει 2-3 μέρες τώρα. Ο φίλος της μεγαλύτερης αδελφής μου (ετών 15) έπαθε τροχαίο και τις τελευταίες 3 μέρες ήταν στο νοσοκομείο.

Εκείνη μιλούσε τακτικά με γνωστούς και την διαβεβαίωναν πως ξεπέρασε τον κίνδυνο και πως όλα βαίνουν καλώς.

Σήμερα το πρωί καθώς ετοιμαζόμασταν για το σχολείο χτύπησε το κινητό της.

Τόσο νωρίς δεν χτυπάνε τα τηλέφωνα. Ήλπιζα να μην έχει συμβεί κάτι κακό. Ανησύχησα. Δεν τόλμησα ούτε καν να πάω στο δωμάτιο της να ρωτήσω.

Μετά από 5 λεπτά πέρασε από μπροστά μου με μάτια κόκκινα από κλάμα. Ούτε τότε κατάφερα να πω λέξη. Κατάλαβα τι είχε συμβεί και ένιωθα παγωμένη. Δεν ήξερα τι να κάνω. Στέκεται απέναντί μου, με κοιτάζει και μου λέει “πέθανε”. Έχασα τη γη κάτω απ’ τα πόδια μου.

“ Γιατί εκείνος; Δεν είχε κάνει τίποτα κακό! “ … κι έκλαιγε με λυγμούς.

Τι να κάνω; Τι να πω εκείνη τη στιγμή;

Την πήρα μια αγκαλιά και δεν μίλησα. Δεν είχα λόγια. Οτιδήποτε σκεφτόμουν μου φαινόταν χαζό. Να της γεμίσω κι εγώ το μυαλό με θεωρίες τύπου “έτσι είναι η ζωή, έτσι είναι ο θάνατος, και τι να κάνουμε”….Ανούσιες μαλακίες. Όχι, δεν μπορούσα.

Πονούσε. Δεν έχω χάσει ποτέ φίλο. Δεν μπορώ να ξέρω πως είναι. Κι εκείνη αναγκάζεται να το περάσει στα 15 της. Εκείνη τη στιγμή ευχόμουν όσο τίποτα άλλο να ήταν η μαμά κάπου εκεί. Εγώ δεν μπορούσα να βοηθήσω.

Την ρώτησα αν θέλει να μείνει σπίτι, να μην πάει σχολείο. Είπε όχι, και ξεκινήσαμε. Φτάσαμε στο σχολείο κι απ’ έξω την περίμεναν οι φίλες της.

Πλησίασαν… “είσαι καλά;” … κι άρχισε πάλι να κλαίει. Δεν ήθελα να την αφήσω στο σχολείο. Αλλά ούτε να πάει σπίτι μόνη της. Εγώ έπρεπε να πάω στη δουλειά. Μου είπε μια φίλη της ότι θα την πάρει, θα ζητήσουν άδεια και θα πάνε σπίτι της. Την πήρα πριν λίγο τηλέφωνο και είναι σπίτι της φίλης της.

Ρε παιδιά… τι λένε σε μια έφηβη μετά απο αυτό;

Τι θα μπορούσε να την κάνει να νιώσει καλύτερα;

Τα έχω χαμένα…

Σπιρτόκουτο

2007-02-28T10:55:00.000+02:00

…Και τελικά πραγματοποιήθηκε η συνάντηση κορυφής!

Me, an205, phantom_pad.

Είχαμε πολλούς μήνες να βρεθούμε τα 3 μας.

Αράξαμε στους καναπέδες, είδαμε συναυλία στην tv..γελάσαμε, συζητήσαμε για τον manager (ποιος είπε ότι είμαστε καλά παιδιά;)… ωραία πράγματα ρε παιδί μου.

Αν και το καλύτερο μου το φύλαξαν για το τέλος!

Ταινία..

Γ: Κάτι πρέπει να δεις εσύ γιατί σε έχουμε αφήσει πίσω.

Θ: Εεεε… τώρα που το έπιασες θα το δούμε όλο.

Γ: (Χαχα) Οκ… θα το δούμε.

Θ: Αστάρτη σβήσε απ’ το κινητό σου τηλέφωνα που δεν θα έπρεπε να έχεις. Και κλείσ’ το! Γιάννη βάλε ρε ένα φοτάκι (όπου (φ) βάλε (π)… είς μνήμην του προηγούμενου χειμώνα!).

Α: Δεν θέλω συναισθηματικές μαλακίες με φοτάκια.

Θ: Όχι ρε, μόνο συναισθηματικό δεν θα δούμε!

Αν ήξερα τι θα ακολουθήσει σίγουρα θα προτιμούσα τη συναισθηματική μαλακία.

Οικονομίδης είπαν… ελληνική παραγωγή… το σπιρτόκουτο…

(καμία μούφα θα είναι, σκέφτηκα, αλλά μούφα και σπίτι του Γιάννη, δύσκολα).

Σσσσσσς… αρχίζει…

Και άρχισε…

Στο πρώτο 3λεπτο ήθελα να δείρω τον πρωταγωνιστή.. θα χαλαρώσει, είπα.. δεν μπορεί. Στο πρώτο τέταρτο ένιωθα μια ακατανίκητη επιθυμία να σπάσω κάτι… Κι έρχεται η κατάλληλη ατάκα την κατάλληλη στιγμή.

Θ: Ρε μαλάκα.. μας εμπιστεύεσαι στο δωμάτιο με τα ποτήρια; (Ο Γιάννης εχει συλλογή ποτηριών).

Γ: Χαχαχα… δεν θα’ σαι καλά!

Εντωμεταξύ όσο περνούσε η ώρα εγώ φόρτωνα. Η ρακί έσταζε στο ποτήρι και αυτό που έβλεπα με προκαλούσε. Με προκαλούσε πολύ!

Τα παιδιά την είχαν ξαναδεί την ταινία, κι έτσι τα σχόλια μας ενδιάμεσα με κρατούσαν στην πραγματικότητα.

Κατά τη διάρκεια της προβολής, φυσούσα-ξεφυσούσα αλλά παρ’όλα αυτά ήθελα να την δώ όλη!

Δεν πίστευα ότι θα μπορούσε να με επηρεάσει τόσο.

1,5 ώρα μετά περίπου επιτέλους τελείωσε. Ένιωθα απίστευτη ένταση μέσα μου!

Ο Θωμάς με χτυπάει στον ώμο και γελάει…

Α: Άσε με ρε παιδί μου να ηρεμήσω λίγο.

Θ: Έλα ρε… χτύπα με!

Ε, εντάξει… εκτονώθηκα λιγάκι. Όχι όσο θα ήθελα βέβαια ;)

Γ: Την έχω δεί 4-5 φορές.

Α: Τιιιιι??? Δεν θα την άντεχα ούτε 2^η!

Με επηρέασε περισσότερο απ’ οσο πίστευα.. απ’ οσο περίμενα.

Νεύρα.. πολλά νεύρα κι ένα περίεργο πάθος να πλακώσω κάποιον στο ξύλο.

Κι όχι τίποτα άλλο… 1.60 άνθρωπος με ποιόν να τα βάλω?

Δεν με παίρνει!

Στα extras γίνεται το εξής σκηνικό.

Προσπαθούν οι ηθοποιοί να βγάλουν μια σκηνή. Υπάρχει μεγάλη ένταση. Ο σκηνοθέτης δίνει το σήμα να ξεκινήσουν. Αρχίζουν να φωνάζουν και σε κάποια φάση ο ένας απ τους δύο λέει μια ατάκα που δεν είναι στο σενάριο :

Ηθοποιός: Θα τσακωθούμε!

Σκηνοθέτης (απορημένος) : Με ποιόν?

Ηθοποιός : Με όλους!

Σκέψου!

Αν βρεθεί στο δρόμο σου αξίζει να την δείς. Δοκιμάζει όρια.

Φρόντισε με όποιον την δείς να μην έχεις ίχνος απωθημένων.

Ξέρεις τι εύκολα που γίνονται παρεξηγήσεις στις μέρες μας?

Για πλάκα!

Δεν έχει ούτε μία σκηνή βίας (εκτός από ένα ανεπαίσθητο χαστούκι) κι όμως ξυπνάει άγρια ένστικτα!

Αυτά. Και τώρα πάω να πλακώσω το αφεντικό στο ξύλο! Grrrrrrrr!!

Mate?.. :(

2007-02-27T11:52:00.000+02:00

Ορμώμενη από post ενός κολλητού, κι επειδή απ’ τη στιγμή που το διάβασα χάθηκαν όλες οι υπόλοιπες σκέψεις, θα γράψω για αυτό.

Τι γίνεται λοιπόν όταν εκεί που έχεις πειστεί πως έχεις βρει πλέον όλες σου τις ισορροπίες έρχονται τα πάνω – κάτω;

Τι γίνεται όταν πιάνεις ξαφνικά τον εαυτό σου να ταλαντεύεται στα θέλω και τα πρέπει, στα real και τα δήθεν, στο “είσθε” και στο “φαίνεσθε” ;

Ξέρεις ποιος είσαι… σίγουρα ξέρεις. Αλλά δεν αφήνεις αυτόν τον πραγματικό εαυτό να κάνει την εμφάνισή του γιατί προφανώς φοβάσαι πως δεν θα αρέσει.

Φόβος.. μην έχεις την ψευδαίσθηση πως είναι αποκλειστικό σου συναίσθημα. Το ότι δεν εξωτερικεύεται, δεν σημαίνει πως δεν υπάρχει σε όλους μας.

Οι αλλαγές γύρω σου σε τρομάζουν. Κυρίως οι αλλαγές που γίνονται μέσα σου. Γυρνάς με τον νου πίσω στον χρόνο… λύκειο.. ποιος νοιαζόταν τότε;

Ας έλεγαν ότι ήθελαν, ας έδειχναν με το δάχτυλο. Απάθεια και αδιαφορία. Το ίδιο εισέπρατταν κάθε φορά.

Καφές στο tropical και “κάτι απογεύματα με καφέ και τσιγάρο”… στιγμές ανεκτίμητες.

Και τώρα; Κάναμε τις επιλογές μας και προχωράμε. Δεν είναι κι άσχημα. Οκ, άλλα σχέδια, άλλα όνειρα είχαμε στα 16 μας. Τα ιδανικά έμειναν στη σφαίρα της φαντασίας και εμείς προχωρήσαμε στην πραγματικότητα. Πέρασε μια 7ετία… αλίμονο να είχαμε μείνει στα ίδια.

Αλλάζουμε… έτσι έχουν τα πράγματα σε αυτές τις ηλικίες.

Άλλαξες, ναι… το μόνο μου παράπονο είναι ότι σε έχω χάσει. Α, κι ακόμη ένα… όταν μου λες για PR θέλω να σου χώσω σφαλιάρα!

Κι ας ξέρω βαθιά μέσα μου γιατί γίνονται όλα αυτά. Κι ας σε δικαιολογώ ΚΑΘΕ φορά που μου λες ότι δεν έχεις χρόνο.

Ενθουσιαζόμαστε, πέφτουμε με τα μούτρα, ερωτευόμαστε κάθε βράδυ κι ένα διαφορετικό μπάζο, χάνουμε τον εαυτό μας για να τον βρούμε ξανά λίγο παρακάτω, τα λέμε στα όρθια στο photo play κι επιμένουμε να αναβάλλουμε ένα meeting στον Γιάννη, σαν τον παλιό καλό καιρό.

…αλλά τελικά… ότι μας δένει στα παλιά είναι οι κακές συνήθειες.

Smile ρε… :)

Βράδυ Σαββάτου

2007-02-26T11:58:00.000+02:00

Στο τηλέφωνο…

- Ελα ρε..τι κάνεις;

- Βαριέμαι.

- Ψήνεσαι να βγούμε για ένα ποτάκι.

- Πωωω.. τώρα βαριέμαι πιο πολύ.

- Θα βγάλεις ρίζες μες στο σπίτι! Πάμε για ένα ποτάκι, χαλαρά. Θα δούμε κόσμο…και ΤΙ κόσμο! άντε σήκω κι ετοιμάσου!

- Απορώ με την όρεξή σου…

- Θα σου έρθει κι εσένα στη πορεία.

- Βαριέμαι ρε σου λέω!

- Σε περιμένω σε μια ωρίτσα σπίτι μου, να φύγουμε μαζί.

- ΒΑΡΙΕΕΕΕΜΑΙ ΝΑ ΒΓΩΩΩ ΡΕ ΒΛΗΜΑ!! ΔΕΝ ΑΚΟΥΣ;

- Α, πολύ ωραία.. σε αφήνω να ετοιμαστώ κι εγώ και τα λέμε σε μια ώρα.

- Δεν πας καλά εσύ!

- Μην με στήσεις.

- Άι παράτα με ρε σαλεμένο!

- Κι εμένα μου έχεις λείψει. Άντε κλείσε δεν θα προλάβω.

- Χέσε με!

Μια ώρα μετά…στο σπίτι…

(κουδούνι)

- Το ήξερα πως θα’ρθεις! :) Τι ομορφιές είναι αυτές;

- Άσε το γλείψιμο … μου το χρωστάς αυτό.

- Τίποτα δεν σου χρωστάω… εγώ για σένα το έκανα. Να βγείς λίγο απ’ την τρύπα σου.

- Γιατί ρε; Ενοχλώ κανέναν;

- Εμένα!.. Ελα, βαριέμαι να τσακωθούμε τώρα. Θα βάλω μια ρακί για ζέσταμα και ξεκινάμε σε λίγο.

Σφηνάκια ρακί..1,2,3,4,5,6,7….

- Τώρα θες να βγούμε;

- Καλά ρε… εσύ δεν με έπρηξες να βγούμε;

- Εγώ ε;

- Για να δώ τα μούτρα σου στολίστηκα σαν τον μαλάκα;

- Όχι;

- Όχι βέβαια!

- : (

- Άσε τις μαλακίες!

- Με πληγώνεις…

- Με πείθεις…

- Αντε, σήκω… ας σου κάνω τη χάρη!

- Εσύ μου κάνεις χάρη;

- Εσύ δεν θέλεις να βγούμε;

- Ε, ρε που έχω μπλέξει!!!

(Δεν βγήκαμε...χικ!)

Όχι πάλι αυτός!!

2007-02-23T10:30:00.000+02:00

Το ξυπνητήρι και πάλι χτύπησε στις 07.45…

Αυτό το πρωινό όμως ήταν διαφορετικό. Δεν ήταν σαν τα άλλα. Ήταν σαν να το ήξερα από χθες πως θα έρθει. Κοιμήθηκα ανήσυχα. Βαθιά μέσα μου τον περίμενα. Κι ας ευχόμουν πως είναι κι αυτό άλλη μια ιστορία που συνηθίζω να κατασκευάζω στο μυαλό μου. Έπεσα έξω αυτή τη φορά. Δεν ήταν φαντασία… ήταν προαίσθημα. Ήταν πραγματικότητα… και ήταν ήδη εκεί.

Άνοιξα τα μάτια μου δειλά το πρωί. Δεν ήθελα να τον αντιμετωπίσω. Δεν ήμουν έτοιμη. Είχα τόσα πράγματα να κάνω κι αυτός θα με κρατούσε πίσω. Το ήξερα. Κάθε φορά που έρχεται νιώθω τον εαυτό μου να μην μπορεί να λειτουργήσει.

Εντάξει, το παραδέχομαι… είμαι αδύναμη μπροστά του. Η ύπαρξη του στη ζωή μου με πονάει και με αποσυντονίζει. Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ σε τίποτα… σκέφτομαι μόνο εκείνον. Δεν το θέλω… απλά συμβαίνει.

Κι όμως, κάθε φορά που έρχεται ποτέ δεν κάνω κάτι για να τον διώξω. Ούτε καν τότε που δάκρυσα στα κρυφά απ’ τον πόνο της παρουσίας του. Ήταν πολλές οι φορές που μου προσφέρθηκε βοήθεια από γονείς και φίλους για να τον αναγκάσω να φύγει. Κι όμως δεν την δέχτηκα. Ίσως φταίει η πεποίθησή μου στο ότι μια κατάσταση για να τελειώσει πρέπει να κάνει τον κύκλο της.

Όσο κι αν πονάει, όσο κι αν πληγώνει… θα πρέπει να το υπομείνω, να φανώ δυνατή.

Πάει καιρός απ’ την τελευταία φορά που με είχε επισκεφθεί. Πολύς καιρός. Ήμουν ήρεμη, ήσυχη. Τον είχα σχεδόν ξεχάσει. Δεν υπήρχε πια για μένα.

Κι ήρθε αυτό το πρωινό να μου υπενθυμίσει πως τίποτα δεν έχει τελειώσει… πως όλα είναι εδώ. Για ακόμα μια φορά εδώ. Για ακόμα μια φορά θα πρέπει να τον αντιμετωπίσω μόνη.

ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΣ ΠΟΝΟΚΕΦΑΛΟΣ!!!

Sms

2007-02-22T10:00:00.000+02:00

Μηνύματα των σούπερ φίλων μου!
Ξεχώρισα τα καλύτερα και τα παραθέτω.
Ετσι...γιατί σήμερα ο ήλιος λάμπει κι έχω κέφια.. :)

1. Στην απίθανη περίπτωση που δεν έχεις τρελή δουλειά και μπορείς να μπείς στο ιντερνετ για 2 λεπτάκια, μπορείς να δεις αν το τει μου έχει καταληψη;Δες στο edopolytecnio.org ή στο noikokyra.gr στο link "μάνες" στο άρθρο "πότε θα πάρει πτυχίο ο γιός μου".

2. Λατρεύω να σε μισώ!

3. Ξεράθηκα στον ύπνο.Να σε...πάρω αύριο; ;)

4. Εφαγα ένα φυστίκι που είχε γεύση τσουρέκι.

5. Μην κλάψεις..αλλά αύριο...ΡΕΠΑΡΩ ΚΟΠΕΛΙΑ!!

6. Εχω υπηρεσία με έναν αξιωματικό ο οποίος μας τραγουδάει "μας ψάχνει ο δρακουμέλ, ποτέ δεν μας γελά, ο σοφός μπαρμπα-στρούμφ τα σχέδια τους χαλά!"

7. I´m siiiiinging in the rain, i´m siiiiiiinging in the rain! What a glorious daaaaay and i´m haaappy agaaaaain! Ποιος χρειάζεται τον ύπνο;

8. Εγώ πότε θα γίνω μάνα; Τσίσα

9. Σου εχω πει οτι..εεε..οτιιι...εεε...να μωρε...ε,να σ’αγαπάω ρε μαλλλάκα...χου χου..μπουχουχου...χι χι χι..χε χε χε

10. Μόλις με έχεσε ένα περιστέρι!

Επικοινωνιακές...ανησυχίες

2007-02-21T15:21:00.000+02:00

Κι ύστερα λες πως είναι εκείνο το ακαθόριστο της προβληματικής επικοινωνίας...
Εφτασες στο συμπέρασμα.
Τους ανθρώπους δεν τους χωρίζουν οι ηλικίες.
"Είναι μικρός" λες, και αυτόματα έχεις βρεί ολες τις δικαιολογίες για σένα, για ’κείνον, για οτι ακολουθήσει. Βαθιά μέσα σου το ξέρεις πως πρόκειται για δικαιολογία.
Επενδύεις σε τι;..σε ποιόν;
Τα σημάδια υπάρχουν εκεί απ’την αρχή.Φωνάζουν.Αλλά είπαμε..οι άνθρωποι εθελοτυφλούν.Πολλές φορές.Είναι βολικό.
Κι έρχεται εκείνη η μέρα που δεν αντέχεις το βάρος της ψευδαίσθησης.
Δεν θα το επιτρέψει παραπάνω η συνείδησή σου.
Και είναι ακριβώς εκείνη τη στιγμή που καταθέτεις την ψυχή σου και μέσα σε αυτή την πλάνη της ψευδαίσθησης περιμένεις την κατανόηση που πάντα ήλπιζες πως υπάρχει.
Φανταστικό και πραγματικό έχουν γίνει ένα και περιμένεις μια κουβέντα του για να αποδείξεις στην συνείδηση πόσο μεγάλο λάθος έχει κάνει.Μια κουβέντα μόνο.
"Εχουμε μοιραστεί τόσες στιγμές..δεν μπορεί να μην με έχει νιώσει έστω στο ελάχιστο"..επιμένεις.
Η απάντηση;
...κοιτάζει αδιάφορα, μουρμουρίζει ενα "σε καταλαβαίνω" και σκύβει να δέσει τα κορδόνια του.
Στ’αλήθεια θέλεις πολύ να το πιστέψεις ε;..και τι δεν θα έδινες! Μπορείς ομως;
Η αντίσταση που θα νιώσεις μέσα σου μπροστά σε αυτό το ψέμα..μπροστά σε αυτό που ήδη ήξερες αλλά αρνιόσουν πεισματικά ολο αυτόν τον καιρό να δεχθείς, θα σε πληγώσει περισσότερο απ’ οσο νομίζεις.
Φτάνουμε πάλι στο συμπέρασμα. Προβληματική επικοινωνία.
Σε οποιδήποτε επίπεδο κι αν συμβαίνει...το αποτέλεσμα παραμένει το ίδιο.
Στο τέλος ένα ζευγάρι κορδόνια, θα έχει μεγαλύτερη σημασία απο την οποιαδήποτε εξομολόγηση σου.

Μαύρη λίστα

2007-02-20T13:34:00.000+02:00

Υπάρχει κάποιος άνθρωπος στη ζωή σου που έχεις την αίσθηση ότι βρίσκεται εκεί μόνο και μόνο για να σε εκνευρίζει.

Παίρνει διάφορα πρόσωπα ανά καιρούς. Έρχονται εποχές που είναι μόνο ένας, (τι καλά!), αλλά υπάρχουν κι άλλες που γίνεται πολλοί. Πού όπου και να πας τον συναντάς μπροστά σου. Εκτός από πολλά πρόσωπα έχει και πολλά ονόματα.

Η χαζή φίλη της μαμάς (γιατί την κάνει παρέα; Είναι έξυπνος άνθρωπος, τι θέλει με αυτήν;)
Ο κομπλεξικός συνάδελφος (8 ώρες μαζί σε καθημερινή βάση…εδώ σε θέλω!).
Η κατίνα φίλη του κολλητού (ένα καφέ είπα να πιούμε.. απ’ τη μύτη θα μου τον βγάλεις;).
Ο χαζοχαρούμενος φίλος της αδελφής (γιατί δεν βγαίνετε μια βόλτα;.. όλη μέρα εδώ θα μείνετε;).
Ο πανίβλακας γκόμενος της κολλητής (μεγάλο παιδί είναι, άφησέ τον και λίγο μόνο).

Ας μην συνεχίσω με τη λίστα γιατί προβλέπω να μακραίνει επικίνδυνα.

Δεν υπάρχουν όλοι αυτοί στη ζωή μου τώρα (thank god!).

Ναι ξέρω… κάπου εδώ θα αρχίσουν οι θεωρίες περί αδιαφορίας, και πόσο ανούσιο είναι να ασχολείσαι και στη τελική βάλε ένα χι και μην τους αφήνεις να σε αγγίζουν. Ωραία είναι όλα αυτά.

Γέμισα το μυαλό μου με θετικές σκέψεις, διαλογίστηκα, προσπάθησα να με πείσω πως ουσιαστικά δεν παίζουν κανένα ρόλο στη δική μου ζωή… απλά θα πρέπει για λίγο να τους ανέχομαι. Δεν είναι δα και τίποτα δύσκολο. Κάτι έκανα για λίγο, αλλά μετά πάλι τα ίδια.

Υπάρχει μια θεωρία σε κάποια εναλλακτική μέθοδο η οποία αναφέρει κάποια πράγματα για την ενέργεια.

Όταν 2 άνθρωποι είναι ερωτευμένοι οι ενέργειες τους ανακυκλώνονται.

Όταν υπάρχει ένταση ανάμεσα σε 2 άλλους ανθρώπους ο ένας απορροφά την ενέργεια του άλλου. Την “κλέβει” για την ακρίβεια.

Όταν συναντώ κάποιον απ’ τους ανθρώπους της λίστας νιώθω την ενέργειά μου σε χαμηλά επίπεδα. Δεν μπορώ να λειτουργήσω.

Με ενοχλεί η ύπαρξη τους στο χώρο που κινούμαι.

Μπορεί να αρχίσω να φτιάχνω στο μυαλό μου καταστάσεις που δεν υπάρχουν κι αυτό τα κάνει χειρότερα.

Το κακό είναι ότι ενώ ξέρω τι μου συμβαίνει και πόσο λάθος έχω στο να κατασκευάζω ιστορίες που εννοείται πως καμία σχέση με την πραγματικότητα δεν έχουν, συνεχίζω να το κάνω.

Το καλό είναι ότι στη συγκεκριμένη φάση υπάρχει μόνο ένας απ’ τους ανθρώπους της λίστας, οπότε τον έχω! Χα!

Και για να κλείσω με κάτι αισιόδοξο, όντας το κορίτσι με το μεγάλο χαμόγελο…

“Συγνώμη, είναι το άρωμα που ξεχύνει η βιολέτα κάτω απ’ το πέλμα που την συνθλίβει”.

Καλή μας βδομάδα…

Τριπ-ing

2007-02-18T18:38:00.000+02:00

Ωραία πάει το 3ήμερο...
Αν και το είχα κανονίσει μακριά απο εδώ και ξενέρωσα που δεν κατάφερα να φύγω, μήπως τελικά έπρεπε να μείνω?
Είμαι καλή στο να μπαίνω σε τέτοια τριπάκια.Το 'χω!
Θα την βρώ την απάντηση..που θα μου πάει?

Μέρες παράξενες

2007-02-16T15:08:00.000+02:00

Έρχονται κάτι μέρες… τόσο μουντές, τόσο άχαρες.

Σήμερα το πρωί δεν ήθελα να σηκωθώ απ το κρεβάτι. Ήθελα να μείνω εκεί για πάντα. Να σκεπαστώ μέχρι πάνω απ’ το λαιμό και να μην βλέπω άνθρωπο!

Να μην σκέφτομαι, να μην νοιώθω. Να κοιμάμαι όλη μέρα!

Το ήθελα τόσο πολύ που τελικά μπήκα στο τριπάκι. Έπρεπε να σηκωθώ για δουλειά και δεν το έκανα. Έκλεισα πάλι τα μάτια και την επόμενη φορά που τα άνοιξα είχα ήδη καθυστερήσει μισή ώρα στη δουλειά. (το ίδιο επαναλαμβανόμενο λάθος “5 λεπτά ακόμη”…σε ποιόν τα πουλάς αυτά;; πότε θα σταματήσεις να το κάνεις;; jamais!)

Μέχρι να ντυθώ, να ετοιμαστώ, να φτάσω.. μμμ.. άργησα πολύ.

Σκέψου τώρα ότι την προηγούμενη μέρα μου έκαναν παρατήρηση επειδή είχα αργήσει 1 τέταρτο. Τι θα πείς τώρα; Nice!!

Αυτό το εγερτήριο στις 07.45 ποτέ δεν θα το παλέψω! Όχι δεν είπα αυτό.. αυτό ήταν σκέψη.

Anyway... τα μπάλωσα (περίπου).

Η μαυρίλα όμως εκεί… να επιμένει. Φύγε από δώ, όχι σήμερα, ξεκόλλα… τίποτα! Ένα μαύρο σύννεφο από πάνω μου. Μου έσπασε τα νεύρα κάποιος στη δουλειά. Νόμιζα θα ανατιναχτώ απ’τα νεύρα μου.. ναι,ήταν τόσο πολύ! Παρ’ ολο που γενικά είμαι άνθρωπος ήρεμος. Συγκρατιόμουν.. προσπάθουσα να δείχνω ψύχραιμη… εξαιρετικά δύσκολο!

Μόλις το ρολόι έδειξε μια φυσιολογική ώρα, (12 το μεσημέρι ας πούμε που ξυπνάει ο κόσμος), άρχισε να χτυπάει το κινητό μου. Ο ένας μετά τον άλλο. Με πήραν άτομα που είχαμε να μιλήσουμε πάνω από 6μηνο.

Άνοιξα το mail μου σε κάποια φάση και είδα videaki που μου είχε στείλει ένας φίλος… άψογο. Έλιωσα στο γέλιο!

Σιγά σιγά άρχισα να επανέρχομαι. Το χαμόγελο επέστρεψε. Ξέχασα και το πρόσωπο στη δουλειά.. σιγά να μην μου το χαλάσει.. ουστ! Άρχισα να κάνω σχέδια για το βράδυ, σκέφτηκα πόσο τυχερή είμαι που έχω κοντά μου τόσο καλούς φίλους, και το σημαντικότερο όλων για σήμερα είναι ότι γίνομαι 24.

Μπορεί να είναι μια μέρα σαν όλες τις άλλες αλλά αυτή τη μέρα θέλω να είμαι happy. Σαν τα b-day μου.. :)
Μεγαλώνω και το χαίρομαι απίστευτα!!
Τα καλύτερα έρχονται όπως λέει και μια ψυχή… και λέει αλήθεια!

Λόγο της ημέρας...

2007-02-14T13:59:00.000+02:00

Εδώ λοιπόν λόγο της ημέρας θα παραθέσω έναν άκρως ρομαντικό διάλογο που έλαβε χώρα προ ολίγου στο msn μεταξύ εμού και του Άρη...Δύο ανθρώπων που έχουν βαθιά συναίσθηση της σημασίας αυτής της ημέρας.

Aris says:
thes na gino romantikos?
Astarti! says:
mmm..to skeftomai..
Astarti! says:
ante gine!logo tis imeras
Aris says:
e nai, logo tis imeras, alliws ti...
Astarti! says:
na mpoume ligo sto klima
Aris says:
http://www.links2love.com/love_lyrics_28.htm(stixoi ap to "are you lonesome tonight")
Aris says:
den mporo na skefto tipota kalitero
Astarti! says:
aaxxx re Aaarriii...laxanaki mou
Aris says:
pa-i-daki mou
Aris says:
tha to akousoume taytoxrona kai tha diavazoume kai tous stixous, ok karotosalata mou?
Astarti says:
ok patatosalata mou
Astarti says:
W panagia mou!..den tin antexw tetoia sigkinisi!
Aris says:
afieromeno vevaia!
Aris says:
snif
Aris says:
den exei noima i zoi makria sou..
Astarti says:
pote den eixe...
Aris says:
eimai toso romantikos pou me siginisa.....
Astarti says:
o xronos makria sou ginetai o xeiroteros mou exthros
Aris says:
In the arithmetic of love, one plus one equals everything, and two minus one equals nothing.
Astarti says:
snif-klaps-ligm
Astarti says:
poli m aresei etsi pou mpikame sto klima
Aris says:
thes na kano kratisi ston koukoumavlo (panakrivo estiatorio einai auto) gia mas? logo tis imeras?
Astarti says:
nie nie..thelw..tha to kaneis auto gia mas?
Aris says:
ennoeitai darling!
Aris says:
alla.......mia pou o koukoumavlos einai kleistos, theleis na pame na doume tin aek?
Astarti says:
den mporw na sigratisw ta dakria mou..me kaneis toso eutixismeni simera!

Βρίσκω πρέπων να μην συνεχίσω άλλο...
Δάκρυα έχουν μουσκέψει το πληκτρολόγιο μου..δεν άντεξα..λύγισα!

Μπλογκογκέιμ...

2007-02-14T12:21:00.000+02:00

Ο φίλος Spyros πέταξε το μπαλάκι και δεν μπορώ παρά να ανταποκριθώ στη μεγάλη αυτή πρόκληση να ξεχωρίσω 5 σημεία του εαυτού μου.

(μόνο 5?..θα μπορούσα ώρες να γράφω για τα προτερήματά μου!)

Καλά σταματάω..Για πάμε!

Είμαι φοβερά ακατάστατη.. δεν μπορώ να βλέπω τα ρούχα μου διπλωμένα στα συρτάρια, δεν μπορώ να αγχωθώ για λίγη σκόνη παραπάνω, δεν μπορώ μόλις πιώ καφέ να πλύνω αμέσως το ποτήρι μου, δεν μπορώ να αδειάσω το τασάκι αν δεν ξεχειλίσει.. το ευτύχημα είναι ότι μένω μόνη μου, γιατί αλλιώς.. δεν θα μπορούσα!!

Καταφέρνω με μεγάλη επιτυχία να προλαβαίνω στο παρά πέντε τρένο-λεωφορείο – αεροπλάνο – πλοίο. Αν δεν φτάσω 5 λεπτά μετά την αναχώρηση (που κι αυτό με επιτυχία το καταφέρνω!).

Μου αρέσει τόσο πολύ να ειρωνεύομαι που πολλές φορές οι φίλοι μου δεν με καταλαβαίνουν όταν μιλάω σοβαρά και πολύ με πληγώνουν! (Γιατί ρε Άρη.. άνθρωπος είμαι κι εγώ.. πληγώνομαι!)

ΘΕΛΩ να μάθω ισπανικά αλλά ΠΡΕΠΕΙ να μάθω Ιταλικά, μήπως και καταφέρω ποτέ να πάρω πτυχίο (όχι πως κάνω κάτι απ’ τα 2 βέβαια).

Ναι, φυσικά και δεν μπορώ να κόψω το κάπνισμα, αλλά υπάρχει λόγος ... Δεν θέλω! Γι αυτό αφήστε με στην ησυχία μου.

Who´s next?

Xμμ…

Τhe testicle
An 205
Liodara
Augo..vrasto..
Alitovios

ΠΡΟΣΘΗΚΗ...Μπορώ ε?Εχουμε νέα δεδομένα...

Θέλω να δω και τον Greekfloyd

Συνταγή για κατάθλιψη

2007-02-12T16:13:00.000+02:00

“Ξημερώνει πάλι! Και πάλι εδώ…χειρόφρενο και μια
μπαλάντα των U2.

Η ζωή μου σε επανάληψη κάθε ξημέρωμα Κυριακής.
Κουράστηκα! Λείπεις!
Όπως έρχεσαι φέρε το πραγματικό μου εγώ…”

Όταν παίρνεις ένα τέτοιο sms στις 6 το πρωί από έναν φίλο (κι όταν λέω φίλο το εννοώ),
τι να σκεφτείς?

Η συνταγή είναι απλή :

2 ποτήρια αλκοόλ παραπάνω απ όσο πρέπει

1 δόση ψιλοκομμένης μοναξιάς

3 κουταλιές χειμωνιάτικο ξημέρωμα στην παραλία

1 μπαλάντα των U2

κι όλα είναι έτοιμα να πάρεις τον εαυτό σου και να τον σπρώξεις όσο
πιο χαμηλά μπορείς.

Χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένος λόγος. Απλά επειδή δεν μπορείς
(ή μάλλον δεν θέλεις) να επιβληθείς στις σκέψεις σου. Επειδή ίσως κατά βάθος,
επιδιώκεις να νιώθεις τέτοια συναισθήματα. Κάποιος φτιάχνει τις κατάλληλες συνθήκες
κι εσύ όπως πάντα πέφτεις στην παγίδα. Κι αρχίζεις να τα βάζεις με τα όνειρα που δεν
κυνήγησες, με τους έρωτες που χάθηκαν στο χρόνο, με τη βολεμένη σου ζωή.

Mate…δεν έρχονται πάντα όπως θέλουμε τα πράγματα.

Το πραγματικό σου “εγώ” δεν θα το βρεις σε εμένα. Αυτό μπορώ να σου το πω με κάθε σιγουριά. Αν δεν σου αρέσει η εικόνα σου, άλλαξέ την. Τόσο απλά.
Αλλά πρόσεξε.. στη θέση της μην βάλεις ακόμα μια εικόνα. Βάλε τον πραγματικό σου εαυτό. Οι επιλογές που κάνουμε θα μας ακολουθούν μια ζωή. Με το να κατηγορείς το σύμπαν που “τα έφερε έτσι”, δεν αποποιείσαι των ευθυνών. Όλοι περνάμε τα ζόρια μας. Από ’κει και πέρα τι γίνεται…

(Ναι..το μπαλάκι πάλι σε εσένα θα φτάσει, όσο μακριά κι αν
το πετάξεις)

Η εποχή της Barbie

2007-02-07T10:47:00.000+02:00

Jean εφαρμοστό, μπότες, το μαλλί καινούριο ξανθό και πίσω από το οld time classic ray ban γυαλί ένα υπεροπτικό ύφος που λες πως χαμηλότερα από ευθεία μπροστά δεν κοίταξε ποτέ. Συναναστρέφεται πάντα με μεγαλύτερους από κείνη γιατί οι παλιοί συμμαθητές είναι ακόμη πολύ ανώριμοι. Συχνάζει σε trendy κλαμπάκια, είναι φίλη του κάθε πορτιέρη και τους μπάρμαν τους φωνάζει με το μικρό τους. Βγαίνει για ψώνια και θεωρεί ότι γίνεται ρόμπα αν μπει σε ένα μαγαζί και δεν αγοράσει κάτι…ακόμη κι αν δεν της αρέσει τίποτα. O εκάστοτε γκόμενος πρέπει να φέρνει το λιγότερο σε Brad ή άντε στη χειρότερη σε Keanu, να προσέχει πως φέρεται σε δημόσιους χώρους, να είναι δημοφιλής και να ντύνεται με πολλά χρώματα (κατά προτίμηση πρασινάκι και κιτρινάκι…και το ροζάκι,γιατί όχι?).

H διατροφή της περιορίζεται στο ελάχιστο δυνατό με οτιδήποτε αναγράφει 0% λιπαρά.
Αγαπημένο της χόμπυ οι σκηνές ζήλειας (πάντα prive, δεν θα δώσουμε δικαιώματα να μας σχολιάσουν κιολας!) και η εξονυχιστική παρατήρηση υπόλοιπων θηλυκών .

Και να σκεφτεί κανείς πως υπήρξαμε 8 χρονών όταν παίζαμε κυνηγητό στους μύλους.
Υπήρξαμε 12 όταν τρώγαμε σαβούρες και ψοφάγαμε στο γέλιο.
Υπήρξαμε 17 όταν αναιρέσαμε το σύμπαν γύρω μας.

Ε, ρε πως αλλάζουν οι άνθρωποι!

Τολμάς?

2007-02-06T09:48:00.000+02:00

Ο Γ. είναι ένα παιδί που αρνήθηκε πεισματικά να μεγαλώσει.

Εχει πάθος για τη μουσική, για τα βιβλία (καμία σχέση με ψευτοκουλτούρα που συχνά συναντώ) και για οτιδήποτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως τροφή για το μυαλό του. Σε αυτόν τον διαρκή αγώνα αναζήτησης επιβεβαιώσεων ο Γ. απλά αδιαφορεί.

Μοναχικός άνθρωπος από συνειδητή επιλογή. Αγαπάει πολύ τους λίγους και καλούς του φίλους.Εσωστρεφής.

Εχθές έγινε 39.

Ανοίγω την πόρτα του σπιτιού του και χαμογελάω.
- Τι κάνεις εσύ?
- Γερνάω.
- Ελα..δεν θέλω μελαγχολίες.
- Ποιος μίλησε για μελαγχολία?

Φτιάχνει καφέ και παίρνουμε (τις ίδιες πάντα) θέσεις στον καναπέ.
- Λοιπόν?..η ημέρα της ανασκόπησης?
- Ε,ναι.
- Να ακούσω?...

“Είναι περίεργη η ζωή τελικά μικρή μου. Προσπαθώ να καταλάβω αν το να είναι κάποιος συγκαταβατικός είναι ελλάτωμα ή προτέρημα.Σίγουρα είναι θετικό για κάποιους.Βολεύει.Αλλά για σένα? Είναι?

Αυτό που θα ήθελα μετά απο αυτά τα 39 χρόνια είναι να είχα υπάρξει περισσότερο τολμηρός και λιγότερο συγκαταβατικός.

Ζείς μια κατάσταση.Για να καταφέρεις να φανείς “νικητής” πρέπει να ρισκάρεις.Να παλέψεις.

Γιατί ακόμη κι αν δεν τα καταφέρεις τουλάχιστον έχεις αποκτήσει την γνώση.

Κι είναι πολύ σημαντικό αυτό. Δεν αφήνεις τον εαυτό σου να αναρωτιέται, όπως καλή ώρα.

Δεν έρχονται απο μόνα τους τα πράγματα.Αυτό το λάθος έκανα εγώ.Το θεωρούσα απ’την αρχή χαμένο παιχνίδι.Εδειχνα παραίτηση χωρίς να προσπαθήσω καν.Το έβαζα στο πίσω μέρος του μυαλού μου και εκ του ασφαλούς το φίξαρα στο εγκέφαλό μου ως χαμένο.

Τώρα λοιπόν αναρωτιέμαι πως θα ήταν η ζωή μου αν τότε είχα τολμήσει να κάνω κάποια βήματα.Γιατί για αυτά που έκανα, κι ας μην βγήκαν σε καλό, ξέρω.Αλλά για αυτά που δεν έκανα...δεν θα μάθω ποτέ.”

Εκεί μου χτύπησε καμπανάκι.

”Μισό λεπτό...και ποιο το νόημα να τα σκέφτεσαι τώρα ολα αυτά? Εφυγαν, μείναν πίσω. Βγάζεις κάτι με το να αναρωτιεσαι για κάτι που ποτέ δεν θα μάθεις?”

“Φυσικά...μαθαίνεις συνεχώς πράγματα για τον εαυτό σου.Τι έκανα? Τι όχι? Τι με χάλασε? Τι μπορώ να κάνω τώρα? Κατά πόσο μπορώ να αλλάξω αυτά που με ενοχλούν? Αν δεν προβληματιστείς, πώς θα προχωρήσεις? Πως θα βελτιωθείς σαν άνθρωπος? Πώς θα καταφέρεις να συνυπάρξεις με τον εαυτό σου?”

Ναι..τελικά ήταν λογικά ολα αυτά.

Συζητήσαμε για αρκετή ώρα ολα αυτά για την Θεία Τόλμη.

Κλείνοντας την κουβέντα μου είπε μια ιστορία.

“ Ο πιο άσχημος και καημένος του χωριού κατάφερε να παντρευτεί την πιο όμορφη κοπέλα.Εκείνη με τα περισσότερα χαρίσματα.Εκείνη που κανείς δεν την πλησίαζε γιατί όλοι ήταν σίγουροι πως δεν θα κατάφερναν να φανούν αντάξιοί της.

Ολοι αναρωτιόντουσαν πως έγινε αυτός ο γάμος, κι αποφάσισαν να τον ρωτήσουν.
- Μα πως σε παντρεύτηκε αυτή η κοπέλα? Είναι δυνατόν? Εσένα?
- Μα..δεν έκανα κάτι...απλά της το ζήτησα.”

Ο φόβος της απόρριψης και της αποτυχίας, πάντα ελοχεύει μέσα μας.

Απο εκεί και πέρα εμείς τι κάνουμε?

...

2007-02-05T13:42:00.000+02:00

Παρελθόν στο παρόν...και το μέλλον;

2007-02-02T13:16:00.000+02:00

"Μια βδομάδα τώρα δεν με έχει πάρει τηλ.
Το μόνο που ξέρω είναι οτι συζητά με κοινούς γνωστούς το θέμα.
Αλλά να σου πώ κάτι;..Δεν ξέρω τι θα γίνει στο μέλλον.
Το έπαιξα έτσι αλλά έχω φάει κι εγώ το κόλλημα μου.
Το μόνο που ξέρω είναι οτι έχω αρχίσει να ξενερώνω με την αναποφασιστικότητά της."

Κι εγώ τώρα τι να πώ;
Σήκω φύγε τρέχοντας, γιατί το έργο το έχουμε ξαναδεί και σίγουρα δεν έχει happy end.
Εκτός αν σ’αρέσουν οι καταθλιπτικές ταινίες (που δεν νομίζω!)

Στην πρώτη κουβέντα το έκανα,χωρίς κανένα αποτέλεσμα.
Οπως και να ’χει,στις συμβουλές ολοι καλοί είμαστε.Στην πράξη αρχίζουν τα δύσκολα.
Κατανοώ την κατάσταση..δεν λέω οτι είναι εύκολο.Λέω πως όταν κάτι σου φωνάζει απο μακριά, στην ανάγκη κάνε την καρδιά σου πέτρα και αποχαιρέτα το.

Ποιός μιλάει τωρα!
Τι σου είναι αυτό το παρελθόν...εκεί που λες,τι καλά,ολα μείναν πίσω..αντε να κάνουμε και κάνα βήμα παραπέρα,νατο ξανά ορθώνεται μπροστά σου!
Κι είναι ακριβώς τη στιγμή που είσαι με το ένα πόδι στον αέρα και σκέφτεσαι "επιτέλους προχώρησα!".

Και μετά πάμε πάλι στις ίδιες απορίες.
Τι θέλει πάλι;
Γιατί τώρα;
Τι κάνω;

Κι όταν πρόκειται για κάποιον που μαζί του έζησες τις πιο δυνατές σου στιγμές,που ονειρεύτηκες, που έκανες σχέδια, που εμπιστεύτηκες,αγάπησες,μοιράστηκες,πόνεσες,γέλασες,ένιωσες....
Τι κάνεις τότε;
Του κλείνεις την πόρτα στα μούτρα και γυρνάς πλάτη;(πρέπει επιτέλους να τελειώσει!)
Το βλέπεις χαλαρά και φιλικά κι ας υποβόσκουν τα μύρια όσα;(δεν θα χαθείτε,αλλά δεν είναι ψυχοφθόρο;)
Του μιλάς ανοιχτά και ειλικρινά κι οτι βρέξει ας κατεβάσει;(ρίσκο είναι αυτό!)

Εδώ σε θέλω κύριε ψυχολόγε!!

Ανακύκλωση;..τι εννοείς;

2007-02-01T11:19:00.000+02:00

Δουλεύω στη γραμματεία ενός εργοταξίου.
Πετάω αρκετό χαρτί καθημερινά και νιώθω άσχημα ρε γαμώτο.
Οπότε σκέφτηκα σήμερα να πάρω τηλ για να μάθω που μπορώ να αφήνω αυτό το χαρτί ωστε να το στέλνουν για ανακύκλωση.

Βήμα πρώτο:
Τηλεφωνημα στο ΚΕΠ του νησιού.
Η κατα τα άλλα ευγενική κοπελιά που μου απάντησε δεν είχε ιδέα.
"Εεεμ..δεν έχω υπ’οψην μου σε ποιον μπορείτε να απευθυνθείτε για κάτι τέτοιο.
Δοκιμάστε να τηλεφωνήσετε στη γραμματεία του δημάρχου..ίσως εκεί μπορέσουν να σας βοηθήσουν".
Οκ.

Βήμα δεύτερο..τηλεφώνημα δεύτερο.
-Καλημέρα σας.Μήπως ξέρετε αν υπάρχει κάποιος χώρος στο νησί οπου συλλέγεται χαρτί που αποστέλλεται για ανακύκλωση;
-Ανακύκλωση;
-Ναι..ανακύκλωση χαρτιού (μήπως είπα κάτι λάθος;..δηλαδή τι δεν κατάλαβε;)
-Ναι..ανακυκλωση χαρτιού..εε..οχι.
-Τι οχι; οχι δεν γνωρίζετε;
-Οχι οχι..γνωρίζω.
-Ε..που βρίσκεται αυτός ο χώρος; (με τα νεύρα μου παίζει πρωί πρωί;)
-Δεν υπάρχει τέτοιος χώρος.
-Δηλαδή σε νησί σχεδόν 15.000 κατοίκων, δεν έχει κάνει κανείς μια τέτοια κίνηση;
Γιατί;..δεν νομίζετε οτι επιβάλλεται;
-Κοίταξε κοπελιά, δεν είμαι εγώ η αρμόδια για αυτό.

Δεν είχα σκοπό να ασχοληθώ παραπάνω.Δεν βγάζεις άκρη με ολους αυτούς τους υψηλά ιστάμενους.Δήμαρχοι - αντιδήμαρχοι και σκατά στα μούτρα τους!

Δεν είμαι καμία τρελλαμένη με την οικολογία αλλά νομίζω πως μια στοιχειώδη ευαισθησία απέναντι στη φύση ολοι μας πρέπει να την έχουμε.

Δεν θα πώ τίποτα παραπάνω..τα συμπεράσματα δικά σας..

Kαι μιας κ μιλάμε για προστασία του περιβάλλοντος...δες κι αυτό..

ΚΛΕΙΣΤΕ ΤΑ ΦΩΤΑ ΣΑΣ ΓΙΑ 5 ΛΕΠΤΑ!

ΑΣ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ΓΙΑ 5 ΛΕΠΤA ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ!

ΣΤΙΣ 2 ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ ΠΑΡΟΥΣΙΑΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΙΣΙ Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ Ο.Η.Ε. ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΛΙΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ . ΑΣ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΟΤΙ ΜΑΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΕΙ. ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΠΟΛΙΤΕΣ ΘΑ ΚΛΕΙΣΟΥΝ ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΤΟΥΣ ΓΙΑ 5 ΛΕΠΤΑ ΤΗΝ ΠΕΜΠΤΗ 1Η ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2007, ΩΡΑ ΕΛΛΑΔΑΣ 20:55 -21:00. ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΑΠΟ ΤΗ ΓΑΛΛΙΑ, ΑΛΛΑ Η ΙΔΕΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΔΕΔΟΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ, ΓΕΡΜΑΝΙΑ, ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ, ΑΓΓΛΙΑ, ΙΤΑΛΙΑ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΣΕΙΡΑ ΜΑΣ.

Η ΠΡΟΣΤΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝΤΟΣ ΞΕΚΙΝΑΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΑΣ .

Εγώ πάντως θα τα σβήσω κι ας πρόκειται μόνο και μόνο για μια συμβολική κίνηση.

Πέρασε καιρός και ήρθε ο καιρός

2007-01-31T11:11:00.000+02:00

8 μήνες πέρασαν..8 μήνες σιωπής,με κάθε προσπάθεια να πέφτει στο κενό και το ίδιο το κενό να μεγαλώνει και να με πλακώνει.(σαν σουξέ του Φοίβου ακούγεται αυτό.Ημαρτον!).

Πώς είναι να χάνεις έναν φίλο;Κάποιον που σε στήριξε και σε αγάπησε στ’αλήθεια.Περισσότερο απ’τον οποιοδήποτε γκόμενο που σου ορκίστηκε παντοτινά συναισθήματα.
Εμένα με πόνεσε πάντως.

Μια τυχαία συνάντηση..αμηχανία απίστευτη!Αν είναι δυνατόν..ποτέ δεν πίστευα οτι θα μπορούσα να νιώσω αυτό το συναίσθημα για αυτόν τον άνθρωπο.Ειπώθηκαν τα τυπικά και προσπεράσαμε.
Ολη μέρα το σκεφτόμουν.Ρε γαμώτο,πως γίναμε έτσι; Δεν θέλω!
Κι έρχεται sms και μένω!
"Τι λες;πάμε για κανένα κρασάκι;"..και πήγαμε.

Αβολα το πρώτο μισάωρο.Προσπαθούσε να με κάνει να νιώσω άνετα.Το έβλεπα.Μου έστελνε ολη του την θετική ενέργεια.Και την αισθάνθηκα!
Μετά απο αυτό το πρώτο μισάωρο ήταν σαν να μην είχε περάσει μέρα απο τότε που τα είπαμε για τελευταία φορά.Λέγαμε-λέγαμε..6 ώρες λέγαμε.

Κι οταν αποφασίσαμε οτι πρέπει να κοιμηθούμε κι ενα 3ωράκι,αν δεν θέλουμε να σερνόμαστε την επόμενη τον πήγα σπίτι.

-Δεν έπρεπε να με κάνεις στην άκρη.Θα το λύναμε παρέα.
-Ενιωθα οτι επρεπε.
-Και τώρα;Τι νιώθεις;
-Χάσαμε πολύτιμο χρόνο.
-Θα το διορθώσουμε.
-Σου έλειψα καθόλου ρε;
-Δεν φαντάζεσαι πόσο!
-Σε εμένα να δεις!
(Αγκαλιά..κ τι αγκαλιά!..απο αυτές που οτι κι αν πείς δεν φτάνει για να την περιγράψεις).

Το πρωί δεν μπορούσα να ξυπνήσω.Νυσταζα τόσο πολύ!
Καθυστέρησα στη δουλειά.(Κι οχι μόνο εγώ! ;)
Αλλά οταν άρχισε 07.45 το κινητό μου να χτυπάει σε ρυθμό

Whoa-oa-oa! I feel good, I knew that I would, now
I feel good, I knew that I would, now
So good, so good, I got you

χαμογέλασα :)
Εεεμ..και ξανακοιμήθηκα!

Νεύρα!

2007-01-28T13:10:00.000+02:00

Τα ορμονικά μου να είναι η αιτία πάλι (γεννήθηκα γυναίκα...τι φταίω?) ή το οτι δεν μπορώ μια φορά να ανοίξω τα στραβά μου και να καταλάβω τι παίζει γύρω μου?
Πρέπει να κάνω εκείνη τη λαλίστατη φωνή συνείδησης να σκάσει επιτέλους!
Παντού χώνεται και τις περισσότερες φορές δεν είναι για καλό.

"Οχι μωρέ...δεν είναι έτσι..Μήπως να το ξανασκεφτείς? Μήπως κάνεις λάθος? Μήπως γίνεσαι άδικη?... κι αρχίζω να τρώγομαι με τα ρούχα μου πάλι.

-Η απόφαση είναι οριστική!
-Ναι,αλλά αν κάνεις λάθος?
-Θα είναι δικό μου.
-Και γιατί να το φορτωθείς ενώ μπορεί να το προλάβεις?
-Κι αν έχω δίκιο? Δεν θα φορτωθω λάθος με το να το παλέψω?
-Κι αν έχεις άδικο?...δεν θα το μάθεις ποτέ.
-Ας μην το μάθω.
-Απλά σκέψου το,κρίμα είναι.

Ετσι με ρίχνει και οι σκέψεις κάνουν party στο μυαλό μου.
Ταβανοθεραπεία και πάμε!
Είναι οι τύψεις που αισθάνομαι οταν νιώθω πως ίσως έχω γίνει άδικη με κάποιον.
Εντάξει...μια τελευταία προσπάθεια. Αβεβαιότητα και πολλά άλλα που αρχίζουν απο α (στερητικό), αλλά οκ..μπορεί να ήμουν υπερβολική.
Στην τελική όλοι δικαιούνται μια δεύτερη ευκαιρία.
Μπορεί ρε παιδί μου, τα πράγματα να μην είναι ακριβώς οπως φαίνονται.
Μπορεί να αξίζει τον κόπο.

Και πριν προλάβω καλά καλά να ολοκληρώσω τις σκέψεις μου, βλέπω φάτσα απέναντι να ξεκαρδίζεται στο γέλιο με τον δείκτη τεντωμένο προς εμένα.
Νεύρα-νεύρα-νεύρα!
Εδώ σειρά έχει ο όρκος που (ξανά)δίνω, πως δεν θα την (ξανά)πατήσω.

Ερχομαι και λέω λοιπόν...
Τελικά μήπως έχουν δίκιο όσοι υποστηρίζουν πως η πρώτη σκέψη είναι και η πιο σωστή?
Μήπως δεν έχει νόημα να ψάχνουμε πολύ τα πράγματα?

Σχέσεις ζωής

2007-01-26T14:13:00.000+02:00

Πάντοτε πίστευα πως πίσω απο κάθετι που συμβαίνει στη ζωή μου υπάρχει κάποιος λόγος.Που ίσως να χρειαστεί να περάσει καιρός για να καταλάβω, αλλά πάντοτε βλέπω στο τέλος πίσω απο τα γεγονότα.
Δεν έχει έρθει ακόμη ο καιρός να αποκαλυφθεί το γιατί συνέβη αυτό το τελευταίο,αλλά ξέρω οτι αργά ή γρήγορα θα το μάθω.

Προς το παρόν για ακόμη μια φορά είδα αγάπη και συμπαράσταση απο ένα συγκεκριμένο πρόσωπο.
Δεν είναι μόνο οι δεσμοί αίματος που μας ενώνουν(ξαδέλφη)...είναι πολλά περισσότερα.
Γιατί τους συγγενείς δεν τους διαλέγουμε.Πολλές φορές συμβαίνει τις δυνατές διαμάχες να τις έχουμε με συγγενικά πρόσωπα.

Την Ε. την θυμάμαι απο τότε που θυμάμαι και τον εαυτό μου.
Πιτσιρίκια ακόμη να περνάμε ώρες ατελείωτες παίζοντας με τις barbie.Να φοράμε τα ίδια ρουχα(τα "πράσινα"...ελεεινη πράσινη φουστίτσα με ασορτί μπλουζάκι.Γούστο μηδέν οι μαμάδες μας!).Να κοιμόμαστε μαζί συζητώντας για τον Νικήτα και τον Αντώνη(έρωτες αθεράπευτοι του γυμνασίου).
Μοιραστήκαμε τις πρώτες μας εμπειρίες στον έρωτα..."τι;αυτό ήταν;"
Φτάσαμε στο λύκειο κι αρχίσαμε να κάνουμε όνειρα για το μέλλον μας.Ναι..ΜΑΣ.
Θα ζήσουμε μαζί,θα πηγαίνουμε διακοπές μαζί,θα γεράσουμε μαζί,θα πεθάνουμε μαζί..ολα μαζί!

Κι απο εκεί και πέρα,μεγαλώνοντας οι ζωές μας κινούνταν σε παράλληλους δρόμους.
Κατά έναν περίεργο τρόπο οτι μου συνέβαινε,μετά απο λίγο το ζούσε κι εκείνη...και το ανάποδο. Μόλις ξεκίνησα την μια και μοναδική μακροχρόνια σχέση που είχα,μετά απο λίγους μήνες ξεκίνησε και η δική της.Τα προβλήματα στις σχέσεις μας ήταν πάντοτε ίδια.
Κι όταν αποφάσισα να χωρίσω οριστικά μετά απο λίγους μήνες ξανά, χώρισε κι εκείνη.

Μαζί περάσαμε και στην επόμενη φάση.
Το καλοκαίρι της ελευθερίας και της υπερβολής.Το καλύτερο ως τώρα!
Πέρασε κι αυτό κι αποφασίσαμε τις μεγάλες αλλαγές.
Άλλη πόλη,άλλη δουλειά...ολα απ’την αρχή.
Δεν μας έκατσε αν και ήταν τέλεια οργανωμένο.Παρ’ολα αυτά,με τον καιρό καταλάβαμε τους λόγους που δεν είχε έρθει ακόμη ο καιρός για αυτό.Δεν είχε να κάνει με εμάς.Ηταν εξωτερικοί οι παράγοντες.

Εκείνη το έκανε το μεγάλο βήμα.Εφυγε.Εγώ ετοιμάζομαι.
Ειχαμε μια μικρή καθυστέρηση αλλά τελικά ολα παίρνουν τον δρόμο τους.

Δεν ξέρω ακόμη τι είναι αυτό που μας ενώνει τόσο δυνατά.
Είμαι στεναχωρημένη και χτυπάει το τηλέφωνο.
Νιώθω ανησυχία κι όταν της μιλάω ξέρω πως κάτι έχει συμβεί.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά ένα σκηνικό όπου τσακωνόμουν με τους δικούς μου κι ένιωθα πολύ μόνη...οτι κανείς δεν μπορεί να με καταλάβει.Ακριβώς τη στιγμή που τέτοιες σκέψεις άρχισαν να με βομβαρδίζουν χτυπάει sms στο άσχετο κι ήταν εκείνη.Μου έλεγε πόσο πολύ με αγαπάει,κι οτι θα είναι δίπλα μου για πάντα.Δακρυσα απο χαρά.Ολα εξαφανίστηκαν!
Πολλά τέτοια έχουν συμβεί.
Καταλήξαμε στο οτι έχουμε ζήσει πολλές ζωές μαζι ;0)

Δεν ξέρω τι είναι...αλλά είναι ωραία.
Αν υπάρχει ανιδιοτελής αγάπη στις μέρες μας,τοτέ είναι ακριβώς αυτή.

Οτιδήποτε κι αν μου συμβαίνει νιώθω τυχερή που υπάρχει στη ζωή μου!

Ακόμη ένα παραμύθι

2007-01-25T08:58:00.000+02:00

Πολλές εκπλήξεις μου επιφύλασσε τελικά αυτό το ταξίδι.
Για να είμαι πιο ακριβής, η επιστροφή του.

Εκεί όλα πήγαν καλά. Καλύτερα απ’ όσο φανταζόμουν.
Βγήκαμε, ήπιαμε, γελάσαμε, περάσαμε πολύ καλά.
Η παρέα ήταν άψογη. Δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς.

Με την επιστροφή όμως άρχισαν οι αποκαλύψεις. Καθόλου ευχάριστες.
Υποτίθεται πως εγώ θα έκανα την έκπληξη, αλλά με πρόλαβε άλλος!

Τι γίνεται όταν προσπαθείς να χτίσεις μια σχέση (είτε αυτή είναι φιλική είτε ερωτική) με εμπιστοσύνη, με ειλικρίνεια, με σεβασμό και ξαφνικά, ένα ωραίο πρωί συνειδητοποιείς πόσο μακριά είναι αυτό από εκείνο που είχες στο μυαλό σου?
Φτιάχνεις εικόνες, τις βάζεις σε μια σειρά, προσθέτεις και τη μουσική υπόκρουση και έτοιμο το παραμύθι!

Όμως υπάρχει κάποιος εκεί πίσω που κατασκοπεύει τις σκέψεις σου, παρά τη θέληση σου. Εισβάλλει στο χώρο σου, με το «έτσι θέλω». Γνωρίζει τις κινήσεις σου κι ας το παίζει αδιάφορος. Σε αφήνει σε πλήρη άγνοια χωρίς καμία τύψη. Ξέρει να λέει αλήθειες που δεν διαρκούν πάρα λίγα λεπτά. Κι ύστερα ξεχνάει βρίσκοντας άφθονες δικαιολογίες για τον εαυτό του κυρίως. Γιατί σε εμένα δεν χρειάζεται να απολογηθεί. Ούτε το ζήτησα ποτέ, ούτε το θέλω.

Ποια εμπιστοσύνη και ποια ειλικρίνεια?
Μένει μόνο η απογοήτευση.

Φτάνεις λοιπόν σε ένα σημείο που λες.. δεν υπάρχει. Απλά δεν υπάρχει! Όλα ήταν στο μυαλό μου. Κι όπως μπήκαν, απ’ τον ίδιο δρόμο θα βγουν. Δύσκολο, δεν το αρνούμαι. Γιατί, η αλήθεια είναι πως το έφτιαχνα μήνες το παραμύθι πολύ προσεκτικά. Προσπαθούσα για αυτό. Να το κρατήσω ζωντανό, παρά τις ελάχιστες ελπίδες που είχε. Να μη χάσω την επαφή. Να μην κάνω λάθος. Και μια χαρά τα κατάφερνα (ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα). Αλλά ευτυχώς συνήλθα την τελευταία στιγμή. Μάλλον πρέπει να πω κι ευχαριστώ που με πρόλαβε λίγο πριν το μεγάλο βήμα. Λίγο πριν αρχίσει το παραμύθι να παίρνει σάρκα και οστά.

Αν θες να το ζήσεις.. είναι πανεύκολο! Το δύσκολο όμως είναι να ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα σου. Στη δική μου πάντως δεν ανταποκρίνεται. Δεν το είχα φανταστεί έτσι.. κι ούτε το θέλω πια!

Η αντίδρασή μου?... η συνήθης…
Κρατάω ότι καλό έχω να θυμάμαι, και συνεχίζω.
Χωρίς κανένα θυμό, (κι αυτό το λέω με κάθε ειλικρίνεια),χωρίς δράματα.
Με μια μικρή απογοήτευση μόνο γιατί είχαμε φτάσει πολύ κοντά.
Αλλά όλα ξεπερνιούνται… κανένα ανεπανόρθωτο κακό.

Σ΄το είχα πεί...
Δεν έχει σημασία πόσο θα λείπω.Σημασία έχει πόσο θα σε σκέφτομαι.
Δεν έχει σημασία τι βάζω στις βαλίτσες μου.Σημασία έχει τι κρατώ μες στην καρδιά μου.

Και σκέφτομαι κάποιες φορές πως ίσως τα πράγματα που αγάπησα περισσότερο να’ναι αυτά που ηθελημένα άφησα να μου ξεφύγουν, κοιτάζοντας επίτηδες αλλού.Μην αντέχοντας το βάρος της αλήθειας τους.Χαράζουμε πορεία μες στη νύχτα κι απλά φεύγουμε...

Απο Σαλονίκη

2007-01-20T18:40:00.000+02:00

Περνάω...κάτι παραπάνω απο τέλεια!
Μπορώ να μείνω εδώ για πάντα?

Μπορώ! :D

Ετοιμάζω ταξίδι....

2007-01-17T10:43:00.000+02:00

-Ελα ρε..σιγά..ένα πλοίο,ένα τρένο κι έφτασες!
Και το αποφάσισα.Οχι οτι χρειαζόμουν και καμία ιδιαίτερη πίεση.Τραβάτε με κι ας κλαίω.
Είναι και τα γεννέθλια του Α. την Κυριακή.Καλή ευκαιρία για surprise.
Θα πάρω και μια αδειούλα για την Παρασκευή και έτοιμο το 3ήμερο.

Το χρειάζομαι αυτό το ταξίδι.
Ψιλοπιέστηκα τον τελευταίο καιρό.Οχι απο εξωτερικούς παράγοντες.
Κυρίως μέσα μου,γίνονταν μάχες.Απ’αυτές που σπάς το κεφάλι σου να βρείς μια άκρη,αλλά φυσικά ποτέ δεν την βρίσκεις.Που τα θετικά μιας κατάστασεις είναι ίσα με τα αρνητικά κι έτσι με τη ζυγαριά στη μέση,αρχίζει να πονάει το μυαλό σου απ’τις τόσες σκέψεις.
Απ’αυτές που αναθεωρείς,ανασυγκροτείσαι,ανα..διάφορα.
Τελοσπάντων..πάνε αυτά.Νιώθω ήδη πολύ καλύτερα.Είμαι σε καλό δρόμο.
Πάνω στην ώρα ήρθε το ταξίδι.

2 απ’τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα,μένουν στο βορρά και έχουν αρχίσει ήδη να μου λείπουν πάρα πολύ,παρ’ολο που έχω να τους δώ μόλις ένα μήνα.
Ανυπομονώ να μαζευτούμε πάλι όλοι μαζί,να λιώσουμε στο τσίπουρο και να ξεκινήσουμε εκείνες τις κουβέντες που δεν βγάζουν πουθενά..αμπελοφιλοσοφίες..ναι,ναι..συγκλονιστικά πράγματα!
Που φυσικά μετα απο τέτοιες ποσότητες τσίπουρου την επόμενη μέρα η μνήμη δεν βοηθάει και ψαχνόμαστε μεταξύ μας να συναρμολογήσουμε οτι θυμάται ο καθένας για να λυθεί το μυστήριο της προηγούμενης βραδιάς.
Η Θεσσαλονική είναι ιδανικός τόπος για τέτοιες καταστάσεις!

Αύριο το μεσημέρι αναχωρώ. :D

Μίλα μου, για να σε βλέπω...

2007-01-14T14:34:00.000+02:00

Δεν είμαι εδώ για να σπάσω κανενός το τείχος που έμαθε να υψώνει γύρω του.
Πώς θα μπορούσα άλλωστε?Ακόμη παλεύω με το δικό μου...
Δεν εκβιάζω καταστάσεις,δεν διεκδικώ τίποτα.
Μιλάω, εξηγώ και εξηγούμαι, αλλά με το ζόρι πράγματα δεν προσπαθώ να πάρω.Δεν το έκανα ποτέ και ούτε πρόκειται.Δεν είναι θέμα εγωισμού(αν και ίσως να παίζει και αυτός τον ρόλο του).
Είναι περισσότερο θέμα αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού.
Το να πάρω κάτι,επειδή άσκησα πίεση, δεν έχει να μου λέει τίποτα.Είναι σαν να μην συνέβη.
Εχω χάσει κάποιους αξιολογους ανθρώπους που πέρασαν απ'τη ζωή μου, με αυτή τη συμπεριφορά.Κάποιους που απλά ίσως χρειάζονταν λίγη παραπάνω πίεση για να εξωτερικεύσουν σκέψεις η οτιδήποτε άλλο.Ετσι,όμως έχει η κατάσταση όσων αφορά στη συμπεριφορά μου.
Δεν προσπάθησα ποτέ να το αλλάξω και ούτε θέλω για να είμαι ειλικρινής.
Εχω χάσει ανθρώπους αλλά με έχει γλιτώσει πολλές φορές απο περίεργες καταστάσεις.

Αλλού ήθελα να καταλήξω όμως και αλλού με πήγε..
Μιλούσα για όλους εκείνους που για να σου πουν κάτι παραπάνω πρέπει να σου βγάλουν την ψυχή.Κι όταν φτάνεις στα άκρα σου και γυρίζεις την πλάτη να φύγεις, σε ζητούν πίσω.
Αν έχεις κάτι να πείς..πες το.Ή αλλιώς,άσε με κι εμένα στην ησυχία μου.

Ανασφάλειες παντού.Λες και αν κάποιος μιλήσει ειλικρινά,θα τιμωρηθεί δια λιθοβολισμό.
Οχι δεν καταλαβαίνω!Αλήθεια,προσπαθώ,αλλά ολο και πιο παρανοϊκό γίνεται.
Να μην δείξουμε οτι πονάμε,να μην δείξουμε οτι είμαστε ευάλωτοι, οτι φοβόμαστε, οτι έχουμε ανάγκη κάποιον.
Και δεν είπα να βγείς έξω και να αρχίζεις να το φωνάζεις.
Αλλά δεν μπορεί..δικός σου άνθρωπος είναι..ή τουλάχιστον,έτσι ισχυρίζεσαι.
Οτι σε νοιάζεται και σε αγαπάει...Τοτε?
Οχι οχι..δεν πρέπει!

Κι ύστερα κλείνεσαι σπίτι σου,βουλιάζεις στην ασφαλή καθημερινότητα σου και ποτίζεις τον εαυτό σου με ψευδαισθήσεις.Ωραιιιιιια...!
Ομως το πρόβλημα εξακολουθεί.Η μέθοδος της στρουθοκαμηλου δεν πιάνει εδώ.
Αλλα λες...οκ,κρίση είναι και θα περάσει (μόνη της???).
Κι όταν σηκωθεί μια ωραία μέρα και φύγει,επειδή εσυ έκκανες τα στραβά μάτια σε όλο αυτό, επειδή δείλιασες έστω για μια φορά να καταθέσεις ψυχή(με την δικαιολογία οτι δεν το κάνεις ποτέ,οτι είσαι πολύ εσωστρεφής για τέτοια)...αναρωτιέσαι το γιατί και το πώς.

Τίποτα δεν είναι αυτονόητο.Απολύτως τίποτα!
"Μίλα μου για να σε βλέπω" έλεγε ένας αρχαίος ημών που μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή.
Σοφός λόγος.

Καντάτα

2007-01-11T12:01:00.000+02:00

Πρώτη φορά το διάβασα οταν ήμουν ακόμη στο δεύτερο έτος.Σχεδόν 3 χρόνια πριν...
Ηταν η πρώτη μου επαφή μαζί του.
Εκτοτε διάβασα οτιδήποτε έχει γράψει.
Πρόκειται για έναν ποιητή ο οποίος μου άγγιξε πολύ ευαίσθητες χορδές.
Ζούσα περίεργες καταστάσεις τότε..μπερδεμένες,όσο δεν πάει!
Η ιστορία επαναλαμβάνεται.
Διαφορετικά πρόσωπα,διαφορετικές καταστάσεις,αλλά η ίδια ιστορία...

Σχέδια που εγκαταλείπουμε.Αποφάσεις που φοβηθήκαμε να πάρουμε.
Προσδοκίες τως άλλων απο εμάς που τις τροφοδοτήσαμε κι ας ξέραμε τι επικίνδυνο ήταν.
Δικές μας απαιτήσεις απ’τους άλλους, ενώ μαντεύαμε κι εκείνων τη μικρότητα και τη δική μας υστεροβουλία.
Ανθρωποι που συναντήσαμε μια νύχτα, μα που το βλέμμα τους όρισε πια για πάντα τη ζωή μας.
Λόγια που τα προμελετήσαμε, μα που οταν ήρθε η ώρα δώσαν τη θέση τους σε μια δειλή σιωπή.
Ερχονται όλα κάποτε μαζεμένα.
Μέσα σε μια στιγμή...εκεί που ανεβαίνεις ανύποπτος μια σκάλα ή απλώνεις το χέρι στο σκοτάδι ψάχνοντας για το φώς.
Μονάχος σε ένα μισοσκότεινο δωμάτιο ή μέσα στο πλήθος και τα φώτα.
Που να πας τότε; Που να κρυφτείς;
Τι την έκανες την ανεπανάληπτη ζωή σου;

"Καντάτα" Τάσος Λειβαδίτης

Κανόνες καλής συμπεριφοράς

2007-01-10T15:15:00.000+02:00

Καθώς έκανα μια βόλτα σε διάφορα sites (ναι,πάλι δεν έχω δουλειά σήμερα!), έπεσα πάνω σε αυτό.
Ακρως ενδιαφέρον!

Μετά από έρευνα που διενήργησε εταιρεία ερευνών, διαπιστώθηκε πως στην εταιρεία σας οι εργαζόμενοι χρησιμοποιούν μεταξύ τους ένα λεξιλόγιο κάπως ανάρμοστο και πολλές φορές γεμάτο ύβρεις.
Θέλοντας να συμβάλλουμε στην ομαλότερη μετάβαση σε ένα επίπεδο επικοινωνίας πιο εκλεπτυσμένο δημιουργήθηκε η παρακάτω λίστα περιπτώσεων με τις προτεινόμενες αλλαγές:

Να γίνεται χρήση: Αυτή τη στιγμή είμαι απασχολημένος
Αντί: Μήπως να σου πάρω και καμία πίπ@;

Να γίνεται χρήση: Δε με απασχολεί ιδιαίτερα το συγκεκριμένο ζήτημα
Αντί: Στ’@ρχίδια μου!

Να γίνεται χρήση: Δεν είχα σχέση με το συγκεκριμένο εγχείρημα
Αντί: Τι στο διάολο έχω να κάνω εγώ με αυτή την π@π@ριά!

Να γίνεται χρήση: Θα είναι δύσκολο να συντονίσουμε τις ενέργειές μας
Αντί: Να πάει να γαμηθεί και να το κάνει μόνος του ο κ@ριόλης!

Να γίνεται χρήση: Δε γνωρίζει ο συνάδελφος το συγκεκριμένο πρόβλημα
Αντί: Είναι εντελώς μ@λάκας!

Να γίνεται χρήση: Λυπάμαι αλλά δε μπορώ να σε εξυπηρετήσω
Αντί: Δε γ@μιέσαι λέω γω!

Να γίνεται χρήση: Δεν υπάρχουν περιθώρια για περαιτέρω ανέλιξη
Αντί: Θα ψοφήσεις και θα είσαι ακόμα κλητήρας!

Να γίνεται χρήση: Οι συνθήκες εργασίας δεν είναι οι ιδανικότερες
Αντί: Μπουρδέλο έχουμε καταντήσει!

Να γίνεται χρήση: Το αποτέλεσμα είναι μάλλον φτωχό
Αντί: Καλά τόση ώρα για αυτή τη μ@λακία;

Να γίνεται χρήση: Καλημέρα κύριε Διευθυντά!
Αντί: Καλώς τ’@ρχίδια μας τα δυο

Να γίνεται χρήση: Το κάπνισμα πρέπει να το περιορίσουμε
Αντί: Ρε σεις! Τεκέ το κάναμε εδώ μέσα!

Οποιος το έγραψε αυτό,σίγουρα δεν έχει ιδέα απο ελληνικούς εργασιακούς χώρους!
:D